ΛΙΓΟ ΑΠ'ΟΛΑ

Ίσως τελικά να είμαστε ρατσιστές

632views

Ο ρατσισμός, διαχρονικό φαινόμενο. Πηγάζει από την ανασφάλεια και τρέφεται από το μίσος. Για τον ρατσισμό έχουν γίνει εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες. Δεν μπορεί κάποιος να δεχτεί εύκολα την αλλαγή των δεδομένων, την ύπαρξη μιας διαφορετικής πραγματικότητας, τις νέες καταστάσεις.

Γι’ αυτό και όλοι είμαστε ρατσιστές, όχι μόνο απέναντι στους άλλους αλλά κυρίως προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Κάθε φορά που προσπαθούμε να φορμάρουμε τη σκέψη μας και να περιορίσουμε το μέγεθος της προσωπικότητας μας. Κάθε φορά που φοβόμαστε να φανερώσουμε την διαφορετικότητα που κρύβουμε μέσα μας. Σε κάθε τέτοια περίπτωση γινόμαστε θύματα του ρατσισμού απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό. Αφού φέρεσαι έτσι στον ίδιο σου τον εαυτό, πως θα φερθείς στους άλλους;

Θα τους μισήσεις που δεν κρύβονται, που είναι πραγματικά αυτό που θέλουν να είναι, χωρίς φόβο; Γιατί αυτοί πρεσβεύουν την διαφορετικότητα τους με κάθε όμορφο τρόπο, με κάθε μέσο. Γιατί κατά βάθος  θα ήθελες να ήσουν σαν αυτούς. Γιατί θα ήθελες να φωνάξεις πόσο σε πνίγει η ανασφάλεια. Πόσο θα ήθελες για μια φορά να νιώσεις σίγουρος για τον εαυτό σου χωρίς να πεις πως απλά οι άλλοι δεν είναι αρκετά καλοί.


Πώς θα δεχτείς τον μαύρο, τον αλλοεθνή, τον αλλόθρησκο, τον φτωχό, την γυναίκα, τον άρρωστο και τον ομοφυλόφιλο όταν δεν μπορείς να δεχτείς τον ίδιο σου τον εαυτό; Εκείνοι τουλάχιστον ξυπνάνε κάθε πρωί και καταφέρνουν να παλέψουν για τη ζωή, με πάθος, με επιμονή. Εσύ, τι κάνεις, μισείς απλά τον εαυτό σου; Εκμεταλλεύεσαι απλά την προνομιακή θέση που σου έχει παραχωρήσει η κοινωνία και προσπαθείς να εξασφαλίσεις την αποδοχή τόσο από τον εαυτό σου όσο και από τους άλλους.

Συνηθίζουν λοιπόν οι άνθρωποι να προβάλλουν την ανασφάλεια τους γιατί στη πραγματικότητα φοβούνται ότι δεν είναι αρκετοί, πως κινδυνεύουν να υποβιβαστούν σε περίπτωση που παραδεχθούν πως κάποιος άλλος αξίζει. Πώς κάποιος άλλος μπορεί,  ακόμα κι αν διαφέρει, ακόμα και αν θέλει η κοινωνία να τον κάνει να νιώθει πως η ιδιαιτερότητα του τον κάνει κατώτερο.

Κανείς μας δεν είναι κατώτερος ή ανώτερος. Ο κάθε άνθρωπος είναι ακριβώς όπως ο ίδιος επιλέγει να βλέπει τον εαυτό του. Οφείλει λοιπόν να ασχολείται με τον εαυτό του, με την αυτοβελτίωση του. Όταν προσπαθεί κάποιος να γίνεται καλύτερος κάθε μέρα τότε και οι γύρο του τον βλέπουν καλύτερο. Αν δεν μπορείς να καταλάβεις την ομορφιά και το φως που κρύβει μέσα του κάποιος τότε μάλλον το σκοτάδι σου σε έχει πνίξει.

 Μπορεί να νιώθει ο καθένας σκοτεινός, γιατί δεν ξέρει πως είναι να αγαπά. Όχι να αγαπιέται, αλλά να αγαπά τον άλλο. Γιατί για να αγαπήσεις κάποιον άλλο πρέπει πρώτα να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Η αγάπη πηγάζει από την αποδοχή και τον αλληλοσεβασμό. Αν μάθουμε να σεβόμαστε το σώμα μας , το μυαλό μας , την ψυχή μας τόσο ώστε να τα φροντίζουμε και να τα προσέχουμε τότε θα πάψουμε να είμαστε ρατσιστές.

Θα πάψουμε να είμαστε ρατσιστές γιατί θα ξέρουμε να αγκαλιάζουμε με όλη τη ψυχή μας, να νοιαζόμαστε με όλο το μυαλό μας και να νιώθουμε με όλο το κορμί μας. Κανείς δεν έχει την δυνατότητα να σου κλέψει την ελευθερία σου αν δεν του το επιτρέψεις εσύ. Μην το επιτρέψεις, μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου για να αγαπήσεις, μόνο τότε θα είσαι πραγματικά ελεύθερος.

 

Leave a Response