ΤΑΞΙΔΙΑΤΣΙΛ

Με αφορμή ένα ταξίδι στη Βενετία…

312views

Αυτό το άρθρο δεν είναι ένας ταξιδιωτικός οδηγός. Δε θα σου προτείνει τα «dos and don’ts για ένα υπέροχο ταξίδι στη Βενετία». Αλλά δεν ξέρω και πως να το προσδιορίσω. Ας πούμε ότι πρόκειται για κάποιες σκέψεις με αφορμή το ταξίδι μου στη Βενετία.

Το νούμερο ένα επιχείρημα αυτών που δεν ενθουσιάζονται με τη Βενετία είναι ο απίστευτος όγκος τουριστών. Ομολογουμένως, αυτό είναι ένα γεγονός. Μπορώ να πω όμως ότι η δική μου εμπειρία στη Βενετία με κάποιο τρόπο έμεινε σχεδόν ανεπηρέαστη από αυτό.

Εντάξει, όλα τα μέρη κουβαλούν την ιστορία τους. Στη Βενετία όμως υπάρχει μια αύρα του παρελθόντος που είναι σχεδόν απτή. Ένα υγρό πρωινό μπορείς να νιώσεις την υγρασία από τα κανάλια να χώνεται κάτω από το δέρμα σου και μαζί με την υγρασία να χώνονται και όλοι οι αιώνες της βενετσιάνικης ύπαρξης. Και αυτό το παρελθόν ακουμπά στο παρόν κι εσύ αισθάνεσαι πως είσαι μάρτυρας μιας πολύ παράξενης, μυστικής ένωσης.

Καθώς προχωράς σε ένα πολύβουο στενό, ξαφνικά βγαίνεις στην πλατεία του Αγίου Μάρκου. Και σε ένα γύρισμα του κεφαλιού αντικρίζεις το καμπαναριό. Αυτόν τον ψηλό πύργο με… ώπα, κάτσε. Κάπου το έχεις ξαναδεί αυτό. Μα ναι, στη Ζάκυνθο! Ο Άγιος Διονύσιος έχει ένα παρόμοιο -λίγο μικρότερο βέβαια- καμπαναριό. Έπειτα, διασχίζοντας την πλατεία θα δεις το εξής παράδοξο: τρεις τέσσερις σκηνές με μουσικούς, στημένες από τα γύρω εστιατόρια, δεξιά και αριστερά της πλατείας. Το ρεπερτόριο ποικίλει, ωστόσο οι μελωδίες δε συγχέονται λόγω της απόστασης και της βαβούρας του πλήθους. Θα ήταν αρκετά κωμικό να βλέπαμε αυτούς τους μουσικούς να προσπαθούν να υπερισχύσουν ο ένας του άλλου.

Μετά είναι και οι γόνδολες. Είναι πράγματι εντυπωσιακές, έτσι μαύρες, λουστραρισμένες, με τα σκαλιστά σχέδια και τους γονδολιέρηδες με τα ριγέ μπλουζάκια. Εάν πετύχεις κυκλοφοριακό κομφούζιο με γόνδολες, στάσου μια στιγμή. Θα δεις τους γονδολιέρηδες με επιδέξιες κινήσεις να κουνάνε τα μακριά κουπιά τους και να σπρώχνουν τους διπλανούς τούβλινους τοίχους και τις γόνδολες τελικά να απελευθερώνονται περνώντας η μία από την άλλη σε απόσταση χιλιοστών. Ένα αγωνιώδες και συγχρόνως αστείο θέαμα της Βενετίας. Κατά το βραδάκι θα τις βρεις μαζεμένες στην προκυμαία και σε άλλα σημεία, αποκαρωμένες από το ολοήμερο πήγαινε-έλα και λικνιζόμενες σαν να κουτσομπολεύουν το βάρος των ερωτευμένων ζευγαριών που κουβάλησαν.

Μια βόλτα με γόνδολα όμως δεν είναι απαραίτητα η απόλυτη εμπειρία της Βενετίας. Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να προτείνει αυτό το άρθρο είναι να χαθείς. Να χαθείς! Άφησε τους μεγάλους δρόμους και στρίψε. Οπουδήποτε. Και μετά ξαναστρίψε και ξαναστρίψε. Χωρίς μοτίβο και λογική. Μπορεί να περάσεις από δρομάκια με ούτε ένα μέτρο φάρδος, ή κάτω από μικροσκοπικές στοές ή από γεφυρούλες και καναλάκια σχεδόν ερημικά. Ναι, υπάρχουν και αυτά.

Αν έχεις στο μυαλό σου το Θάνατο στη Βενετία του Τόμας Μαν ή ακόμα και τον Έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ, διασχίζεις μια εντελώς διαφορετική Βενετία από αυτή που διασχίζουν οι περισσότεροι τουρίστες γύρω σου. Μπορείς να φανταστείς ύποπτες συναλλαγές σε ανύποπτες γωνίτσες και μυστικές παρακολουθήσεις μέσα από στενά σοκάκια. Δε με νιώθεις; Τότε σκέψου την ταινία The Tourist και λίγο από Casino Royale και θα μπεις στο νόημα.

Σε ένα σύντομο ταξίδι δεν προλαβαίνεις να τα δεις όλα. Όταν, αργότερα, ένας φίλος μου περιέγραψε τη θέα της πόλης από την ταράτσα ενός πολυκαταστήματος στο Rialto και την επίσκεψή του στο μικρό και παραγεμισμένο βιβλιοπωλείο Aqua Alta, μπορώ να πω ότι ζήλεψα λίγο περισσότερο το δεύτερο. Προς Θεού δε λέω ότι δεν αξίζει το Rialto. Είναι πανέμορφο, ειδικά κατά το ηλιοβασίλεμα. Η ομορφιά, όμως, βρίσκεται όπου εμείς θέλουμε να τη δούμε. Και ο καθένας από εμάς θα νιώσει την καρδιά του να χτυπάει λίγο πιο γρήγορα σε διαφορετικά σημεία.

Το συμπέρασμα είναι ότι σε ένα ταξίδι δεν αρκεί απλά να επισκέπτεσαι και να βλέπεις. Την επόμενη φορά σκέψου: «αν έμενα μόνιμα σε αυτό το μέρος, ποια θα ήταν η αγαπημένη μου συνήθεια;». Έτσι, θα έχεις κάνει ένα κομμάτι ακόμα και από τα πιο τουριστικά μέρη του πλανήτη, πραγματικά δικό σου! Στο ταξίδι μου στη Βενετία βρήκα αυτή την αγαπημένη συνήθεια. Αλλά γιατί να την αποκαλύψω; Σκοπός είναι να βρεις εσύ τη δική σου, σε κάθε ταξίδι. 

Τα λέμε σύντομα

Έλλη

Leave a Response