STORIESΣΧΕΣΕΙΣ

Για σένα γιαγιά

495views

Έχουν περάσει σχεδόν έξι χρόνια από την ημέρα που έφυγες αλλά πάντα τριγυρνάς σαν σκέψη μέσα στο μυαλό μου. Κάθε στιγμή μαζί σου έχει μείνει χαραγμένη μέσα μου σαν να την ζωγράφισες με τα πιο ανεξίτηλα και όμορφα χρώματα που υπάρχουν. Από την μια, νιώθω τόσο τυχερή που όλες οι αναμνήσεις είναι αποτυπωμένες τόσο ζωντανές και καθαρές αλλά από την άλλη υπάρχουν στιγμές που παρακαλάω να τα ξεχάσω όλα γιατί το κενό σου φαντάζει τόσο μεγάλο και δεν καλύπτεται.

Έχεις φύγει αλλά ποτέ δεν ένιωσα ότι με άφησες, ποτέ δεν ένιωσα ότι δεν είσαι πλάι μου, ποτέ δεν ένιωσα ότι δεν είσαι μαζί μου στις χαρές και στις λύπες μου, πάντα με έναν μαγικό τρόπο νιώθω τη παρουσία σου, το χάδι σου και τη φωνή σου να αντηχεί μέσα στα αυτιά μου. Είναι τόσες στιγμές  όμως, που εύχομαι να ήσουν όντως εδώ, να με έκανες μια σφιχτή αγκαλιά, όπως κάναμε πάντα και να σου έλεγα το πώς κυλά η ζωή μου.

Όταν σε έχω πολύ ανάγκη βάζω να ακούσω το τραγούδι μας και ξεφυλλίζω το παλιό άλμπουμ με τις φωτογραφίες. Χάνομαι για λίγο, σκέφτομαι πόσο ωραία ήταν τότε που πηγαίναμε βόλτα στις κούνιες, που μαγειρεύαμε μαζί και μετά παίζαμε με τις κούκλες.

Ακόμα θυμάμαι τα μεσημέρια που μου έφτιαχνες, κρυφά από τη μαμά, σε ένα μικρό φλιτζανάκι καφέ για να μην ζηλεύω και μου έβαζες δίπλα γλυκό του κουταλιού βερίκοκο που ήξερες ότι τρελαινόμουν. Μετά μου έλεγες ιστορίες από όταν ήσουν νέα, μου μάθαινες τραγούδια και στο τέλος σου έλεγα όλα τα μυστικά μου, πάντα με άκουγες με τόση προσήλωση.

Θυμάμαι τότε που είχα ρίξει όλο το βάζο με το μέλι στο πάτωμα, ήταν η πρώτη φορά που με είχες μαλώσει. Έβαλα τα κλάματα και έτρεξα κατευθείαν στο κρεβάτι σου, όταν ήρθα να σου ζητήσω συγγνώμη, με αγκάλιασες και αρχίσαμε να κλαίμε μαζί. Δεν μου φώναξες έκτοτε ποτέ ξανά.

Πάντα έτσι ήσουν, συγχωρούσες εύκολα και δεν κράταγες κακία σε κανέναν. Οτιδήποτε κακό απείχε χιλιόμετρα μακριά από εσένα. Πάντα με ένα πλατύ χαμόγελο γεμάτο αγάπη και καλοσύνη τα αντιμετώπιζες όλα, κοίταζες τον άλλον στα μάτια και δεν είχες δεύτερες σκέψεις.

Πια τα οικογενειακά τραπέζια έχουν μια δόση μελαγχολίας, οι καρέκλες είναι λιγότερες και η απουσία σου φανερή. Δεν έχω με ποιον να στρώσω το τραπέζι, δεν έχω κάποιον να μου πει ότι βάζω λάθος το μαχαίρι και το πιρούνι και  να σχολιάσουμε το πώς είναι το φαγητό. Μου λείπεις γιαγιά όχι μόνο τότε αλλά πάντα.

Άμα μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω θα το έκανα, γιατί όσο μεγάλωνα δεν σε έπαιρνα συχνά τηλέφωνο, δεν μιλούσαμε πολύ και ούτε ερχόμουν, όπως παλιά, να σε δω. Απλά δεν περίμενα ότι θα σε χάσω, δεν περίμενα ότι θα ξυπνήσω μια μέρα και δεν θα μπορούσα να σε δω, δεν περίμενα πως θα σε έβλεπα πια μόνο στον ύπνο μου, δεν περίμενα ότι κάποια μέρα θα φύγεις..

Αυτό που με πονάει περισσότερο όμως, είναι ότι δεν πρόλαβα να σε δω για τελευταία φορά, δεν πρόλαβα να σε αγκαλιάσω για τελευταία φορά, να σου σφίξω το χέρι και να σου πω ότι σ’ αγαπάω πολύ και ότι δεν πρόκειται να σε ξεχάσω ποτέ όσα χρόνια και αν περάσουν. Συγγνώμη γιαγιά που δεν ήμουν εκεί.

Μην αφήσεις τον χρόνο να κυλά θεωρώντας πως θα είναι πάντα εκεί, πήγαινε να την δεις πες της πόσο την αγαπάς και πόσο απαράδεκτη/ος είσαι που την παραμελείς κάποιες φορές. Σαν συμβουλή …

Leave a Response

Ελένη Μαϊδώνη
Φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και πιο συγκεκριμένα του τμήματος φιλολογίας. Της αρέσει να αρθρογραφεί, να παίζει μπάσκετ, να κάνει ταξίδια, να διαβάζει βιβλία και να κοιμάται επί ώρες. Ελπίζει πως κάποια μέρα θα γίνει αυτό που πραγματικά ονειρεύεται.