ΣΧΕΣΕΙΣΦΙΛΙΕΣ

Μην “φεύγεις από κοντά μας”, δεν είσαι μόνος!

189views

“Ξυπνάω. Ωραία, άλλη μια μέρα που θα έρθει και θα περάσει. Άλλη μια μέρα που απλώς θα σηκωθώ, θα κάτσω ΜΟΝΟΣ μου και θα περιμένω μέχρι να περάσει η ώρα για να κοιμηθώ πάλι. Η ώρα ωστόσο περνάει σαν αιώνας και δεν βρίσκω πράγματα να κάνω. Πλέον σαν ρολόι λειτουργώ, μέσα στην ρουτίνα και την τυπικότητα. Ας μπω και λίγο στα social media να δω τι συμβαίνει. Γιατί φυσικά μετράει περισσότερο να δω τους άλλους να περνάνε καλά, παρά εγώ. Α, οι φίλοι μου. Οι φίλοι μου και εγώ. Μια σχέση που πάλι άλλαξε, γιατί είμαι ΜΟΝΟΣ.” 

“Το γιατί δεν μιλάμε, δεν ξέρω. Απλά έτσι. Μάλλον όπως έρχονται τα πράγματα, άμα δεν το κυνηγήσεις, δεν θα γίνει τίποτα ε; Και άμα στείλω ένα μήνυμα; Και άμα και εκείνοι θέλουν να στείλουν, αλλά φοβούνται μη δεν απαντήσω πάλι όπως όλα τα άλλα; Μήπως δεν είμαι και εγώ εντάξει απέναντι τους; Μήπως και εγώ πρέπει να αλλάξω; Αλλά βέβαια, πάντα πρέπει εγώ να αλλάζω. Και ας είμαι στραβός, χοντρός, θλιμμένος, κατσουφιασμένος. Πως ήρθα εδώ και πως άλλαξα. Πως κατάντησα ΜΟΝΟΣ;

” Ήμουν ένα παιδί γεμάτο φιλοδοξίες, γεμάτο όνειρα και ελπίδα για το μέλλον. Ήθελα να βρω καινούργιους φίλους, να κάνω γνωριμίες που θα μου μείνουν για μια ζωή, να ξεκινήσω κάτι καινούργιο εδώ πάνω. Αλλά τελικά τίποτα. Όλοι φεύγουν. Όλοι δεν γνωρίζουν τι περνάω. Δεν οφείλω και καμία εξήγηση άλλωστε. Είμαι αυτός που είμαι. Δεν αλλάζω για κανένα. Αλλά όλοι με παρατήσανε. Οι φίλοι μου δεν με καταλαβαίνουν, δεν ξέρουν τι περνάω. Η οικογένεια μου αν μάθει κάτι θα πληγωθεί. Ή μήπως όχι; Μήπως θα με θεωρήσουν το μαύρο πρόβατο; Μήπως θεωρήσουν ότι δεν είμαι καλός πια για αυτούς; “


” Τι μέλλον θα έχω εγώ εδώ; Δεν έχω την στήριξη κανενός. Κάθε μέρα προσπαθώ να βρίσκω έναν λόγο να ανοίξω τα μάτια μου το επόμενο πρωί και να πω ότι η ζωή είναι ωραία. Μα κάθε μέρα οι λόγοι λιγοστεύουν. Γιατί λιγοστεύουν; Υποτίθεται ότι όσο πιο νέος, τόσο πιο χαρούμενος και αισιόδοξος. Μα όχι. Δεν είναι έτσι. Θέλω απλά να βουλιάξω μέσα στα σεντόνια μου και να προσπαθήσω να μην σκέφτομαι ότι υπάρχει κόσμος εκεί έξω. Ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που χαμογελάνε, ενώ εγώ είμαι εδώ μέσα, ΜΟΝΟΣ και παλεύω μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας να βρω έναν λόγο να χαμογελάσω πραγματικά.”

Το πιο τραγικό ξέρετε ποιο είναι; Ότι υπάρχουν πολλές φορές, που θέλω απλά να βάλω τα κλάματα, να πάρω τον κολλητό και την κολλητή μου ή ακόμη και τους γονείς μου και να τους μιλήσω, για όλα όσα νιώθω. Για όλα όσα με πνίγουν. Για όλα όσα με έχουν πληγώσει. Αλλά πλέον δεν έχω ούτε το μυαλό, ούτε τον τρόπο να το εκφράσω. Είναι τόσα πολλά μαζί σε μια πρόταση. Είναι λες και βρίσκεσαι στον βυθό της θάλασσας, πνίγεσαι και δεν μπορείς να βρεις τρόπο να βγεις ξανά στην επιφάνεια. Και πεθαίνεις αργά. Αργά και βασανιστικά, όσο νιώθεις ασφυξία. Αλλά και πάλι δεν είναι έτσι. Εεε…ωωχχ δεν ξέρω. Δεν μπορώ να το περιγράψω.”


“Δεν το αντέχω άλλο αυτό. Εγώ δεν ήμουν έτσι. Δεν αντέχω να κοιτάω άλλο τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να με βλέπω έτσι όπως είμαι. Νιώθω μόνος, ευάλωτος, άσχημος, στενοχωρημένος και δεν έχω κανέναν κοντά μου. Επέλεξα να μην έχω ή απλά κανείς δεν ήθελε να είναι κοντά μου; Δεν ξέρω. Πάντως, δεν ρίχνω το φταίξιμο σε αυτούς. Γιατί να θέλει κανείς να είναι κοντά μου άλλωστε; Τι το ξεχωριστό έχω εγώ; Τίποτα. Ένα τίποτα είμαι. Ένας από τους δισεκατομμύρια. Κάποια στιγμή ξέρω ότι θα πεθάνω. Δεν είναι κρυφό άλλωστε. Όλοι θα πεθάνουμε.”

“Αυτές τις ημέρες όμως, το σκέφτομαι περισσότερο από ποτέ. Παλιότερα φοβόμουν τον θάνατο, τώρα πλέον τον επιζητώ. Δεν ξέρω το γιατί, αλλά δεν φοβάμαι. Τόσα έχω χάσει. Τους φίλους μου, την οικογένεια μου, την κοπέλα μου, την σχολή μου, την δουλειά μου. Τα πάντα. Τώρα τι μου έμεινε να χάσω; Το κρεβάτι μου, τον καναπέ μου ή την τηλεόραση; Δεν τα θέλω όλα πια. Θέλω να με θυμούνται χαρούμενο και όχι δυστυχή. Θέλω να είναι έστω λίγο περήφανοι για εμένα. Λυπάμαι αν θα στενοχωρήσω, ακόμη και τον έναν, που θα με κλάψει. Ήμουν ΜΟΝΟΣ και δεν μπόρεσα να το αντέξω. Αντίο. ” 

Γιατί να φτάνει κανείς όμως σε αυτό το σημείο;  Καλώς ή κακώς, η κατάθλιψη είναι μια μάστιγα της κοινωνίας, την οποία δεν μπορείς απλά να την “πάρεις από πάνω σου”, όπως την κουβέρτα που σκεπάζεσαι. Θέλει μικρές νίκες και κάθε μέρα μικρά-μικρά βήματα προς την ηρεμία. Το κύριο πράγμα που πρέπει να κάνεις ως πρώτο βήμα για να την αντιμετωπίσεις είναι να μιλήσεις σε κάποιον. Πες του ό,τι σε βασανίζει, ό,τι σε αγχώνει, ό,τι σε πονάει. Μπορεί να μην καταλάβει τι περνάς μέσα σου, αλλά σίγουρα θα βρει 1-2 καλά λόγια να σου πει.


Αν δεν σου κάνει ο φίλος πήγαινε σε έναν ψυχολόγο. Δεν είναι καθόλου ντροπή, πίστεψε με. Δεν είναι ούτε τρελογιατρός, ούτε κάτι που πρέπει να ντραπείς. Είναι ένας άνθρωπος που έχει διαβάσει κάποιες μελέτες, που ίσως σε κάνουν να δεις την ζωή αλλιώς. Να σε κάνουν πάλι το άτομο που ήσουν. Χαμογελαστή ή χαμογελαστός, με χιούμορ, με τους φίλους σου, με τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Ή άμα δεν σου κάνει και ο ψυχολόγος στους γονείς σου. Κανείς δεν μπορεί να σε ξέρει καλύτερα από τους ίδιους σου τους γονείς. Μπορεί και οι ίδιοι να βλέπουν το πρόβλημα και να μην θέλουν να σε ταράξουν. Μην φοβάσαι την ζωή. Έχεις την ευκαιρία να κάνεις κάτι ξεχωριστό σε αυτή.

Βγες έξω μια βόλτα, δες τους φίλους σου, πείτε τα σε ένα μέρος που θέλεις εσύ. Δεν χρειάζεται να υπάρχει κόσμος πολλύς που σε ταράζει. Κάπου έξω, στην θάλασσα, σε ένα πάρκο, σε μια πλατεία. Κάπου. Κάνε πράγματα για εσένα. Ξεκίνα ένα νέο χόμπι που να μην σχετίζεται με την τεχνολογία. Άσε τα social media στην άκρη και κάνε κάτι το οποίο σε γεμίζει. Από το να ξεκινήσεις γυμναστήριο, μέχρι και στο να παίξεις μπουγέλο με την παρέα σου. Κάνε κάτι που θα σε κάνει να βρεις το χαμένο σου χαμόγελο. 


Δεν είσαι άρρωστος και το κυριότερο. Δεν είσαι ΜΟΝΟΣ σου. Κανείς δεν σε αφήνει μόνο. Όποιοι σε αγαπάνε θα είναι δίπλα σου. Κατά βάθος, το ξέρεις, αλλά δεν μπορείς να το σκεφτείς καθαρά, μέσα στην ανασφάλεια και την πίκρα που προσπαθούν να παίξουν με το μυαλό σου. Μην φύγεις από κοντά τους. Ο πόνος για εσένα θα σταματήσει, αλλά για αυτούς θα ξεκινήσει ένας μεγαλύτερος πόνος. Μην τους δώσεις αυτήν την λύπη. Μην δώσεις στην κατάθλιψη μια νίκη που δεν της αξίζει. Όλοι μας πρέπει να βρούμε την δύναμη που χρειάζεται να την παλέψουμε.  Πάλεψε για εσένα, όπως θα πάλευαν και οι άλλοι για εσένα. Διεκδίκησε την ζωή σου για εσένα και μην μένεις κολλημένος στα “αλλά”. Σου αξίζουν πολλά και θα τα βρεις. Στο χέρι σου είναι. Ενημέρωσε κάποιον και όλα θα είναι καλά. Δεν θα είσαι ΜΟΝΟΣ αλλά ΜΑΖΙ με αυτούς που σε νοιάζονται. Και αυτό είναι αλήθεια! 

Το άρθρο έγινε με αφορμή την συμπλήρωση 2 χρόνων (στον χρόνο γραφής του άρθρου, 17 Μαίου) από τον θάνατο, λόγω αυτοκτονίας, μιας πολύ καλής μου φίλης. Παναγιώτα, μου λείπεις και λείπεις σε όλους όσους σε ήξεραν. Να μας προσέχεις από εκεί πάνω. Ελπίζω να βρήκες το χαμόγελο σου. 

Ο Νάστος σου…

Leave a Response