#SALTYKINDOFLIFE

Καλοκαιρινή στεναχώρια #saltykindoflife

343views

*Εύχομαι αυτό το ηλιοβασίλεμα που βλέπω αυτήν την στιγμή να το θυμάμαι όταν θα ξαναδιαβάσω αυτό το κείμενο.*

 

Θέλω για αρχή να απολογηθώ εκ των προτέρων για αυτό το κείμενο, δεν περίμενα ποτέ ότι θα το διάβαζε κανείς. Είναι απλά σκόρπιες σκέψεις και απορίες που είχα την ανάγκη να καταγράψω μέσα στην σύγχυσή μου το περσινό καλοκαίρι.

Τι είναι ο έρωτας; Έρχεται για να φύγει πάντα τόσο γρήγορα; Και αν ναι γιατί είναι τόσο υπερεκτιμημένος; Είναι αυτή η αίσθηση που σε ανεβάζει –δεν ξέρω ούτε και εγώ- πόσα χιλιάδες πόδια ψηλά και ξαφνικά πέφτεις τόσο αργά που χάνεις τις στιγμές σου χαμένος μέσα στην πτώση; Είναι αυτό το ηλίθιο χαμόγελο που έχεις στη μούρη σου απλά γιατί πήρες ένα ψίχουλο προσοχής; Και αν ναι για πόσο θα συμβιβάζεσαι με ψίχουλα;
Είναι άραγε οι έρωτες προορισμένοι να κρατήσουν; Ή πάντοτε ξεκινούν με μια προδιαγραφόμενη ημερομηνία λήξης; Γιατί αν δεν ξεκινήσουν τότε, παύουν να είναι έρωτες; Είναι ποτέ αμοιβαίοι;
Ιδέα φαίνεται δεν έχω. Χωράει η φωνή της λογικής σε αυτούς; Χωράει τοίχος που πρέπει να βάλεις στον εαυτό σου για προστατευτείς από τις συνέπειες; Ή απλώς εκείνο το διάστημα είσαι αναγκασμένος να κάνεις όνειρα που καταλήγουν να είναι επώδυνα και απογοητευτικά; Περιμένοντας ίσως μια μαγική στιγμή ή ένα θαύμα για να ζήσεις όλα αυτά που παράλογα ο εγκέφαλος σου έχει δημιουργήσει;

Έριξα ένα πικρό, χλευαστικό χαμόγελο μόνο που έγραψα αυτή τη φράση. Είμαι μάλλον πεπεισμένη ότι είναι μια προαποφασισμένη απογοήτευση. Και όμως έρχεται σε σύγκρουση η πεποίθηση μου με την σκέψη μου, το θέλω μου, την ανάγκη μου και τις πράξεις μου.

Φταίω εγώ και η αχαλίνωτη κινηματογραφική μου αντίληψη; Αυτός ο μηχανισμός μου να τα βλέπω όλα κινηματογραφικά και καλλιτεχνικά και μοναδικά όση τραγικότητα κι να κρύβουν ή φανερώνουν εξ αρχής;
Φαντάζομαι ότι για κάποιον που μπαίνει για πρώτη φορά στο κεφάλι μου αυτό θα μπορούσε να είναι και εξαιρετικά γοητευτικό. Ξέρεις, μοναδικό. Πόσο επίπονο είναι όμως και πως με καταρρακώνει κάθε φορά; Γιατί πάντα προσπαθώ να προσθέσω κινηματογραφικές-καλλιτεχνικές- ρομαντικές πινελιές σε ότι ζω και καταλήγω στο τέλος να μετρώ τα ψίχουλα που μάζεψα στην διαδρομή. Και να τα σκορπάω μετά με θυμό γιατί –και πάλι- δεν ήταν τίποτα άλλο πέρα από ψίχουλα.

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ, δεν έχω φτάσει ακόμη στο στάδιο της πικρίας. Δεν προδικάζω ανθρώπους και καταστάσεις (ή τουλάχιστον προσπαθώ) αλλά για πόσο καιρό ακόμη θα κοιτάω σχέσεις και καταστάσεις να καταρρέουν και θα τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορώ να χτίσω ότι έχω ονειρευτεί από χαλάσματα;

12/07/2018

ΥΓ: Θέλω να ευχαριστήσω την @marina_argirouli για την υπέροχη φωτογραφία της που μου θύμισε ότι μπορώ να μοιραστώ ότι σκέφτομαι όταν είμαι δίπλα στη θάλασσα. Εσείς τι σκέφτεστε όταν κοιτάτε το ηλιοβασίλεμα; Μπορείτε να μου το πείτε στο #saltykindoflife στο Instagram! xxx Λ.

Leave a Response