ΦΙΛΙΕΣ

Διχασμένο Εγώ

376views
Μπορείς να περιγράψεις τον εαυτό σου με μια λέξη; Με τρεις; Με πέντε; Υπάρχει τρόπος να συμπτύξεις όλα όσα είναι εσύ σε μια πρόταση; Κι αν ναι τότε μήπως είσαι λίγο μονοδιάστατος;

Ο καθένας από μας είναι ένας μοναδικός συνδυασμός, ατόμων αν είσαι φυσικός, γενετικού υλικού αν είσαι βιολόγος, εμπειριών και προδιαθέσεων αν είσαι ψυχολόγος… Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που συνθέτουν την ταυτότητα μας, το εγώ μας. Εγώ θα επιλέξω να σταθώ σε αυτά τα πράγματα με τα οποία γεμίζουμε τον κενό μας χρόνο γιατί, όπως έλεγε και ο πολυαγαπημένος μου Αριστοτέλης, είμαστε αυτό που κάνουμε κατ’επανάληψη. Είμαστε, λοιπόν, η μουσική που ακούμε, τα μπαράκια που συχνάζουμε, είμαστε το ποτό που πίνουμε και τα άτομα που συναναστρεφόμαστε. Υπάρχει μέρος του εγώ μας στις σελίδες που γυρνάμε τα βράδια και στις ταινίες και στις σειρές, στα ρούχα και στα μαλλιά μας. Και καθένα από αυτά μας δίνει ένα χαρακτηρισμό που συμπληρώνει το ψηφιδωτό του εγώ μας. Μεταλάς, bookworm, σινεφίλ, παρτάκιας (όχι αυτός που κοιτάει την πάρτη του, αυτός λέγεται κάπως αλλιώς…). Και κάπου εδώ διερωτώμαι… Είναι δυνατόν όλες αυτές οι ψηφίδες να συμβαδίζουν απόλυτα, συνθέτοντας μια εικόνα συμβατική;

Είναι δυνατόν να μην έχεις αντικρουόμενες ταυτότητες;

Δεν είναι και τόσο σπάνιο να σ’αρέσουν πράγματα που απέχουν το ένα από το άλλο. Ένας μεταλάς που ψοφάει για ρομαντικές ταινίες, μια ήσυχη booklover που ακούει punk rock… Είναι σχεδόν αναπόφευκτη η σύγκρουση ταυτοτήτων γιατί απλά δεν είμαστε φτιαγμένοι για να είμαστε τόσο μονοδιάστατοι και δεν είναι στη φύση του μυαλού μας να υποτάσσεται σε ανούσιους κοινωνικούς κανόνες και στερεότυπα. Τι γίνεται όμως τότε; Όταν τα ενδιαφέροντα σου διαφέρουν τόσο που δεν μπορείς να ταυτιστείς με τις αντίστοιχες ομάδες… Ποιο χάσταγκ θα βάλεις στη φώτο σου στο κάτω-κάτω; (αστειεύομαι φυσικά) Αλήθεια όμως τι κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση; Όταν δηλαδή δεν φέρεις όλα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά για να ταιριάξεις σε μια ομάδα με βάση κάποιο ενδιαφέρον σου. Κομφορμίζεσαι για να ταιριάζεις; Για να μπορείς να ταυτιστείς με τις booklovers, με τις αθεράπευτα ρομαντικές, με τις υπεράνω έρωτα δυναμικές κτλ. ; Ή μένεις εκτός ως κάτι παράξενο και ξένο; Μένεις μόνη/μόνος; Πάει κάτι λάθος μαζί σου;

Ή μήπως πάει κάτι λάθος με τον τρόπο που βάζουμε ταμπέλες και χωριζόμαστε σε ομάδες;

Δεν αντιλέγω συνήθως κάποια ενδιαφέροντα πάνε πακέτο με άλλα και κάποιες προτιμήσεις συμβαδίζουν καλύτερα με κάποιους τρόπους ζωής. Δεν αρκεί όμως αυτό το συνήθως για να συντάξουμε κανόνες συμπεριφοράς και dress code για όλους όσους μοιράζονται ένα κοινό ενδιαφέρον ή μια κοινή συνήθεια. Όπως περίπου ανέφερα και παραπάνω είμαστε η συνισταμένη όλων των ενδιαφερόντων, των εμπειριών και των επιλογών μας.

Αποκλείεται λοιπόν να χωράμε όλοι άνετα σε ένα καλούπι που καθορίζεται από ένα “συνήθως”.

Και ευτυχώς! Θα ήταν πραγματικά βαρετός ο κόσμος…

Το πρόβλημα είναι ότι για κάποιο λόγο έχουμε μια εμμονή με τον κομφορμισμό και την ομοιομορφία, το οποίο είναι από μόνο του περίεργο γιατί η ισορροπία στη φύση προκύπτει από την ποικιλομορφία τόσο οπτικά όσο και ουσιαστικά. Και η εμμονή αυτή δεν μας κάνει καθόλου καλό γιατί ως μέρη της φύσης κι εμείς διακατεχόμαστε από ποικιλομορφία. Αντί λοιπόν να πηγαίνουμε κόντρα σε φυσικές μας τάσεις, προτιμήσεις και ενδιαφέροντα για να ταιριάξουμε σε αφύσικες εξομαλύνσεις διαφορών χωρίς σκοπό και νόημα μπορούμε απλά να αφήσουμε μόνα τους τα κομμάτια μας να συνθέσουν το εγώ μας επεμβαίνοντας μόνο εκεί που νομίζουμε ότι ξεφεύγουμε από τα όρια του εαυτού μας και όχι τα όρια που έθεσε κάποιος άλλος για εμάς.  Και το αποτέλεσμα μπορεί να είναι τόσο αισθητικά και πνευματικά ευχάριστο που θα μας εκπλήξει. Γιατί πραγματικά πιστεύω ότι από τη φύση τους τα μυαλά μας αναζητούν την ισορροπία μέσα από διαφορετικές πτυχές του εαυτού μας.

Κλείνοντας, θα σας περιγράψω μια αντιφατική εικόνα συγκρουόμενων ταυτοτήτων που μάγεψε στ’αλήθεια το μυαλό μου. Είναι παραμονή Χριστουγέννων και βρίσκομαι σε γνωστό μαγαζί με ρούχα. Περιμένω στη σειρά στο ταμείο και κοιτάζοντας το πάτωμα το μάτι μου πιάνει ένα ζευγάρι καλογυαλισμένα σκαρπίνια που φαίνονται πραγματικά ακριβά. Φυσικά σηκώνω το βλέμμα να δω σε ποιον ανήκει κάτι τόσο κομψό. Βλέπω ένα ακριβό γκρίζο κουστούμι εμφανώς ραμμένο πάνω στον άντρα που το φοράει, ένα μαύρο ζιβάγκο δίχως ούτε ένα χνούδι… Όλα καλά μέχρι εδώ. Όταν το βλέμμα μου φτάνει πιο ψηλά σοκαρίζομαι… Λαιμός καλυμμένος με τατουάζ μέχρι τη γραμμή του σαγονιού, μαύρα στρετς στα αυτιά και σκουλαρίκια στα χείλη και τα φρύδια, το κεφάλι ξυρισμένο και τα πιο φωτεινά γαλάζια μάτια που έχω δει. Και το καλύτερο; Ηλικία κοντά στα 50. Ίσως από τις πιο αντιφατικές εικόνες που έχω δει σε άνθρωπο και ειλικρινά από τις πιο όμορφες. Πραγματικά σοκαρίστηκα από το πόσο αρμονικά έδεναν όλα αυτά τα στοιχεία δίνοντας ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Αν μπορεί εκείνος να συνδυάσει τις δύο αυτές ταυτότητες 1. ποια είμαι εγώ να του πω ότι είναι λάθος και 2. γιατί να μην μπορώ και γω να συμβιβάσω τις δικές μου έτσι αρμονικά;

Leave a Response