ΣΧΕΣΕΙΣΦΙΛΙΕΣ

Για τα άτομα που «απλώς» χαθήκαμε.

991views

Κάθε φορά, λίγο πριν την λήξη του χρόνου ή με τον ερχομό του επομένου, το μυαλό μας μπαίνει σε λειτουργία «απολογισμού». Επιτυχίες, αποτυχίες, μαθήματα, απώλειες, γνωριμίες, εμπειρίες, πισωγυρίσματα, λάθη, ευκαιρίες. Όσο επιτυχημένη και αν ήταν όμως αυτή η χρονιά τείνουμε να προσκολλάμε σε όσα μας λείπουν. Το πιο σύνηθες φαινόμενο είναι να ξεκινάς την χρονιά με ανθρώπους με τους οποίους (ίσως) πλέον “δεν μιλάς ή δεν σου μιλούν”. Έτσι οτιδήποτε κι αν σου προσέφερε αυτό το έτος, εσύ προσκολλάς σε αυτά που σου πήρε.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα φαινόμενο που ανακυκλώνεται συχνά στις ζωές μας. Κάποιες είναι ιδιαίτερες, προσφέροντάς σου μοναδικές αναμνήσεις , άλλες δεν είναι τόσο ευχάριστες όμως παράλληλα αποτελούν σημαντικό μάθημα. Ακόμη και οι άνθρωποι με τους οποίους συναντιέσαι μία φορά στο τόσο συνθέτουν μια ανθρώπινη σχέση καθώς αποτελούν πηγή ερεθισμάτων. Εξάλλου, από την φύση μας έχουμε την ανάγκη να κοινωνικοποιούμαστε, είτε σε φιλικό βαθμό είτε σε ερωτικό. Ως εκ τούτου, η απώλεια μιας σχέσης δεν αποτελεί πάντοτε ένα ευχάριστο συμβάν.

Η λήξη μιας ανθρώπινης σχέσης συνήθως έρχεται έπειτα από απόφαση ενός εκ των συμμετεχόντων ή έπειτα από κοινή απόφαση. Όσο σκληρό και αν είναι να χάνεις έναν άνθρωπο, το σενάριο αυτό σου δίνει το πλεονέκτημα επίγνωσης της αιτίας.

Πόσο σκληρό είναι λοιπόν το να χάνουμε κάποιον χωρίς να γνωρίζουμε ποτέ το γιατί.

«Απλώς χαθήκαμε». Γνωστή φράση. Σίγουρα την έχεις ακούσει ή την έχεις χρησιμοποιήσει. Όσο άνετος και αν δείχνει αυτός που την ξεστομίζει ίσως μέσα του αναρωτιέται και πονάει. Ίσως γιατί ήταν εκείνος που προσπάθησε να κρατήσει επαφή χωρίς ανταπόκριση μέχρι που απλά κουράστηκε και παραιτήθηκε. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι σωστό να εγκαταλείπεις ένα αποστασιοποιημένο άτομο που ίσως(!) περνάει μια δύσκολη φάση αλλά με προβληματίζει και πόσο σωστή θα ήταν η κατηγορία σε ένα άτομο που παλεύει μόνο του.

Μία φίλη μου με παροτρύνει να μπαίνω συχνά στην θέση του άλλου, χωρίς να τον δικαιολογώ αλλά να προσπαθώ να κατανοήσω την συμπεριφορά του βλέποντας την κατάσταση από τα δικά του μάτια. Βοηθάει αρκετά αν και πάντοτε θα υπάρχουν περαιτέρω ερωτηματικά. Ο τρόπος αυτός όμως ίσως κατευνάσει τις φωνές που διαρκώς σε κατηγορούν πως δεν προσπάθησες αρκετά. Ξέρεις, πρέπει να καταλάβουμε πως ο καθένας έχει τα δικά του όρια. Τι κι αν η δική σου προσπάθεια μέχρι εκεί έφτανε; Γιατί αυτό να είναι κατηγορητέο; Όταν εσύ γνωρίζεις πόσο έχεις προσπαθήσει για ένα άτομο, οι λέξεις τρίτων δεν θα έπρεπε καν να έχουν βαρύτητα. Ο κόσμος πάντα θα μιλάει εκ του ασφαλούς έξω από τον χορό χωρίς επίγνωση της κατάστασης. Ακόμα, λοιπόν, κι αν χαθήκατε ή χάθηκε η προσπάθεια, το να κατηγορήσεις κάποιον θα φθείρει αποκλειστικά και μόνο εσένα.

Στον αντίποδα έχουμε την κατηγορία των ατόμων οι οποίοι απλά αδιαφορούν όταν έρθουν αντιμέτωποι με μια τέτοια κατάσταση. Γνωρίζω ότι αυτό προκαλεί αντιδράσεις, αλλά πριν βιαστείς να κρίνεις χρησιμοποίησε την συμβουλή της φίλης μου. Ίσως αυτά τα άτομα να έχουν ξανά συναντήσει ανθρώπους που χάνονται χωρίς καμία εξήγηση. Σταματάς λοιπόν να έχεις την ίδια αντοχή. Δεν παραιτείσαι, απλώς δεν επιμένεις τόσο όσο ένας «πρωτάρης». Εξάλλου αυτή είναι μια διαδικασία χρόνου. Όταν βλέπεις πως ο άλλος για μεγάλο διάστημα συμπεριφέρεται έτσι δεν διστάζεις να σκεφτείς πως κάποια μέρα θα χαθεί εντελώς.

Δεν θεωρώ υγιές, για τους εαυτούς μας αρχικά, να «στεκόμαστε» τόσο στο γιατί. Προφανώς και θα το κάνεις, όπως και εγώ, γιατί αισθάνομαι την αδικία που νιώθεις. Όμως το καλύτερο θα ήταν να κρατήσουμε το μάθημα και να πάμε παρακάτω, πάντα με την ίδια όρεξη και πρόθεση. Μπορεί να χαθείς και με άλλα άτομα ή να χαθούν και άλλοι από εσένα αλλά ίσως αυτή τη φορά ο προορισμός να είναι διαφορετικός. Θα ήθελα να κλείσω αυτό το άρθρο με μια φράση του Όσβαλντ Σπένγκλερ: «Αγαπάμε πιο πολύ ό,τι ξέρουμε πως θα χαθεί.» και να ευχηθώ να παλεύετε να μην χαθεί οτιδήποτε αγαπάτε.

 

Leave a Response