ΣΧΕΣΕΙΣΦΙΛΙΕΣ

Εγωισμός στη… φιλία. Υπάρχει;

477views

Όλοι γνωρίζουμε για τον εγωισμό που εκδηλώνεται, στις ερωτικές σχέσεις και το πώς ένα ζευγάρι μπορεί ακόμα και να χωρίσει οριστικά λόγω αυτού. Σκέφτηκε κανείς όμως, για τον εγωισμό που υπάρχει ανάμεσα στους φίλους; Το πόσες φιλίες έχουν χαθεί επειδή κυριάρχησε η σκέψη: «ας στείλει εκείνος/η πρώτος/η να πάμε για καφέ.» ή «έχει να με πάρει τόσο καιρό τηλέφωνο γιατί να πάρω εγώ;» Και δεν μιλάμε για φιλίες πέντε ημερών, αλλά για εκείνες που έχουν αναμνήσεις χρόνων.


Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι κάποια στιγμή της ζωής σου, έκανες αυτές τις σκέψεις, όπως τις έχω κάνει και εγώ. Και αυτό λέγεται ξεκάθαρα εγωισμός. Κάθεσαι μόνος σπίτι σου, έχοντας διάθεση να βγεις ή να μιλήσεις σε κάποιον και το μόνο που σε κρατάει είναι, ότι απλά δεν σου έχει τεθεί πρόταση ήδη. Και εννοείται πως για χίλιους δυο λόγους, δεν πρόκειται να προτείνεις εσύ ο ίδιος κάτι, πρώτος. Είτε γιατί την τελευταία φορά που βρεθήκατε εσύ ήσουν αυτός που πρότεινες, είτε γιατί ξαφνικά βρήκε άλλες παρέες και νομίζεις πως σε ξέχασεά. Άρα σιγά μην προσπαθήσεις εσύ να βγείτε. Ίσως, γιατί έχετε καιρό να μιλήσετε επομένως αυτός/η πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα. Και πόσοι ακόμη χαζοί λόγοι που σε κάνουν να απομακρύνεσαι όλο και περισσότερο από τους φίλους σου.

Πέρα από αυτόν τον «μικρό» θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε εγωισμό, υπάρχει και εκείνος που εμφανίζεται στους τσακωμούς ή τις παρεξηγήσεις. Εκεί να δεις γλέντια! Από μια απλή παρεξήγηση χάνονται φιλίες χρόνων, αφού οι άνθρωποι ξεχνούν τα συναισθήματα που έχουν ο ένας για τον άλλον, ή μάλλον καλύτερα, επιλέγουν να προσποιηθούν ότι δεν υπάρχουν, αφήνοντας πίσω την λογική και βλέποντας μόνο τις δικές τους απόψεις. Και η συγγνώμη σαφώς, άγνωστη λέξη για έναν εγωιστή, ακόμα και αν φταίει. Το ίδιο συμβαίνει και με τους τσακωμούς. Το αποτέλεσμα; Αυτοί που κάποτε στήριζαν και αγαπούσαν ο ένας τον άλλο, τώρα δεν μιλάνε καν ή συναντιούνται σαν ξένοι.

Αλήθεια, πόσο στενάχωρο είναι τόσες όμορφες στιγμές, τόσα γέλια, τόσες τρέλες και τόσες στιγμές συμπαράστασης να χάνονται για έναν εγωισμό; Πώς γίνεται να αφήνουμε αυτόν τον μικρό δαίμονα, να μας κάνει να ξεχνάμε το τι πραγματικά νιώθουμε, και να προσποιούμαστε ότι δεν μας νοιάζει; Το να προσπαθείς να κρατήσεις τους φίλους που θεωρείς σημαντικούς στην ζωή σου δεν είναι ούτε υποτιμητικό ούτε ντροπή. Το αντίθετο μάλιστα, είναι δείγμα ωριμότητας και δυναμισμού. Δεν σου λέω ότι δεν θα υπάρξουν στιγμές που θα θέλεις να «σκοτώσεις» τον φίλο σου από τα νεύρα σου, αλλά κάνεις δεν είπε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι εύκολες και ρόδινες. Όπως κανείς επίσης δεν είπε, ότι μπορείς να ζήσεις ευτυχισμένος χωρίς αυτές. Άλλωστε, νομίζω σε κανένα δεν αρέσει να ζει μόνος του, παρέα με την μοναξιά του. Οι φίλοι μπορούν να προσφέρουν στην ζωή ενός ανθρώπου χαρά, γέλιο και αγάπη τόσο εύκολα και απλά, με μία μόνο συνάντηση ή με ένα τηλεφώνημα. Δεν είναι κρίμα λοιπόν, να αφήνουμε έναν τόσο ανούσιο εγωισμό να μας πάρει ένα από τα πιο σημαντικά «κομμάτια» της ζωής μας;


Μαριάννα Μπελ.

Leave a Response