ΛΟΒΣΧΕΣΕΙΣ

Ένας δρόμος χωρίς τέλος

284views

Ας θεωρήσουμε ότι η ζωή είναι ένας κύκλος, του οποίου η αρχή είναι η γέννηση και το τέλος ο θάνατος. Κάτω από την ομπρέλα του υπάρχουν άλλοι μικρότεροι, κάποιοι τελειώνουν αργά, κάποιοι γρήγορα και κάποιοι άλλοι παγώνουν μέσα στο χρόνο γιατί το τέλος φαντάζει μακρινό και ακατόρθωτο. Ο δικός του κύκλος μάλλον ζει σε έναν κόσμο όπου ο χρόνος έχει πάψει να κυλά.

Το «μαζί» του τότε δεν άνθισε. Tα μάτια έπαψαν να βγάζουν σπίθες. Τα βλέμματα δεν άγγιζαν τρυφερά πια την ψυχή και οι αγκαλιές έγιναν αδιάφορες έως κρύες. Αλλά υπήρχε η αίσθηση πως θα ξαναβρεθούν, πως οι δρόμοι τους θα ξανασμίξουν, πως δεν έκλεισε ο κύκλος τους ακόμα.

Ένιωθαν ότι θα έρθει η κατάλληλη στιγμή, η δική τους στιγμή, που ο τι τους χώριζε μέχρι τότε θα τους ένωνε πιο σφιχτά και δυνατά από ποτέ.

Ο καιρός πέρναγε αργά και ο ένας τριγυρνούσε σαν σκέψη μέσα στο μυαλό του άλλου. Ήλπιζαν πως αυτό που ένιωσαν την τελευταία φορά, αυτή η ελπίδα της επανένωσης, θα βγει αληθινή. Οι σκέψεις πύκνωναν και οι ελπίδες χάνονταν μέρα με τη μέρα καταλήγοντας στο πιο δύσκολο δρόμο. Στο δρόμου του να θάψουν κάθε σημάδι που έχει απομείνει και θυμίζει το παρελθόν.

Η στιγμή έφτασε! Ένα βράδυ που συναντήθηκαν τυχαία σε ένα μαγαζί. Ο ηλεκτρισμός ήταν φανερός σε όλους και ήταν αδύνατο να μην κοιτάζει ο ένας τον άλλον. Βλέπεις είχαν περάσει δύο χρόνια από την τελευταία τους συνάντηση . Είχαν ανάγκη τα βλέμματα τους να αναπληρώσουν το χαμένο χρόνο, το χρόνο που πέρασε χωρίς να δει ο ένας το χαμόγελο του άλλου.

Εκείνο το βράδυ, από τo πρώτο κοίταγμα συνειδητοποίησαν ότι τίποτα δεν έχει ξεθωριάσει, ότι οι φωνές του έρωτα και της αγάπης ακόμα αντηχούν δυνατά στα αυτιά τους και πως ήρθε η ώρα να πλέξουν το δικό τους «μαζί» ξανά από την αρχή και όχι από εκεί που το άφησαν.

Τώρα πια τα φιλιά τους καίνε τα χείλη. Oι ματιές τους αντανακλούν κατευθείαν στην ψυχή. Τα χέρια τους τυλίγουν κάθε φόβο και τα κορμιά τους δίνονται ολοκληρωτικά χωρίς ανασφάλειες και δισταγμούς. Τώρα πια ξέρουν τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν για μην χωρίσουν ποτέ ξανά οι δρόμοι τους! Για να μείνουν μαζί μέχρι την τελευταία τους πνοή!

Έχοντας στο τιμόνι την αγάπη μάχονται για να χαράξουν μια κοινή πορεία, αντιμετωπίζοντας κάθε δύσβατο μονοπάτι κρατημένοι σφιχτά. Δυό χέρια σαν ένα! Ένα κουβάρι χέρια είναι η δύναμη τους απέναντι σε οτιδήποτε πάει να τους χαλάσει, αυτό που με κόπο παλεύουν να φτιάξουν μαζί.

Leave a Response

Ελένη Μαϊδώνη
Φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και πιο συγκεκριμένα του τμήματος φιλολογίας. Της αρέσει να αρθρογραφεί, να παίζει μπάσκετ, να κάνει ταξίδια, να διαβάζει βιβλία και να κοιμάται επί ώρες. Ελπίζει πως κάποια μέρα θα γίνει αυτό που πραγματικά ονειρεύεται.