ΗΞΕΡΕΣ ΟΤΙ...ΛΙΓΟ ΑΠ'ΟΛΑ

Κραγιόν μισοτιμής, τριαντάφυλλα και ροζ μπέργκερ – Χαρούμενη Μέρα της Γυναίκας

301views

Το πρωί της 8ης Μαρτίου aka ημέρα της γυναίκαςδε μπορεί να μην κατάλαβες τι μέρα είναι σήμερα, βούιξε το ίνσταγκραμ – βρήκα στο τραπέζι της κουζίνας ένα σημείωμα της μαμάς μου και πιο δίπλα τη πιστωτική της κάρτα. Στο σημείωμα αυτό λοιπόν, αφού με καλημέριζε, μου είχε αναλυτικά γραμμένα τα καλλυντικά που χρειαζόταν να της αγοράσω σήμερα, εκμεταλλευόμενη σαφώς τις προσφορές των καταστημάτων καλλυντικών. Και γιατί να μην τις εκμεταλλευτεί;

Για όποιον κατέβηκε σήμερα στο κέντρο ένα έχω να πω, είναι ήρωας! Φορώντας και εγώ αυτό το αδιόρατο στέμμα της ηρωίδας μπλέχτηκα μαζί με άλλους ήρωες και μη, εορτάζουσες (λόγω ημέρας ή και όχι) και λοιπούς παρερχόμενους για να φέρω εις πέρας την αποστολή μου και για να συναντήσω μια παλιά μου φίλη. Με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια που λένε… Τα είχα οργανώσει όλα με ακρίβεια, αλλά κανείς δε με προετοίμαζε για το χαμό που θα συναντούσα.

Στα καταστήματα χαρούμενες και ευδιάθετες γυναίκες όλων των ηλικιών, ένεκα της μέρας, έκαναν στον εαυτό τους διάφορα δωράκια – το υποκοριστικό δεν είναι αντιπροσωπευτικό του μεγέθους ωστόσο. Και γιατί να μην τα κάνουν άλλωστε; Δεν τις κατηγορώ, ίσα ίσα κι εγώ για τον ίδιο λόγο μπήκα στα μαγαζιά…

Με βάζει σε σκέψεις αυτή η φάση για τη μέρα της γυναίκας. Αυτός ο ντόρος που γίνεται για το θέμα, μήπως γίνεται με λάθος τρόπο; ή καλύτερα, μήπως γίνεται για άλλο σκοπό απ’ αυτόν που πρέπει;

Τις σκέψεις μου διακόπτει μια κλήρωση που γίνεται στο ραδιόφωνο. Μια exclusive περιποίηση μόνο για μια τυχερή είναι, όπως χαρακτηριστικά άκουσα, «ένα δώρο για τις γυναίκες που τόσο τις αγαπάμε».

Τις αγαπάμε όμως πραγματικά; Γιατί καλλυντικά μισοτιμής ξέρουμε να τις δίνουμε, περιποιήσεις και λοιπές συνεδρίες ομορφιάς ξέρουμε να προσφέρουμε. Τι γίνεται όμως με εκείνη τη γυναίκα που το αφεντικό της την κοιτάει με μισό μάτι ή με εκείνη που, ενώ είχε τα ίδια προσόντα με έναν άντρα συνυποψήφιό της για δουλειά, απορρίφθηκε γιατί «ήταν σε ηλικία τεκνοποίησης»; Μπορώ να αναφέρω κι άλλα παραδείγματα, μπορείς να βρεις και εσύ είμαι σίγουρη. Δε χρειάζονται όμως.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι αυτή η μέρα της γυναίκας δεν είναι καμιά καταναλωτική γιορτή για να λαμβάνουμε τριαντάφυλλα και να καμαρώνουμε για το φύλο μας ακούγοντας τα «χρόνια πολλά» γεμάτες περηφάνια.

Δεν είναι για «χρόνια πολλά» η μέρα της γυναίκας! Είναι μια μέρα μνήμης. Αν έστω και για ένα λεπτό όλες μας σήμερα σκεφτόμασταν εκείνες τις εργάτριες που το Μάρτη του 1857 είχαν το θάρρος να ζητήσουν το αυτονόητο, τότε ναι, θα είχε νόημα αυτή η μέρα σήμερα.

Πάρε θάρρος σήμερα λοιπόν, όχι καλλυντικά. Δε χρειαζόμαστε άλλα λουλούδια ως ένδειξη τιμής ή εκπτωτικά προϊόντα. Χρειαζόμαστε όμως ισότητα πραγματική και σε όλους τους τομείς, σήμερα, αύριο και για πάντα. Ας μην κάνουμε εμπορικές τέτοιες μέρες, αλλά και ας μη δεχόμαστε τέτοιου είδους καταναλωτικά τρικ (ροζ μπέργκερ γιατί ροζ ίσον γυναίκα, ως γνωστόν).

Προσπαθώ πολύ να μην πλατειάσω και να επικεντρωθώ στα απολύτως απαραίτητα που θα έπρεπε να αναφερθούν για τη μέρα αυτή. Θα κλείσω λοιπόν εδώ αυτό το άρθρο, ελπίζοντας να έχω δώσει όση τροφή για σκέψη χρειάζεται.

Κλείνοντας, εύχομαι του χρόνου τέτοια μέρα να έχουμε φτάσει ένα βήμα ακόμα πιο κοντά στην ολοκληρωτική εξάλειψη των διακρίσεων και των ανισοτήτων ανάμεσα στα φύλα! Ουτοπικό ή όχι, αυτό το εύχομαι από καρδιάς και θα το επιδιώξω.

Φιλιά,

Άννα Παπαδημητροπούλου

Leave a Response