STORIESΣΧΕΣΕΙΣ

Ένα ζευγάρι χέρια

520views

Μια δύσκολη μέρα στη δουλειά και το μόνο που ζητούσε είναι να γυρίσει στο σπίτι και να χωθεί στη αγκαλιά του χωρίς καμία κουβέντα. Να μην πουν τίποτα, να συνεννοηθούν με τα μάτια όπως κάνουν εδώ και χρόνια, να κάτσουν με τις ώρες αγκαλισμένοι σε εκείνη την παλιά κόκκινη πολυθρόνα μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Να ξυπνήσουν το πρωί πιασμένοι αλλά γεμάτοι αγάπη και νιώθοντας πως τίποτα δεν έχει ξεθωριάσει, όλα είναι όπως την πρώτη στιγμή.

Ακόμα νιώθει πως όταν τον αγκαλιάζει ολοκληρώνεται και πως ένα κομμάτι της κουμπώνει με ένα δικό του, όπως τότε. Χωμένη μέσα στα χέρια του νιώθει πως βρήκε σε εκείνον αυτό που της έλειπε από την στιγμή που θυμάται τον εαυτό της, μάλλον η αγάπη και η τρυφερότητα που δεν ένιωσε πότε πριν.

Κλείνει τα μάτια της και νιώθει τόσο ευτυχισμένη και τυχερή που έχει αυτά τα δυο χέρια να τυλίγουν το κορμί της. Το συγκεκριμένο ζευγάρι χέρια είναι που την αλλάζουν, που την κάνουν να ξεχνιέται από το βάρος των προβλημάτων που αντικρίζει καθημερινά και την φθείρουν.

Εκεί, κλεισμένη μέσα στα χέρια του αισθάνεται τη μεγαλύτερη ασφάλεια, αισθάνεται πως είναι το καταφύγιο της, το μέρος που κανείς δεν πρόκειται να την αγγίξει και να της κάνει κακό. Το μέρος που όλα τα προβλήματα της μοιάζουν τόσο μικρά που χάνονται μπροστά σε αυτό που νιώθει. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό για εκείνη, την στιγμή που βρίσκεται εκεί όλα τα υπόλοιπα φαίνονται ανούσια και μικροσκοπικά.

Ανοίγει τα μάτια της και τον κοιτάζει, αναρωτιέται αν ένιωσε ποτέ εκείνος το ίδιο που νιώθει και αυτή όταν είναι ενωμένοι σαν ένα. Μετά σκέφτεται ότι δεν την νοιάζει πολύ, νιώθει τόσα πολλά η ίδια  που φτάνει και για τους  δυό τους.

Συλλογιέται τι έκανε πριν, πριν από αυτή την αγκαλιά πώς  ζούσε, πώς κατάφερνε να μην την κατεβάζουν στο πάτο όλα τα προβλήματα της; Μετά από λίγα λεπτά συνειδητοποιεί πως δεν ζούσε απλά επιβίωνε, πως δεν τα κατάφερνε και όλα τα προβλήματα που είχε την λύγιζαν και την έστελνα ακόμα πιο κάτω και ακόμα πιο κάτω. Αναρωτιέται αν δεν είχε αυτά τα χέρια πόσο κάτω θα έφτανε και πού θα έβρισκε μετά την δύναμη να ξανασηκωθεί; Θα την έβρισκε άραγε ποτέ; Κανείς δεν θα μάθει.

Συνεχίζει ακόμα να τον κοιτάζει, τον έχει πάρει ο ύπνος, στηριγμένο το κεφάλι του στο  μπράτσο της πολυθρόνας  και εκείνη πάνω του καθισμένη να μην έχει πάρει  λεπτό τα μάτια  της από το πρόσωπο του. Μύριζε το άρωμα του και άκουγε την καρδιά του να χτυπάει ρυθμικά.

Πόσο πολύ θα ήθελε να έμεναν για πάντα έτσι, μπλεγμένοι σε ένα κουβάρι από χέρια και να νιώθει ο ένας την ανάσα του άλλου να καίει από πάθος. Να γινόταν αυτή η φθαρμένη πολυθρόνα η φωλιά τους, τα χέρια τους η ασπίδα απέναντι σε ό, τι πάει να τους χωρίσει και με μοναδικό κίνητρο να μην ξεθωριάσει αυτό που χρόνια με κόπο και υπομονή  φτιάχνουν, να γράψουν τη δική τους ιστορία αγάπης στο  βιβλίο της ευτυχίας.

«…Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δυο χέρια…»

-Θανάσης Βέγγος

Leave a Response

Ελένη Μαϊδώνη
Φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και πιο συγκεκριμένα του τμήματος φιλολογίας. Της αρέσει να αρθρογραφεί, να παίζει μπάσκετ, να κάνει ταξίδια, να διαβάζει βιβλία και να κοιμάται επί ώρες. Ελπίζει πως κάποια μέρα θα γίνει αυτό που πραγματικά ονειρεύεται.