#SALTYKINDOFLIFE

Λες κι εσύ ψέματα στα social media?

294views

Πρόσφατα, έτυχε να υπάρξω σε μία συζήτηση σχετική με τα social media και το πώς έχουμε μάθει να προβάλλουμε τις ζωές μας μέσα από αυτά.

Άκουσα φίλους μου που δεν ασχολούνται επαγγελματικά με το blogging ή με το Instagram, να παραπονιούνται ότι όλοι οι αγαπημένοι/ αγαπημένες τους Influencers αλλά και διάφοροι άλλοι φίλοι και γνωστοί έχουν γίνει ψεύτικοι και πως η εικόνα της ζωής τους online ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.
Αυτό δεν θα μπορούσα να το ξέρω. Εννοώ το αν η ζωή του/της εκάστοτε influencer είναι ακριβώς αυτό που προβάλλει στην πλατφόρμα που επιλέγει να χρησιμοποιεί. Μπορώ όμως να σας πω την δική μου αλήθεια. Μπορώ να σας εγγυηθώ ότι αυτό που βλέπετε στο @saltykindoflife δεν αποτελεί ούτε το 1% της πραγματικής μου ζωής ή του πραγματικού μου εαυτού.

Γιατί;

Γιατί έχουμε (βάζω τον εαυτό μου πρώτο πριν από όλους σας) την ανάγκη να υπαινιχτούμε ότι η ζωή μας δεν είναι απλά «μιαχαρά» αλλά πως είναι «τέλεια». Γιατί αν είναι τέλεια, δεν υπάρχει τίποτα το οποίο πρέπει να αλλάξουμε ή τουλάχιστον δεν θα μας πιέσει κανείς αρκετά για να κάνουμε μια αλλαγή, δεν υπάρχει τίποτα που πρέπει να βελτιώσουμε ή τουλάχιστον κανείς δεν θα μας παροτρύνει αρκετά για να βελτιωθούμε. Αφού είμαστε τέλειοι.
Γιατί; Γιατί νομίζουμε (πάλι βάζω τον εαυτό μου πρώτο πριν από όλους σας) ότι αν δείξουμε κάτι «μη-τέλειο», κάτι «αρνητικό», κάτι «ευάλωτο» ή κάτι «συνηθισμένο» πως θα χάσουμε ισχύ ή το αίσθημα της αποδοχής ή θα ζούμε με τον φόβο μήπως κάποιος καταφέρει να χρησιμοποιήσει την ευαλωτότητά μας εναντίον μας. Γιατί έτσι πιστεύουμε ότι θα λάβουμε την προσοχή και την αποδοχή που χρειαζόμαστε, με το να μοιραζόμαστε μόνο «θετικά» συναισθήματα και χαρούμενες στιγμές. Οι υπόλοιπες μας στιγμές κρύβονται κάτω από ένα ακριβό και πλήρως instagramable χαλί.

 

Και αυτά τα «γιατί» είναι ζητήματα που προσπαθώ να βελτιώσω, χωρίς να σας λέω ότι τα καταφέρνω πάντα.

Χρησιμοποιώ τον αγαπημένο μου αμυντικό μηχανισμό: το χιούμορ. Προσπαθώ να αυτοσαρκάζομαι και να γελάω με όλα αυτά που μου φορτώνει καθημερινώς η κοινωνία ως «καλούπια» που εγώ πρέπει να χωρέσω γιατί αλλιώς δεν θα είμαι «όμορφη», «έξυπνη», «σαγηνευτική, «κουλ».

Να κι αν είμαι, να κι αν δεν είμαι.

Πάρα όμως αυτή μου την χιουμοριστική προσπάθεια, πέφτω συχνά στην παγίδα που κρύβουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Δεν θα αναρτήσω την φωτογραφία που φαίνομαι «χοντρή» ή έχω κυτταρίτιδα (λες και δεν ξέρω ότι είναι μια φυσική εξέλιξη του γυναικείου σώματος), που έχω σπυράκια ή φαίνομαι κουρασμένη. Δεν θα γράψω αυτό που πραγματικά νιώθω στο description της φωτογραφίας μου και δεν θα πω πως πραγματικά πήγε η μέρα μου στα Instagram stories.

Και να ένα ακόμη γιατί. Γιατί φοβάμαι πως ίσως με τον τρόπο που εγώ η ίδια δεν αποδέχομαι όλα τα σημεία του εαυτού μου, δεν θα με αποδεχτείτε και εσείς. Και αυτό με ωθεί στο να θέλω να δείχνω κάτι διαφορετικό κάποιες φορές, γιατί έχω ανάγκη να καθρεφτιστώ έστω και σε ένα απλό Instagram post ως κάποια λίγο πιο «τέλεια» από ότι είμαι στην πραγματικότητα.
Και για να σας διαβεβαιώσω πως ότι λέω είναι αλήθεια μέσα στις επόμενες ημέρες θα αναρτήσω μία φωτογραφία στο Instagram feed μου που είχα καιρό ανάγκη να αναρτήσω. Κάτω από την φωτογραφία θα γράψω την πραγματική ροής της ημέρας που τραβήχτηκε. Κι αν η ευαλωτότητά μου γυρίσει εναντίον μου, ε να κι αν γυρίσει να κι αν δεν γυρίσει. Εγώ την αλήθεια θα την πω μια φορά.

ΥΓ: Επειδή αυτό το άρθρο ήταν λίγο πιο προσωπικό χρησιμοποίησα μια δική μου φωτογραφία. Στο επόμενο άρθρο θα επανέλθουμε στις δικές σας οπότε μοιραστείτε κανονικά τις στιγμές σας στο #saltykindoflife και αν σας άγγιξε κάτι από αυτό το άρθρο γράψτε μια μικρή αλήθεια στο description. Ίσως έτσι να γίνουμε περισσότερο «αληθινοί» στα social media παρά «τέλειοι».

Λ.

Leave a Response