ΛΟΒΣΧΕΣΕΙΣ

Τέλος Εποχής

282views

Από τη στιγμή που ξεκινάει κάτι γνωρίζουμε ήδη ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει. Είναι η φυσική πορεία των πραγμάτων από την αρχή στην ακμή, στη φθορά και στο τέλος. Αφού, λοιπόν, ήδη γνωρίζουμε ότι τα πράγματα θα τελειώσουν, γιατί στεναχωριόμαστε; Γιατί αυτή η απλή φράση, που αποτελεί και τον τίτλο αυτού του σύντομου παραληρήματος,  μου φέρνει τόση στεναχώρια;

Όλα όσα θα πω δεν αφορούν κάποιο συγκεκριμένο τέλος (αν και ίσως κάποια να προσανατολίζονται περισσότερο προς τη μια κατεύθυνση παρά την άλλη), αλλά γενικότερα την έννοια του τέλους και το πώς μας κάνει να νιώθουμε, πώς το φανταζόμαστε και πόσο το φοβόμαστε. Είτε πρόκειται για το τέλος μιας φιλίας, μιας σχέσης, της φοιτητικής μας ζωής, της παραμονής μας σε έναν τόπο ή οτιδήποτε άλλο…

Για μένα προσωπικά είναι δύσκολο να δώσω τέλος στα πράγματα. Είτε είναι ανθρώπινες σχέσεις, είτε συνήθειες, δυσκολεύομαι να πάρω μια οριστική απόφαση που θα με απομακρύνει από αυτά. Με ζορίζει η ιδέα του αμετάκλητου και αυτό με οδηγεί σε μάλλον χειρότερες αποφάσεις, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ανθρώπινες σχέσεις. Αντί να δω τα σημάδια, να τα αναγνωρίσω και να καταλάβω ότι μια σχέση έχει αρχίσει να γίνεται περισσότερο βάρος παρά απόλαυση, αντί να “σώσω” τις αναμνήσεις μου με κάποιον προστατεύοντας τις από τη φθορά… Αντί να φερθώ ώριμα και να δώσω το τέλος που είναι πολλές φορές αναγκαίο,

αφήνω τη σχέση να φθαρεί τόσο, μέσα από καβγάδες, διαφωνίες και στεναχώριες, ώστε κάθε συναίσθημα για το άτομο να εξαφανιστεί και το τέλος να με αφήνει αδιάφορη…

Από την άλλη πλευρά θα έλεγε κανείς ότι έχω και τάσεις φυγής… Γιατί ξεκινώντας κάτι στη ζωή μου θέλω να ξέρω ότι υπάρχει ένα φυσικό τέλος σε αυτό. Το “για πάντα” με πνίγει και ακόμα αν στο τέλος καταλήξω να το θέλω, θέλω πάντα να υπάρχει “έξοδος κινδύνου”. Αναζητώ το τέλος ήδη από την αρχή απλώς για να ξέρω ότι υπάρχει και όταν αυτό έρχεται το αγνοώ μέχρι να μην μπορώ πλέον. Παράλογο…

Τι είναι, λοιπόν, αυτό που διαστρεβλώνει τόσο τις σκέψεις μου, ή ίσως όλων μας, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με το τέλος;

Για αρχή έχει να κάνει, φυσικά, με το συναίσθημα. Είτε είναι το αγόρι/κορίτσι που αγαπάς, είτε η πόλη που σπουδάζεις, έχεις περάσει χρόνο και έχεις αναπτύξει μια σχέση, έχεις αναπτύξει συναίσθημα και όταν καταλάβεις ότι όλα τελειώνουν, πονάει. Έτσι είναι απόλυτα λογικό να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποφύγουμε αυτό τον πόνο της απώλειας και να φερόμαστε κάπως περίεργα, κάπως παράλογα, κάπως λανθασμένα…(;) Και είναι αυτό το συναίσθημα, νομίζω, που μας κρατάει σε αυτές τις καταστάσεις ακόμα και όταν έχουν πλέον περάσει στην παρακμή τους. Κρατιόμαστε απεγνωσμένα από τις όμορφες αναμνήσεις και τα γλυκά συναισθήματα προσπαθώντας να επαναφέρουμε αυτό που έχουμε σε αυτό που ήταν, αγνοώντας ότι έχουμε αλλάξει και μεις μαζί του και ίσως να’ναι πλέον αργά.

Και ίσως να μη γίνει ποτέ ξανά το ίδιο. Και ίσως να’ναι καλύτερα έτσι.

Κάπως έτσι νομίζω παρασυρόμαστε σε μια θλιβερή προσπάθεια να κρατήσουμε κάτι μέχρι που η φθορά εξαλείφει το συναίσθημα και αυτό που μένει από το αντικείμενο δεν είναι παρά σπαράγματα μια ατελέσφορης προσπάθειας για αναγέννηση.

Όμως, όταν παύει να κυριαρχεί το συναίσθημα και η φθορά είναι πλέον φανερή, γιατί δεν την αντέχεις άλλο τη ζήλια της, γιατί αυτή η πόλη είναι μικρή και σε πνίγει, γιατί αυτή η παρέα δεν σου φέρεται σωστά και το βλέπεις… γιατί μένεις; Νομίζω ότι εδώ οι ευθύνες πέφτουν στη συνήθεια. Είναι απλά λίγο πιο εύκολο να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που έκανες μέχρι τώρα… Είναι πιο εύκολο να κρατάς για λίγο ακόμα μια φθαρμένη σχέση παρά να χωρίσεις, γιατί ξεσυνήθισες να ξυπνάς μόνος στο κρεβάτι. Πιο εύκολο να μένεις στην ίδια σάπια παρέα και να γκρινιάζεις παρά να κάνεις τον εαυτό σου πάλι ευάλωτο και να γνωρίσεις νέα άτομα με φόβο να μη γίνεις αποδεκτός. Πιο εύκολο να παραπονιέσαι για τους γονείς σου παρά να χαλάσεις το μισθό σου για να νοικιάσεις μόνος σου. Έτσι αποφεύγουμε το τέλος από συνήθεια…

Έτσι βρισκόμαστε σε καταστάσεις που μας κάνουν δυστυχισμένους

Κι όμως η αλλαγή είναι στο χέρι μας. Γιατί αν πάρουμε αυτή τη δύσκολη αλλά κρίσιμη απόφαση να αφήσουμε πίσω μας τους δεσμούς που μας βαραίνουν, τις καταστάσεις που έφτασαν να μας πνίγουν, τις σχέσεις που μας κρατάνε πίσω, θα είναι πιο εύκολο να προχωρήσουμε μπροστά. Καμιά φορά το ξεχνάμε ότι το τέλος σημαίνει και νέα αρχή και ότι κάποτε είχαμε τις ίδιες επιφυλάξεις και για τις καταστάσεις στις οποίες βρισκόμαστε τώρα. Τείνουμε να ξεχνάμε ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος μπροστά μας και το ότι “δεν θα ξαναβρώ ποτέ κάποιον σαν εκείνον” μπορεί ταυτόχρονα να είναι αληθές και καλό. Όχι επειδή “εκείνος” ήταν κάτι κακό αλλά επειδή εκείνος ήταν “κάτι”και υπάρχουν χιλιάδες ή και εκατομμύρια άλλα “κάτι” που μπορεί να μας ταιριάζουν καλύτερα.

Το λέω σε σας για να το ακούσω κι εγώ. Αποδεχτείτε το τέλος σαν κάτι φυσικό και επόμενο, δεχτείτε το και καλωσορίστε το όταν έρθει και αφήστε τα πράγματα να κυλήσουν.

Όσο πιέζουμε και πιεζόμαστε τόσο φθείρουμε και φθειρόμαστε και δεν αξίζει ούτε στους πρώην μας, ούτε στους γονείς μας, ούτε στις πόλεις και τις φιλίες μας.

Κάπου εδώ, πριν κλείσω, θα αναφέρω ότι δεν μιλάω για μοιρολατρία και παραίτηση… Δεν λέω ότι όταν κάτι χαλάει δεν πρέπει να προσπαθήσουμε έστω να το φτιάξουμε ή να προσαρμοστούμε έτσι ώστε να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Απλώς, όπως είναι φυσικό, κάποια πράγματα επιδιορθώνονται και κάποια πράγματα πετιούνται. Αυτό που λέω είναι να έχουμε στο νου μας ότι κάποτε έρχεται η ώρα του τέλους και να το αποδεχόμαστε, όταν και αν αυτό έρθει.

 

 

Leave a Response