#SALTYKINDOFLIFE

Καλώς όρισες #saltykindoflife !

992views

Καλώς όρισες, λοιπόν, στην στήλη του #saltykindoflife.

Θα ξεκινήσω για αρχή να σας πω : ΤΙ ΕΙΝΑΙ αυτό το πράγμα που έγινε και hashtag. Saltykindoflife, είναι η σελίδα μου στο Instagram με βάση την οποία αποφάσισα στην συνέχεια να δημιουργήσω και το αντίστοιχο hashtag.

Σε πολύ πρώιμο στάδιο, αυτό το hashtag με εξυπηρετούσε σαν προσωπικό online φωτογραφικό άλμπουμ που περιείχε όλες τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει τη θάλασσα για να θυμάμαι πάντα ότι είναι πολύ απλοί οι λόγοι για τους οποίου μπορώ να χαμογελάω και να είμαι ήρεμη στη ζωή μου.  Και ένας από αυτούς τους πολύ απλούς λόγους, ήταν η θάλασσα.

Δεν έκανα ποτέ θαλάσσια σπορ, ούτε θέλησα ποτέ μου. Ούτε καν χρειάστηκε να κάνω κάτι τέτοιο για να αγαπήσω τη θάλασσα. Μεγάλωσα σε παραθαλάσσια πόλη ( την Καλαμάτα) και μετέπειτα μετακόμισα για σπουδές σε άλλη παραθαλάσσια πόλη (το Ρέθυμνο). Οπότε καταλαβαίνεις ότι έμαθα να αγαπώ το μπλε χωρίς ακριβώς να μπορώ να κατανοήσω το γιατί.

 

Δεν μπορούσα να το κατανοήσω μέχρι περίπου το δεύτερο έτος που ήμουν στο πανεπιστήμιο. Εκείνο το χειμώνα μου φαινόταν ότι τίποτα στην ζωή μου δεν πήγαινε καλά. Ήταν από εκείνες τις φάσεις της ζωής που σου φαίνεται ότι  όλα να κατρακυλάνε με εκατό χιλιόμετρα την ώρα : οι φιλίες σου, οι σχέσεις σου, τα οικονομικά σου, τα οικογενειακά σου, η έμπνευσή σου. Και εσύ μένεις κάπου στη μέση να μην ξέρεις τι να πρωτο-χτίσεις από την αρχή. Έτσι λοιπόν, την μέρα που αποφάσισα ότι έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι και δεν είχα από πουθενά να πιαστώ , αποφάσισα να κάνω και εγώ ότι κάνουν στις ταινίες και να πάω μια βόλτα στη θάλασσα να κλάψω, να ακούσω μουσική και να κάνω ένα τσιγάρο ( καθόλου καταθλιπτικό, ξέρω).

Φτάνοντας στην παραλία ένιωσα μια παράξενη οικειότητα. Και λέω «παράξενη» γιατί δεν υπήρχαν τοίχοι ή στέγη ή έπιπλα ή ζεστασιά αλλά εγώ ένιωθα σαν να ήμουν –επιτέλους- σπίτι μου. Σαν να μην χρειαζόταν να είμαι τίποτα παραπάνω εκτός από παρούσα για να είμαι αποδεκτή ( να και ένας λόγος που σε πολλές φωτογραφίες που μπορεί να ανεβάσω και να απεικονίζουν τα κύματα γράφω την λέξη “present”).  Και κάπως έτσι, στα μέσα του Γενάρη του 2015, έβγαλα τα ρούχα μου και βούτηξα στη θάλασσα, λες και η πνευμονία δεν ήταν ποτέ real deal.

Ένιωσα ότι ήμουν μέρος ενός συνόλου, ότι δεν είχα τον έλεγχο πάνω σε όλα, δεν θα μπορούσα ποτέ να τον έχω και ήμουν –για πρώτη φορά στη ζωή μου- εντάξει με αυτό.  Αφουγκράστηκα κάθε ήχο, κάθε νέα φρέσκια ανάσα, κάθε χρώμα που αποφάσιζε να μου χαρίσει το ηλιοβασίλεμα χωρίς να σκέφτομαι τίποτα πέρα από το πόσο τυχερή ήμουν εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή. Έμαθα μέσα σε δέκα λεπτά όλα τα μαθήματα που δεν καταλάβαινα μέσα από τη ζωή, όπως για παράδειγμα να μην πηγαίνω για μπάνιο στη θάλασσα Γενάρη μήνα χωρίς πετσέτα.

 

 

Είχα λοιπόν ανάγκη να δω αν αυτήν την επιφοίτηση που είχα εγώ μέσα στο νερό, την είχε και κάποιος άλλος εκεί έξω.  Θέλησα το #saltykindoflife να γίνει ένα μικρό ή μεγάλο community με πάντοτε καλά  vibes και να είναι ανοιχτό στον οποιονδήποτε να εκφραστεί και να μοιραστεί την αγάπη του για το νερό. Όσο γράφω αυτό το άρθρο είμαστε στα 1,423 hashtags και ελπίζω μέχρι το επόμενο να είμαστε παραπάνω.

Μέσα από αυτήν την στήλη θα μοιράζομαι μαζί σας την σκέψη μου για τις φωτογραφίες/caption  σας στο #saltykindoflife και το τι μου θυμίζουν αυτά για το ταξίδι μου ή τη ζωή μου δίπλα στη θάλασσα. Θα αναρτώ τις φωτογραφίες σας για να συνοδεύουν τέλεια τα άρθρα μου και να δημιουργούμε την σχέση που πάντοτε ονειρευόμουν ότι θα έχουμε μέσα από αυτό το community. Εννοείται βέβαια πως αν υπάρχουν και άλλα ξεχωριστά θέματα που θα θέλατε να αναλύσουμε σε αυτήν την στήλη, μπορείτε να μου τα επικοινωνήσετε και να τα φέρουμε εις πέρας.

Αυτό το πρώτο άρθρο μου, έχω την τιμή να το στολίσω με φωτογραφίες του @adelantis (check him the f out στο Instagram). Ο οποίος είναι εκατό φορές καλύτερος στην φωτογραφία από εμένα, στηρίζει το #saltykindoflife και το κάνει ένα εκατομμύριο φορές καλύτερο με τα δημιουργήματά του. Οι φωτογραφίες του που επέλεξα για αυτό το άρθρο είναι αυτές που μου θύμιζαν περισσότερο εκείνη την πολύτιμη ημέρα.

Αυτά για πρώτο άρθρο παιδιά. Θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Λ.

 

Leave a Response