STORIESΣΧΕΣΕΙΣ

Lonely and alone

491views

Από μικρή ήμουν αρκετά ντροπαλή, ήσυχη, μαζεμένη, κάπως απόμακρη, θα έλεγε κανείς. Και πάντοτε είχα προβλήματα με τις κοινωνικές μου σχέσεις. Δύσκολα πλησίαζα άτομα και ακόμα πιο δύσκολα με πλησίαζαν. Ίσως τους έμοιαζα περίεργη, ίσως και να μην τους άφηνα να πλησιάσουν άθελα μου. Είχα, όμως, και έχω ακόμα ανάγκη την κοινωνική επαφή. Τη συναναστροφή με άλλους ανθρώπους. Όλοι μας την έχουμε, όσο και αν το αρνούμαστε.

Δεν μιλάω για κενές επαφές με αδιάφορους ανθρώπους. Αυτές φθείρουν κάθε άνθρωπο, κουράζουν και σαπίζουν το μυαλό. Αναφέρομαι σε πραγματική επικοινωνία με άτομα που μας γεμίζουν, μας κάνουν να νιώθουμε παραγωγικοί και έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε αυτό το μάταιο κόσμο με το σπαθί στο χέρι και το κεφάλι ψηλά. Και είναι σημαντικό να ψάξουμε να βρούμε τέτοιους ανθρώπους, να ψάξω και να ψάξεις. Γιατί όσο δυνατοί και αν είμαστε μας αξίζει μια στιγμή, ένα βράδυ, κάθε τόσο, να παίρνουμε μια ανάσα δίχως να πονάει το στήθος μας, να κοιτάμε τον άλλο στα μάτια και να του λέμε όσα μαυρίζουν την ψυχή μας. Και κείνος να μην αλλάζει τη στάση του, να μην τρομάζει, να μην κρίνει.

Και είναι πιο σημαντικό να τους βρούμε τώρα, που είμαστε φοιτητές. Όσο ζούμε με την οικογένειά μας πάντα υπάρχει κάποιος που θα παρατηρήσει ότι δεν τρώμε καλά τελευταία, ότι τα μαλλιά μας έχουν μείνει άλουστα περισσότερο από ότι συνήθως, ότι τα βράδια στριφογυρνάμε και ξυπνάμε λουσμένοι στον ιδρώτα. Υπάρχει κάποιος να πούμε μια κουβέντα κι ας μην καταλαβαίνει, κι ας μας πάει κόντρα. Υπάρχει κάποιος στο άμεσο περιβάλλον μας που μας νοιάζεται. Όταν φεύγουμε αυτό χάνεται. Ζούμε μόνοι ή με αγνώστους και είναι πια μακριά μας αυτοί που τόσο καιρό μας πρόσεχαν και φρόντιζαν να μην φτάσουμε ποτέ πολύ μακριά από το εδώ και το τώρα. Και τώρα είμαστε εμείς υπέυθυνοι να φέρουμε στη ζωή μας άτομα να αναλάβουν αυτό το ρόλο. Άτομα που το θέλουν, άτομα που μας διάλεξαν και τα διαλέξαμε.

Αυτό που θέλω να πω είναι: Μη μένεις μόνος! Υπάρχουν άτομα που θέλουν να σε νοιαστούν και να σε φέρουν κοντά τους και το αξίζεις. Και μόνο που μπαίνεις στη διαδικασία να σκεφτείς αν το αξίζεις, το αξίζεις. Και δεν είσαι βάρος. Δεν είσαι βάρος για τα άτομα που ήδη σε νοιάζονται. Άφησε τους να νοιαστούν, άφησε τους να έρθουν κοντά και μοιράσου το βάρος που έχεις στο στήθος σου. Πιθανότατα δεν θα ξέρει κανείς να σου πει τι να κάνεις. Ίσως να μην καταλάβει γιατί νιώθεις όπως νιώθεις όσο και να εξηγείς. Και μάλλον θα καταλήξει απλά να σε καθησυχάζει. Όμως… η ίδια η πράξη του να προσπαθείς να εξηγήσεις σε κάποιον τι νιώθεις σε βοηθάει να καταλάβεις και συ καλύτερα. Και το να ξέρει και κάποιος άλλος ότι αυτό σου συμβαίνει είναι μια ανακούφιση. Γιατί ακόμα και αν δεν το κατανοεί πλήρως, καταλαβαίνει ότι κάποιες αντιδράσεις σου σχετίζονται με αυτό και έτσι σε δικαιολογεί και δεν αναζητεί στον εαυτό του το λόγο που εσύ δεν απαντάς στα μηνύματα και που δεν βγήκες μαζί του απόψε.

Και αν τα άτομα που φέρνεις κοντά σου δεν σου φέρονται όπως θέλεις. Σε κοιτάζουν με οίκτο, αλλάζουν τη στάση τους, δείχνουν περισσότερη επιείκεια ενώ εσύ δεν θέλεις, δίδαξέ τους πώς να σου φέρονται. Εκείνοι έκανα ήδη το βήμα, ήρθαν κοντά σου και ζήτησαν να μάθουν. Κάνε και συ άλλο ένα και μίλησε τους. Μάθε τους να σε φροντίζουν και μάθε και σ να φροντίζεις τον εαυτό σου στην προσπάθεια.

Δώσε την ευκαιρία στα άτομα γύρω σου να σε καταλάβουν και να σε φροντίσουν. Και όταν κάποιος σου ζητάει να κουβαλήσει για λίγο το φορτίο σου δώσ’του την ευκαιρία να το κάνει, γνωρίζοντας ότι και συ θα το’κανες για αυτόν αν στο ζητούσε. Μοιράσου το χάος σου με τους ανθρώπους που σε νοιάζονται. Το’χεις ανάγκη και το ξέρεις.

Leave a Response