ΗΞΕΡΕΣ ΟΤΙ...ΛΙΓΟ ΑΠ'ΟΛΑ

Επενδύοντας στο Εφήμερο

212views

Δεν είναι λίγο περίεργο που όλοι μας πλέον επενδύουμε στο εφήμερο; Τι εννοώ με αυτό… Αφιερώνουμε χρόνο, χρήματα, σκέψη, συναισθήματα σε αντικείμενα και ανθρώπους που με βεβαιότητα γνωρίζουμε πως δεν θα μείνουν για πάντα στη ζωή μας.

Δεν είναι περίεργο;

Ας ξεκινήσουμε από τα πιο απλά. Αγοράζουμε θήκες και διαφόρων ειδών αξεσουάρ για το κινητό μας γνωρίζοντας σχεδόν με βεβαιότητα ότι η διάρκεια ζωής του είναι στην καλύτερη περίπτωση 4-5 χρόνια (αλλά ρεαλιστικά μάλλον 2-3) και ότι τα ίδια αξεσουάρ δεν θα ταιριάζουν στο επόμενο κινητό (βλέπε χαμένη θήρα aux και iPhone). Στολίζουμε το φοιτητικό μας σπίτι και οποιοδήποτε σπίτι σε μια πόλη που δεν ξέρουμε αν θα μείνουμε ή που δεν είναι αρκετά μεγάλο ή αρκετά κοντά στην ιδανική μας δουλειά κτλ κτλ.

Και πηγαίνοντας στα λίγο πιο δύσκολα… Κάνουμε φίλους στην φοιτητική μας πόλη γνωρίζοντας ότι ίσως σύντομα να είναι μακριά μας. Κάνουμε σχέσεις με άτομα που σύντομα θα φύγουν, με άτομα που περνάμε καλά μαζί τους αλλά… (αλλά δεν θέλουν τα ίδια πράγματα με μας για το μέλλον τους, αλλά δεν θέλουν μόνιμη σχέση, αλλά δεν είναι ακριβώς αυτό που ψάχνουμε στον σύντροφο για την υπόλοιπη ζωή μας)

Πώς συμβαίνει, λοιπόν, ένα είδος που με τόση εμμονή αναζητά το αιώνιο και παντοντινό να επενδύει σε καταστάσεις εφήμερες; Το ίδιο είδος που αγάπησε το χρυσό και τα διαμάντια γιατί δεν φθείρονται, που ορκίζεται στο σύντροφό του αιώνια αγάπη, που κατά καιρούς αναζητά εμμονικά την αιώνια ζωή, δένεται συναισθηματικά με ανθρώπους και αντικείμενα εφήμερα και φθαρτά. Γιατί;

Θα έλεγε κάποιος ότι αποδεχτήκαμε τη μοίρα μας

και συμβιβαστήκαμε με ό,τι έχουμε τώρα και πήραμε αγκαλιά το εφήμερο, απογοητευμένοι… Και ίσως να’χε δίκιο αλλά εγώ δεν θα το έθετα έτσι. Συνειδητά ή ασυνείδητα καταλάβαμε ότι η ζωή μας ολόκληρη είναι εφήμερη και αυτό είναι που της δίνει αξία. Αντιληφθήκαμε ότι το μόνο που στ’αλήθεια υπάρχει είναι το τώρα και ότι περιμένοντας να βρεις το τελικό και το αιώνιο περνάς τη ζωή σου περιμένοντας… Και τι πειράζει αν οι ζωγραφιά που έκανες στον τοίχο του φοιτητικού σου δωματίου χαθεί και βαφτεί από τον επόμενο; Δεν την χάρηκες εσύ όσο την έζησες; Τι πειράζει αν αύριο, σε ένα μήνα, σε ένα χρόνο φύγεις και χαθείτε με τις φίλες σου από τη σχολή; Δεν περάσατε όμορφα τόσα χρόνια;

Το “ζήσε για το τώρα” έχει γίνει μια φράση κοινότυπη και παραχρησιμοποιημένη και πολλές φορές διαστρεβλωμένη στο νόημα της, όμως κατ’εμέ έχει πραγματική αξία σαν τρόπος σκέψης. Πάντα με μέτρο και όρια, το να απολαμβάνεις τις τωρινές σου συνθήκες είναι για μένα η πηγή κάθε ευτυχίας, όπως και το να αφεθείς και να χαρείς τη στιγμή, την ηλικία και την κατάστασή σου χωρίς να σκέφτεσαι με φόβο ή ανυπομονησία αυτό που έρχεται μετά, χάνοντας στιγμές από το τώρα.

Θα γίνω και πάλι γλυκανάλατη λέγοντας πως οι στιγμές που περνάνε δεν γυρνάνε πίσω και πως ίσως όταν περάσουν να τις κοιτάμε με νοσταλγία ελπίζοντας να τις είχαμε απολαύσει λίγο παραπάνω. Γι’αυτό ας αφεθούμε στις στιγμές που έχουμε τώρα μπροστά μας.

Ας απολαύσουμε το εφήμερο.Δεν χρειάζεται να καθυστερούμε τη χαρά μέχρι να…

 

Leave a Response