ΛΙΓΟ ΑΠ'ΟΛΑ

Το να εκφράζεσαι, είναι προσωπική υπόθεση, όχι γενική

245views

Έχουμε καιρό να τα πούμε έτσι δεν είναι; Έχετε αρκετό καιρό να δείτε κάποιο άρθρο μου εδώ στους Passengers, όπου να μιλάω για ένα θέμα που θέτω στον εαυτό μου. Η αλήθεια είναι ότι έλειπα τόσο καιρό λόγω προσωπικών υποχρεώσεων, αλλά και λόγω ότι έκατσα και έψαξα λίγο την γραφική μου πένα. Η αλήθεια είναι ότι κάνοντας αρκετό καιρό αυτήν την δουλειά του αρθρογράφου, δεν είχα φτάσει ποτέ στο σημείο να αρχίζω να ψάχνομαι στο πως εκφράζομαι απέναντι σας.

Και έφτασε η στιγμή, που μετά από κάποια “κωμικά” μου άρθρα, άρχισα να αναρωτιέμαι τον ίδιο μου τον εαυτό. “Είσαι σωστός Γιώργο;“, “Έχεις το κατάλληλο ύφος να απευθυνθείς σε ένα κοινό, το οποίο περιμένει να δει από εσένα και άλλα άτομα άρθρα, για να ταυτιστεί και να πιαστεί;“. Αλλά πάλι, λίγο πολύ αυτό το κάνουμε όλοι μας, έτσι δεν είναι;

Όλοι μας, όταν εκφράζουμε την γνώμη μας, είτε μέσω άρθρων, είτε μέσω της φωνής μας, νιώθουμε φόβο, στο πως θα μας αντιμετωπίσει ο διπλανός μας. Όλοι μας σκεφτόμαστε αν έχουμε πει κάτι που προσβάλλει τα πιστεύω του άλλου, αν έχουμε πει κάτι που ο συνάνθρωπος μας, δεν θα θεωρήσει αστείο, σοβαρό ή άξιο της προσοχής του. Αλλά βρε παιδιά. Η έκφραση δεν είναι προσωπική υπόθεση; Το να πεις την άποψη σου, δεν είναι κάτι που θεωρείς εσύ ο ίδιος σωστό; Δεν χρειάζεται απαραίτητα να είσαι αρεστός από όλους. Αν είσαι αρεστός από όλους σαν άνθρωπος, γενικότερα, τότε κάτι τρέχει.

Δεν εννοώ ότι πρέπει να μην υπάρχει επικοινωνία μεταξύ μας. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους, σίγουρα δεν μπορούν να ταιριάξουν. Ο κάθε άνθρωπος θα έχει την δικιά του άποψη για το τι είναι σωστό και τι λάθος. Ωστόσο, πλέον, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο, όπου πολλοί μας απαιτούμε να βλέπουμε κάποια πράγματα από ανθρώπους που ανήκουν στον χώρο της αρθρογραφίας, του Youtube. Ακόμη και εγώ ως κοινό, με έχω πιάσει μερικές φορές, να απαιτώ να δω κάποια πράγματα από έναν συγκεκριμένο Youtuber και να κράζω την δουλειά του, όταν δεν μου αρέσει.


Αυτό το κάνουμε, γιατί ορισμένες φορές, δεν μπορούμε να σκεφτούμε και την απέναντι πλευρά. Πως βλέπει τα πράγματα ο αρθρογράφος, πως βλέπει τα πράγματα ο τάδε Youtuber που ανεβάζει τα βίντεο. Οι δημιουργίες παιδιά, τόσο σε άρθρα, όσο και σε βίντεο, σε οποιαδήποτε μορφή και είδος ανήκουν, αποτελούν το “magnum opus” του κάθε ανθρώπου, ο οποίος θέλει να περάσει δημιουργικά το απόγευμα του, γράφοντας πρώτα, κάτι που θα κάνει τον ίδιο χαρούμενο και μετά θα κάνει και το κοινό (ή έστω μια μερίδα του, όπως το βλέπει κανείς) να ταυτιστεί σε ένα βαθμό.

Για να σας το εξηγήσω, για να μην νομίσετε ότι κάνω κάποιου είδους επίθεση, αφού απλά αποτελεί ένα άρθρο-κουβέντα και όχι ένα άρθρο-κράξιμο, αν για παράδειγμα, δείτε εμένα και μου πείτε ότι πρέπει να ανεβάσω άρθρα, τα οποία έχουν να κάνουν σχέση με τις ταινίες (λέμε τώρα), εγώ μπορεί να ανεβάσω 1-2 άρθρα, τα οποία θα αρέσουν πρώτα σε εμένα, θα εκφράζουν πρώτα τον ίδιο τον αρθρογράφο και μετά θα εκφράσουν και εσάς. Αυτό που πολλές φορές, δεν κοιτάμε, σαν συντάκτες (που κακώς δεν κοιτάμε) είναι ο εαυτός μας.

(Και για να μην πέσω στην παγίδα του feedback. Είναι εντελώς διαφορετικό το feedback. To feedback είναι σωστό όταν το κοινό σου λέει 2-3 πράγματα, τα οποία θα μπορούσες να τα κάνεις και διαφορετικά, χωρίς απαραίτητα να ρίχνει κάποιου είδους “λάσπη” στην δουλειά σου. Αυτό σαν μια μικρή παρένθεση στο άρθρο. Συνεχίζουμε.)


Γιατί μπορεί το κοινό να ταυτίζεται και να κάνει repost άρθρα τα οποία θα του αρέσουν, αλλά άμα μετά και ο ίδιος ο συντάκτης είναι απλά μια “μηχανή παραγωγής άρθρων” ή αντίστοιχα ο Youtuber είναι μια “μηχανή παραγωγής βίντεο”, μετά εν τέλει δεν θα υπάρχει, ούτε ψυχή στο άρθρο, ούτε διασκέδαση και όρεξη στο βίντεο. Εγώ νόμιζα ρε παιδιά, ότι ο αρθρογράφος, για να παράγει, πρέπει και ο ίδιος να απολαμβάνει την δουλειά του και όχι να αλλάζει το προσωπικό του στυλ έκφρασης. Δεν είπαμε φυσικά να αγγίζουμε τα όρια της υπερβολής, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να εκφραστούμε ελεύθερα.

Η έκφραση και ο τρόπος που το κάνεις είναι προσωπική υπόθεση και όπως ισχύει γενικότερα για το κοινό, ισχύει το ίδιο και για τους αρθρογράφους.Δεν υπάρχει καμία διαφοροποίηση, μεταξύ των δύο. Όλοι άνθρωποι είμαστε. Απλώς άλλοι παράγουν και άλλοι διαβάζουν, όσον αφορά αυτή τη δουλειά.  Εν τέλει, κάνεις αυτό που αγαπάς και όχι κάτι που εξαναγκάζεσαι να κάνεις. Αυτό ισχύει για όλες τις δουλειές της ζωής. Αν δεν το κάνεις, ως ο εαυτός σου, καλύτερα να μην το κάνεις καθόλου. 

Για περισσότερα άρθρα, μείνετε συντονισμένοι στους Passengers!

Leave a Response