TIPSΦΟΙΤΗΤΙΚΑ

Ισορροπία

290views

Η ζωή είναι σαν το ποδήλατο… Για να μην χάσεις την ισορροπία σου…Πρέπει να κινείσαι πάντα προς τα εμπρός!

Είδα πριν μερικές μέρες ένα TEDtalk που μου έβαλε σε σκέψεις και ένιωσα την ανάγκη να τις μοιραστώ μαζί σας. Συνήθως αποφεύγω τα TEDtalks γιατί τα motivational speeches δεν είναι του γούστου μου. Το συγκεκριμένο, όμως, μου τράβηξε την προσοχή γιατί ομιλητής ήταν ο Σωτήρης Κοντιζάς (αξιαγάπητος σεφ κριτής του Masterchef για όποιον ζει σε κάποια μακρινή σπηλιά και δεν τον ξέρει), του οποίου ο τρόπος σκέψης με κάνει να τον σέβομαι.

Το TEDtalk είχε τίτλο “Get the balance right” (σας το προτείνω ανεπιφύλακτα αν και δυστυχώς θα σας κάνω spoil) και ο σεφ περιέγραφε ένα βράδυ το οποίο δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Κάτι τον απασχολούσε και αναζητώντας τι άρχισε να αναλύει όλες τις στιγμές στις οποίες ένιωθε ήρεμος. Μετά από κάποιες περιγραφές κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι στιγμές που επιλέγει είναι στιγμές στις οποίες προχωρούσε σε νέες φάσεις της ζωής του (π.χ. μια παραίτηση, η γέννηση της κόρης του κτλ.).

Έτσι καταλήγει στο συμπέρασμα ότι νιώθει ήρεμος όταν προχωράει, αλλάζει, προσαρμόζεται.

Για κάποιο λόγο αυτή φράση έμεινε μαζί μου και τριγυρνούσε στο μυαλό μου πολλές ώρες μετά. Για μένα η ηρεμία ήταν πάντα static και ποτέ dynamic (για να μιλήσω νομίζω με όρους προγραμματισμού). Για μένα ήταν μια κατάσταση στην οποία φτάνεις… Ένα μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα, μια παραλία, ένα ζεστό σαλόνι. Με ξένισε η ιδέα ότι η ηρεμία μπορεί να σχετίζεται με την κίνηση, την συνεχή πρόοδο.

Εγώ σκεφτόμουν ότι είναι αγχωτική η συνεχής κίνηση και ότι η απομάκρυνση από όσα δεν είναι πια εσύ είναι αγωνιώδης μάχη φθοράς.

Σκεφτόμουν ότι ηρεμία είναι η κατάσταση στην οποία σου έχουν τελειώσει οι μάχες. Κι όμως… κι όμως πάντα νιώθω ότι υπάρχουν νέα πράγματα να δω στον εαυτό μου, νέες ιδέες, νέα εγώ. Και στιγμές που νιώθω χειρότερα είναι αυτές στις οποίες περιμένω άπραγη και όχι αυτές στις οποίες έχω αναλάβει δράση στη “μάχη”.

Κάπου εκεί ήταν που θυμήθηκα ένα διακοσμητικό που είχαμε αγοράσει με τον πατέρα μου για το φοιτητικό μου σπίτι. Ένα μεταλλικό κρεμαστό με ένα ποδήλατο στα χρώματα του σαλονιού μου που είχε πάνω τη φράση ” Life is like riding a bicycle. To keep your balance you must keep moving.” (που μετά έμαθα ότι μάλλον την έχει πει ο Einstein). Ποτέ δεν είχα συγκρίνει το αίσθημα της κίνησης, της αλλαγής, της προόδου με αυτό της ποδηλασίας. Τώρα μόνο αυτό μπορώ να σκεφτώ. Την ευχαρίστηση, την ατελείωτη απόλαυση που νιώθεις όταν έχεις κάνει δύο-τρεις καλές πεταλιές και το ποδήλατο τσουλάει σχεδόν μόνο του… νιώθεις τον αέρα στο πρόσωπο σου και την κίνηση ομαλή και ξεχνάς ότι ισορροπείς σε δύο λεπτούς μεταλλικούς κύκλους, ξεχνάς ότι αν γείρεις λίγο παραπάνω θα πέσεις, ξεχνάς ότι είναι άβολο το πετάλι και απλά προχωράς.

Image result for life is like a bicycle to keep your balance you must keep moving

Η σκέψη αυτή με τάραξε στην αρχή. Με ξένισε, με άγχωσε γιατί δεν είναι αυτό που είχα στο μυαλό μου. Και παρόλο που προσπάθησα να την αφήσω πίσω ως κάτι που δε μου ταιριάζει, αυτή επέστρεφε και ζητούσε την προσοχή μου. Και τώρα μου έχει γυρίσει τη σκέψη ανάποδα γιατί μου άλλαξε την άποψη για ένα στόχο που έβλεπα καθαρά εδώ και 3-4 χρόνια. Εγώ ήθελα απλά να φτάσω σε ένα σημείο να είμαι ήρεμη και έτσι έπραττα,

έτσι πάλευα τις μάχες μου, έτσι έστηνα τη ζωή μου.

Και τώρα ήρθε ένας ψηλός κυριούλης με χαριτωμένο χαμόγελο, που στο κάτω κάτω τον γνώρισα επειδή δεν είχα τι να κάνω στην εξεταστική Φεβρουαρίου και έβαλα να δω το περσινό μάστερσεφ, και μου είπε, έτσι χωρίς ντροπή, ότι αυτό στο οποίο έχω στρέψει τις προσπάθειες της ζωής μου δεν είναι κάτι στο οποίο φτάνεις. Ότι δεν μπορώ να φτάσω γιατί δεν είναι μέρος, δεν είναι κατάσταση. Είναι κάτι που το παίρνεις μαζί σου, που σε συντροφεύει στο ταξίδι σου για κάπου αλλού. Είναι μέσο, δεν είναι στόχος. Είναι αποτέλεσμα,δεν είναι στόχος.

Leave a Response