STORIESΣΧΕΣΕΙΣ

Η πρώτη καλημέρα

548views

Ο έρωτας δεν εκδηλώνεται με την επιθυμία να κάνεις έρωτα, αλλά με την επιθυμία του μοιρασμένου ύπνου.

Μίλαν Κούντερα

Είναι πρωί. Πρώτη φορά ξύπνησε δίπλα του και ένιωσε αυτό που λένε όλοι αλλά κανείς δεν μπορεί να το περιγράψει. Είναι το συναίσθημα του να σε βρίσκει το ξημέρωμα με αυτόν που αγαπάς. Είναι αυτή η μαγική αίσθηση που καταλαβαίνεις ότι δίπλα σου έχεις αυτό που πραγματικά θες. Πόσο δίκιο είχαν, σκέφτεται. Είναι τόσο όμορφο και τόσο αγνό να βλέπεις τον άλλον με τα μαλλιά ανακατεμένα, με τα μάτια να είναι μισάνοιχτα και μ’ ένα χαμόγελο, σαν και το δικό σου, ζωγραφισμένο στα χείλη .

Έπειτα, τον βλέπεις να νιώθει την ίδια χαρά και την ίδια ευτυχία. Το πρώτο πράγμα που θα δει τη στιγμή που θα ανοίξει τα μάτια του το πρωί είσαι εσύ. Το βλέπεις ότι το νιώθει, εκπέμπει όλο του το κορμί ακτίνες ευγνωμοσύνης που ήσουν δίπλα του και που όλο το βράδυ του χάιδευες τρυφερά τα μαλλιά. Ευγνωμοσύνη, που ήσουν εκεί για να του δώσεις το τελευταίο φιλί της ημέρας και να του πεις την πιο γλυκιά καληνύχτα.

Όμως, προσπαθεί να ξεγελάσει τον εαυτό της όσο περισσότερο μπορεί και κλείνει πάλι τα μάτια της, ενώ χώνεται μέσα στην αγκαλιά του. Δεν θέλει να σηκωθεί, το μόνο που θέλει είναι να μείνει εκεί. Κουκουλωμένη κάτω από τα ζαρωμένα σεντόνια που μυρίζουν το άρωμα του και σφιχτά τυλιγμένη  μέσα στα χέρια του να αποκοιμηθεί ξανά.

Όσο όμως τον κοιτάει βλέπει μέσα στα μάτια του την ευτυχία της, στο χαμόγελο του τη χαρά της και μέσα στα χέρια του τη γαλήνη που έχει ανάγκη. Δεν μπορεί να σταματήσει να τον κοιτάει. Δεν βαριέται ούτε λεπτό να τον χαζεύει. Το έχει τόσο ανάγκη να χάνεται στο βλέμμα του. Τον κοιτάει και χάνει την αίσθηση του χρόνου. Ξεχνάει τα πάντα και δίνεται ολοκληρωτικά σε εκείνον και στις στιγμές τους.

Ύστερα, την φιλάει γλυκά στο λαιμό. Εκείνη ξυπνάει και μυρίζει τον ζεστό καφέ στο κομοδίνο που της είχε φτιάξει. Τον αγκάλιασε τρυφερά και τον ευχαρίστησε για το όμορφο πρωινό. Πόσο θα ήθελε να ξυπνούσε κάθε μέρα με αυτόν τον τρόπο, με γεμάτο το μαξιλάρι δίπλα της και μια κούπα καφέ να την περιμένει. Ήξερε πως για εκείνη αυτό ήταν το ιδανικό. Αυτό είχε φανταστεί! Να ξυπνάει και να νιώθει ολοκληρωμένη και γεμάτη από αυτά τα μικρά πράγματα.

Αναρωτιέται πόση γοητεία κρύβουν τα πρωινά που καταλήγουν μαζί. Εκείνα που λένε την πρώτη καλημέρα ο ένας στον άλλον. Εκείνα που πίνουν καφέ μαζί. Αυτά, που συζητούν τι θα κάνουν την υπόλοιπη μέρα και που χαζολογάνε στο κρεβάτι σαν μικρά παιδιά. Τέτοια πρωινά θέλει να έχει σε όλη της τη ζωή. Φωτεινά, χαρούμενα μαζί με εκείνον.

Ο καιρός περνάει. Τα πρωινά που τους βρίσκουν μαζί πυκνώνουν όπως και οι αναμνήσεις τους. Τώρα πια, τη θέση του πρώτου ενθουσιασμού έχει πάρει η αγάπη χωρίς να αφήνουν τη ρουτίνα να τους κατακλίσει. Προσπαθούν ακόμα η πρώτη καλημέρα και το πρώτο φιλί να μην ξεθωριάσουν αλλά να αποκτήσουν μια άλλη γεύση, πιο ξεχωριστή και πιο έντονη. Παλεύουν ακόμα για το «μαζί» και το «ένα».

Αυτό δεν είναι η αγάπη;

Leave a Response

Ελένη Μαϊδώνη
Φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και πιο συγκεκριμένα του τμήματος φιλολογίας. Της αρέσει να αρθρογραφεί, να παίζει μπάσκετ, να κάνει ταξίδια, να διαβάζει βιβλία και να κοιμάται επί ώρες. Ελπίζει πως κάποια μέρα θα γίνει αυτό που πραγματικά ονειρεύεται.