STORIESΣΧΕΣΕΙΣ

Αυτό με την καλοκαιρινή μελαγχολία

1.01Kviews

Ξεκινώντας να ακούω ”Της μια δραχμής τα γιασεμιά” της Τζένη Βάνου και κλείνοντας με το ”Love really hurts without you” από Billy Ocean (ο συνδυασμός τα λέει ολα) πολλά πέρασαν από το μυαλό μου. Είναι πολλά που θα σε απασχολήσουν κατά καιρούς καταλήγω, γι’ αυτό μάζεψε όλους σου τους εαυτούς και συζητείστε κι ας καταλήξετε να ακούτε Μάλαμα και AC DC στις πέντε το χάραμα με μια μπύρα κι ένα τσιγάρο ( για να γίνει πιο μελαγχολικη η ατμόσφαιρα ρε παιδί μου).

Μπύρα, καλοκαιρινή μελαγχολία, μουσική πάμε!

Πάει τόσος καιρός. Που είσαι;

6:25 μ.μ.

Ο καιρός είναι ανήσυχος. Μια κλαίει και μια γελάει. Μια συννεφιάζει και μια αναθαρρεί. Το μπαλκόνι είναι ψηλό. Παρατηρείς. Παρατηρείς γιατί είναι εύκολο. Πάντα είναι εύκολο να κρίνεις όταν είσαι ψηλά.

Ποτέ δεν κατάλαβα τους ανθρώπους που ψάχνουν ρετιρέ. Ρετιρέ, άρα ψηλά. Γιατί ψηλά; Ζητάνε τη θέα;  Να βλέπουν τα πάντα από ψηλά; Γιατί; Τόσο καλά θαρρούν πως έμαθαν τον κήπο τους; Τόσο καλά που ζητάν να δουν τους κήπους των γειτόνων ;

Τα λουλούδια σου μαράθηκαν. Δες τα! Θυμάσαι εκείνο το γιασεμί;  Σου άρεσε. Θυμάσαι; Το φύτεψες  στην καγκελόπορτα. Όλη την αγκάλιασε. Ήθελες να χαίρονται το άρωμά του όσοι έρχονται. Γι’ αυτό και φύτεψες λίγο στο παράθυρο του δωματίου σου, να το χαίρεσαι καμιά φορά και μοναχός σου. Δεν τη διάβαινες συχνά την καγκελόπορτα άλλωστε.

Πάει τώρα και το γιασεμί , πάει κι η καγκελόπορτα. Προτίμησες τη θέα κι ας ήταν τόσο άοσμη.

6:59 μ.μ.

Ο καιρός ηρέμησε. Αγαλλίασε. Ακόμη ψηλά. Αγνάντεμα τις πολυκατοικίες. Κανείς δεν διευκρινίζει το ψηλά που θα κοιτάει. Τόση λαχτάρα έχεις να ανεβείς που ξεχνάς να ρωτήσεις.

Παρατηρείς  ξανά. Μπαλκόνια δεξιά κι αριστερά. Έμαθες να διαβάζεις τους ανθρώπους από τις  βεράντες  τους.

Πρώτο μπαλκόνι. Άδειο, αλλά καθαρό. Δεν έχει λουλούδια. Τα πατζούρια μισανοιγμένα.  Δυο δοκάρια είναι ακουμπισμένα μπροστά από το ένα παράθυρο, θαρρείς πως το αχρήστεψαν. Μένει άραγε κανείς; Κι αν μένει της μοναξιάς θα είναι φίλος. Τελικά, ίσως να μην είναι δα και τόσο καθαρό. Λίγα νερά απ’ τη βροχή σε ξεγέλασαν και το νόμισες φρεσκοπλυμένο.

Δεύτερο μπαλκόνι. Νοσταλγία. Λίγες γλάστρες από βασιλικό κι ένα μαραμένο γιασεμί. Να δεις που του ‘λειψε ο κήπος. Τον λαχτάρησε. Οι πλαστικές γλάστρες του κρατάνε τώρα συντροφιά . Το σιχάθηκε το ψηλά. Λες να ‘χε κι αυτός γιασεμί στην καγκελόπορτα ; Ποιος ξέρει. Μόνο η Γώγου κι ο Καρυωτάκης που είναι ακουμπισμένα στο  περβάζι πλάι στα γκρίζα παραθυρόφυλλα . Κάτι τους σιγοψιθυρίζει τα μεσημέρια. Ποιος να ξέρει.

Τρίτο μπαλκόνι. Ρετιρέ. Μπερδεμένος πρέπει να ναι εκείνος. Κορδέλες δεμένες στα κάγκελα του μπαλκονιού. Ροζ, πράσινες, πορτοκαλί. Καμιά αισθητική. Μια βρύση χαλασμένη. Στάζει. Αργά πέφτουν οι σταγόνες. Κι ύστερα ένα τούλι. Βαθύ κίτρινο, του ήλιου το χρώμα. Να δεις που θα ναι καλλιτέχνης, βιάζεσαι να πεις. Τι δουλειά έχουν όλα τούτα αλλιώς; Μα, το ξανασκέφτεσαι. Ίσως  απλώς να σάλεψε. Ποιος τα θέλει τα ρετιρέ. Τους τρελαίνουν τους ανθρώπους τα ύψη.

7:10 μ.μ.

Μα είναι κι ο χρόνος. Τον ξεχνά εύκολα κανείς τον άτιμο. Θα περάσει ο καιρός και θα φτιάξουν όλα, έτσι δε λένε; Θα περάσει, λοιπόν, με μελαγχολία, με γέλια, με κλάματα, μα θα περάσει. Ίσως να ξανανθίσει το γιασεμί στην πόρτα, ποιος ξέρει.

https://www.youtube.com/watch?v=FpNVM67mTw8

 

(παύση)

4:24 π.μ.

Κι έτσι, πέρασε ο καιρός. Όλα άλλαξαν τώρα. Έφυγες από εκείνο το ρετιρέ. Τώρα είσαι σ’ εκείνο το εξοχικό σου στην Αίγινα. Το παλιό σου πικάπ παίζει Billy Ocean.  Αν μπορούσες να σε δεις τώρα. Τραγουδάς, χορεύεις μόνος σου στο σαλόνι, έπαψες να ψάχνεις τα διπλανά μπαλκόνια. Κοιτάς τώρα τον ήλιο και τη θάλασσα, γεύεσαι και την αλμύρα ακόμη. Άνθισε και το γιασεμί. Σε ζήλεψα ξέρεις. Παράτησες τα ψηλά γιατί το έλεγε η ψυχή σου. Παράτησες τα μπαλκόνια και τις σκονισμένες βεράντες γιατί σου μαύρισαν το μέσα. Σε ζήλεψα.

Κι ύστερα από τόση μελαγχολία, έχω να σου πω love really hearts without you παλιέ εαυτέ, but what can I do;

https://www.youtube.com/watch?v=q5uMOOQ6MV0

 

 

 

Photos by: filippa_bov

https://instagram.com/filippa_bov?igshid=1ac4kqo6lwzyc

Leave a Response