STORIESΣΧΕΣΕΙΣ

Πήτερ Παν

283views

Ο αγαπημένος μου ήρωας παραμυθιού και ο δεύτερος μεγάλος παιδικός μου έρωτας (ο πρώτος ήταν ο Πρίγκηπας Κορνήλιος από την Τοσοδούλα). Ακόμα και σήμερα αν δω το όνομα του κάπου, μου τραβάει αμέσως την προσοχή και κοντοστέκομαι να δω περί τίνος πρόκειται.

Image result for peter pan live action

(δε φταίω εγώ αυτός ήταν κούκλος)

Ο Πήτερ Παν είναι ένα μικρό ελαφρώς “ταραχοποιό στοιχείο”, ένα αγόρι που δεν θέλει να μεγαλώσει.

Ένα αγόρι που δεν θα μεγαλώσει. Κάτι αγγίζει μέσα μου αυτή η επιθυμία που νομίζω ότι τελευταία έχει σχεδόν χαθεί. Το βλέπω γύρω μου ότι τα παιδιά τρέχουν να γίνουν ενήλικες. Οι κοπέλες βάφονται από μικρές, βγαίνουν ραντεβού, κάνουν σχέσεις… Από το γυμνάσιο ήδη προτιμούν τις των ενηλίκων διασκεδάσεις. Κι αν πράγματι έτσι διασκεδάζουν, εγώ δεν θα τους κρίνω, γιατί είναι δικαίωμα τους να επιλέγουν τι τους γεμίζει. Όμως επιτρέψτε μου να τρέφω αμφιβολίες για το πόσο διασκεδαστικό είναι στ’αλήθεια να ετοιμάζεσαι 3 ώρες για να πας κάπου όπου το μόνο που θα απολαύσεις είναι η προσοχή των άλλων γύρω σου. Φοβάμαι πως αυτή η βιασύνη να προλάβουμε τους μεγαλύτερους μας, στερεί κάμποση από την απλότητα που θα χαρακτήριζε τη δική μας ηλικία. Και οφείλω να ομολογήσω πως εγώ, στα σχεδόν 21, ζορίζομαι να διασκεδάσω έτσι. Πείτε με ψευτοεναλλακτική, πείτε με ανώριμη ή δεν ξέρω τι άλλο…

Όμως θα εγκατέλειπα βραδινή έξοδο για τουρνουά Wii Sports χωρίς δεύτερη σκέψη.

Για να επιστρέψω στο θέμα μου… Θεωρώ ότι όλη αυτή η βιασύνη και το τρέξιμο να ξεφύγουμε από τις παιδικές μας ασχολίες, μας στερεί τόσα πράγματα. Γιατί δεν είναι μόνο αυτές! Είναι το ότι αν προσδιορίζεις τον εαυτό σου ως ενήλικα, ώριμο ή απλά μεγάλο, νιώθεις ότι πρέπει να φέρεσαι ανάλογα. Δεν σου επιτρέπεις να τσαλακώνεσαι, να ενθουσιάζεσαι με μικρές βλακείες… Θέτεις νέα όρια, τα οποία ίσως να μην είσαι έτοιμος να τηρήσεις ακόμα. Και είναι τόσο κρίμα, γιατί υπάρχει τόση ομορφιά στο να τρως γρανίτα σπρώξε-γλείψε (χειρότερη ονομασία για παιδικό παγωτό δεν μπορούσαν να βρουν ειλικρινά), στο να γονατίζεις να χαϊδέψεις κάθε σκυλάκι που περνάει, στο να κυνηγάς φούσκες στη νέα παραλία Θεσσαλονίκης.

Και υπάρχουν πράγματα από τον παιδικό τρόπο σκέψης που αξίζει να τα διατηρούμε και στην ενήλικη ζωή μας. Στις σχέσεις μας γενικά. Στους έρωτες και τις φιλίες μας ειδικά.

Θα’ταν όλα πολύ πιο εύκολα αν τα βλέπαμε απλά.

Αρχικά, στις σχέσεις μας! Στην προσπάθεια να φανούμε ενήλικες κρυβόμαστε και για κάποιο λόγο προσπαθούμε να χειραγωγήσουμε τον άλλο να κάνει αυτό που θέλουμε δίχως απλώς να του το πούμε (τι φάση με αυτό;). Χαραμίζουμε ευκαιρίες με άτομα, αφήνουμε τις περιπέτειες να περνάνε δίπλα μας γιατί; Για να φανούμε ώριμοι, ενώ θα μπορούσαμε να μιλήσουμε ειλικρινά και να γλιτώσουμε ώρες ολόκληρες αναλύοντας “τι σημαίνει τώρα αυτό;” (πρόσφατα είδα συζήτηση φίλης μου με αγόρι και ήθελα να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο!). Όχι δείτε το και έτσι: όλη αυτή την ώρα που τρώτε αναλύοντας, θα μπορούσατε να κάνετε σεξ. Ξέφυγα πάλι αλλά δεν μπορώ, με πνίγει το δίκιο.

Το θέμα είναι ότι οι ζωές μας θα ήταν πιο όμορφες, πιο απλές και πιο γεμάτες από μοναδικές στιγμές αν απλά αφηνόμασταν να κάνουμε αυτό που θέλουμε, δίχως κοινωνικές περιπλοκές. Δεν είναι τρέλα που μόνοι μας θέτουμε κανόνες, οι οποίοι δεν υπηρετούν κανένα άλλο σκοπό, παρά να μας κάνουν μίζερους; Η μόνη τιμωρία είναι η κριτική των άλλων, που επίσης θα ήθελαν να κάνουν αυτό που απαγορεύουν οι κανόνες. Μια παράνοια κοινώς. Κι όμως όλοι τους ακολουθούμε. Εγώ αρνούμαι. Και θέλει κάμποσο θάρρος να κάνεις πράγματα που οι άλλοι κατακρίνουν, και ποτέ ποτέ ο κόσμος δεν θα γίνει όσο απλός περιγράφω.

Όμως, είναι στο χέρι μας να βάζουμε στην προσωπική μας φουσκίτσα τα άτομα και τις συμπεριφορές που μας επιτρέπουν να ζούμε λίγο σαν τον Πήτερ Παν, τόσο που να ξεχνάμε καμιά φορά πόση μιζέρια αγκαλιάζει όσους τον απαρνιούνται.

Αφορμή για το άρθρο αποτέλεσε ένας Ιταλός τραγουδιστής με το ψευδώνυμο Ultimo και το άλμπουμ του με όνομα Peter Pan. Το ήξερα ότι το άλμπουμ το λένε έτσι και το είχα βρει γλυκούλι. Μέχρι που είδα τον τίτλο και το ψευδώνυμο δίπλα-δίπλα: Ultimo Peter Pan… Ο τελευταίος Πήτερ Παν. Μελαγχολικό. Ο τελευταίος που θέλει να μείνει παιδί. Ο συνδυασμός αυτός μου έβγαλε ένα τόσο γλυκό παράπονο για το πόσο παραμερίζουμε την παιδικότητα που έπρεπε (ΕΠΡΕΠΕ, το τονίζω) να γράψω κάτι για αυτό. Ακολουθούν δύο-τρία τραγούδια του που μου αρέσουν:

Pianeti (πλανήτες) με αγαπημένο στίχο È la fantasia che trasforma in pianeti i sassi (είναι η φαντασία που μεταμορφώνει σε πλανήτες τις πέτρες)

Cascare nei tuoi occhi (να πέφτω μέσα στα μάτια σου) με αγαπημένο στίχο Ed io che invece vorrei solo averti più vicino (κι εγώ που όμως θα’θελα να σε έχω πιο κοντά μου)

Leave a Response