ΤΑΙΝΙΕΣΤΣΙΛ

Μια άποψη για το La Casa De Papel

394views

Πολλές σειρές έχουν δει τα δύο αυτά ματάκια, του ανθρώπου που σας γράφει αυτό το άρθρο (γιατί μιλάω για τον εαυτό μου στο τρίτο πρόσωπο;). Breaking Bad, Castle, True Blood, The Walking Dead, Game of Thrones, Peaky Blinders. Μέχρι και το Fresh Prince of Bel Air, έβλεπα φανατικά πρόσφατα. Μέχρι που ξαφνικά, έπεσε στην αντίληψη μου το La Casa De Papel. Ή σκέτο Casa De Papel. Ή το “Η τέλεια ληστεία”. Ή το “Πως να γίνεις εκατομμυριούχος” με τον Σπύρο Παπαδόπουλο αλά Heist edition. Γενικά, έχει πολλούς τίτλους αυτή η σειρά.

Πως έπεσε στην αντίληψη μου; Δύο λόγοι. Πρώτον, η τρέλα των Ελλήνων με το Bella Ciao, ένα τραγούδι το οποίο ξεκίνησε από τις γυναίκες της Ιταλίας στα τέλη του 19ου αιώνα και απέκτησε ένα επαναστατικό μήνυμα επί εποχές Μουσολίνι τον 20ο αιώνα, το οποίο εμείς εδώ το κάναμε dance κομματάκι και χτυπιόμαστε σαν βδέλλες στα club. Μπράβο Ελλάδα. Άλλο ένα βήμα προς τα μπροστά. Και δεύτερον, επειδή πλέον σε συζητήσεις για τηλεοπτικές σειρές, άμα δεν έχεις κάτσει να δεις La Casa De Papel όλοι γυρνάνε με γουρλωμένα μάτια και σε κοιτάνε, όπως σε κοιτάει η μάνα σου όταν σπάσεις γυάλινο βάζο στο σπίτι και σου λένε “Δεν έχεις δει La Casa De Papel; Τότε δεν έχεις δει τίποτα“.

Εγώ ήμουν ακριβώς από αυτούς τους τύπους. Όταν ξαφνικά, μου το πρότειναν κάτι φίλοι μου, με την χαρακτηριστική πλέον ατάκα του Έλληνα, όταν βλέπει κάτι και εντυπωσιάζεται “Καλά δες το, μιλάμε, είναι γαμάτο!“. Εγώ μόλις είχα τελειώσει να βλέπω το Lucifer και μετά την απογοήτευση της τρίτης σεζόν, λέω “Αίντε μωρέ, άντε να δούμε τι αξίζει και αυτό.” Εγώ λοιπόν, έκατσα και είδα και τις δύο σεζόν που έχουν βγει μέχρι στιγμής για την-Ισπανικής παραγωγής-σειρά. Μπορώ να πω ότι ήταν καλή, αλλά όχι όμως και η καλύτερη σειρά που έχουμε δει ποτέ. Ξέρετε μερικές φορές, πρέπει να έχουμε αντικειμενικότητα σε πολλούς τομείς της ζωής. Εγώ τυγχάνει να είμαι αντικειμενικός στον χώρο του κινηματογράφου ή της “μικρής οθόνης”.

(Πριν συνεχίσω να ενημερώσω πως θα περιλαμβάνει κάποια SPOILERS το άρθρο, οπότε αν δεν την έχετε δει και θέλετε να την ξεκινήσετε, βγείτε τώρα από το άρθρο)

Όταν βλέπω κάτι καλό, το εκτιμώ. Όταν βλέπω κάτι κακό, το παραλείπω. Εδώ έχουμε μια καλή σειρά, όχι άρτια όμως. Αλλά ας μην πολυλογώ. Το La Casa De Papel, ξεκινάει με το premise ότι θα δούμε την “τέλεια σχεδιασμένη ληστεία” να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Γνωρίζουμε την Tokyo, η οποία μοιάζει με την Amelie και θρηνεί για τον χαμένο της σύντροφο…με ποτό, με…κόκκινο φωτισμό (ΟΚ…creepy;) και ημίγυμνη σε ένα κρεβάτι. Αποφασίζει να γυρίσει στην μάνα της, αλλά η μάνα της μιλάει με αστυνομία και έτσι αποφασίζει να κάνει το πιο λογικό πράγμα στον κόσμο. Να μπει στο αμάξι ενός αγνώστου, αφού πρώτα τον απειλήσει με όπλο στα…cojones του.

Αυτός ο άντρας είναι ο Professor. Ένα “μυστήριο τρένο” που λέει και ο Χατζηγιάννης , ο οποίος θέλει να σχεδιάσει την τέλεια ληστεία στο Εθνικό Νομισματοκοπείο της Ισπανίας. Και φυσικά, δεν θα χρειαστεί μόνο την Tokyo αλλά και άλλους ληστές. Και τους παίρνει, αλλά για να μην αποκαλύψουν τα αληθινά τους ονόματα, χρησιμοποιούν ονόματα πόλεων. Έχουμε τον Berlin (αγόρι μου), τον Denver και τον μπαμπά του, τον Moscow, την Nairobi, τα δίδυμα αδέρφια Oslo (που δεν μιλάει καθόλου σε όλη την σειρά) και τον Elsinki και τέλος τον Rio, το booty-call της Tokyo. Η κάθε πόλη επίσης, αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα που έχει ο κάθε ληστής. Κλισέ, αλλά τουλάχιστον έχουμε ονόματα πόλεων και όχι παρατσούκλια, όπως σε άλλες σειρές.

Το πλάνο λοιπόν του Professor, είναι να μπουν οι ληστές μέσα στο Νομισματοκοπείο, όλως τυχαίως την ίδια μέρα, που η κόρη του Πρέσβη των Η.Π.Α στην Ισπανία, πάει εκδρομή με το σχολείο της. Να το και το πλεονέκτημα. Αλλά τα πράγματα δεν θα είναι τόσο απλά. Γιατί βλέπετε οι ληστές μας, δεν μπαίνουν μέσα για να κλέψουν τον κοσμάκη, αλλά για να βγάλουν χρήματα από το νομισματοκοπείο και να προσθέσουν πολλά παραπάνω λεφτά στην συλλογή τους. Έχουν σκοπό να κάτσουν μέρες, κρατώντας βέβαια και ομήρους, όποιους είναι μέσα στην τράπεζα, χωρίς να σκοτώσουν κανέναν (αυτό το τονίζει ο Professor) αλλά να τους βάλουν να βοηθήσουν σε αυτόν τον σκοπό. Οι ληστές μπαίνουν μέσα, η Αστυνομία βάζει υπεύθυνη της υπόθεσης την Raquel (Χριστέ και Παναγιά, βοήθησε την Αστυνομία της Ισπανίας) και η πλοκή μας κινείται από εκεί.

Να πω πως η σειρά αυτή βασίζεται περισσότερο στην πλοκή και το πως οι χαρακτήρες αντιδρούν σε αυτή. Είναι καλογραμμένη σειρά και φαίνεται ότι έχει γίνει με αρκετό μεράκι. Αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί οι περίεργες εναλλαγές μεταξύ αστείου και σοβαρού; Για παράδειγμα βλέπουμε σε κάποια φάση τον Professor, ο οποίος έχει γνωρίσει την Raquel (χωρίς να της πει φυσικά ότι εμπλέκεται στην ληστεία), να έχει προβλήματα πάνω σε ένα γερανό και την Raquel να τον παίρνει τηλέφωνο και να του λέει να πάνε για ποτό. Δεν μπορώ να καταλάβω που θα χρησιμεύσει αυτό μέσα στην πλοκή ή αν απλά ήρθαν οι σεναριογράφοι του Μάρκου Σεφερλή και είπαν “Ε ας γράψουμε ένα αστείο για εδώ”.

Επίσης, στην πλοκή πάλι, δεν βλέπω πουθενά την “Τέλεια Ληστεία”. Αν θα έπρεπε να έχει έναν τίτλο η σειρά αυτή είναι “Όλα πάνε στραβά”. Γιατί αλήθεια, βρε παιδιά, όλα στραβά πάνε. Αντικειμενικά, όπως πολύ σωστά το έθεσε ο Berlin, σε κάποια φάση στην σειρά, και έχει απόλυτο δίκιο, δεν μπορείς να έχεις ποτέ το τέλειο σχέδιο, ακριβώς γιατί πρέπει να υπολογίσεις πολλούς παράγοντες. Είναι άλλο το πλάνο και άλλο η πράξη. Επίσης, όλα βασίζονται στην τύχη. Πάει η Raquel να ανακαλύψει την αλήθεια για το ποιος είναι ο Professor; Όλως τυχαίως ο Professor, βρίσκει τον τρόπο να απειλήσει τον τύπο που πάει να τον καταδώσει, αφού βρέθηκε κοντά σε ένα περιπολικό και δεν τον είδαν οι αστυνομικοί. Γιατί όλα τα κάνουμε περίπλοκα; Υποτίθεται ότι ήρθα να δω την “Τέλεια Ληστεία” και όχι το “Πως να είστε κωλόφαρδος”.

Αλλά για να δώσω και του στραβού το δίκιο του, όλοι οι χαρακτήρες της σειράς, είναι καλογραμμένοι και κάνουν την δουλειά τους. Καταρχάς, αγαπάμε όλοι τον Berlin. Είναι τόσο τέλειος σαν χαρακτήρας, που μολονότι στηρίζει πατριαρχία και κάνει τα τρελά του, τον αγαπάς. Η Tokyo, ναι μεν είναι η χαρά του ματάκια, αλλά είναι αχώνευτη και έχει επίσης πει την ατάκα ότι “γουστάρει τους ευφυείς”. Για αυτό και τα φτιάχνει με τον Rio, ο οποίος είναι αυθόρμητος και χαζός. Η Nairobi τίμια και η μοναδική που μένει 100% στο σχέδιο από την αρχή του εγχειρήματος. O Denver, άμα γελάσει πάλι, θα τον πυροβολήσουμε, ενώ το love story του με την Monica, μία από τις ομήρους, είναι το μοναδικό love story που μας ενδιαφέρει.. Ο Professor και η Raquel είναι δύο άνθρωποι του καθήκοντος που, ωστόσο έπρεπε να μην είχαν ερωτευτεί ποτέ και δεν σε ενδιαφέρει κιόλας το love story τους. Το ξεπερνάς στα γρήγορα, όπως ξεπερνάς και την σκάρτη πρώην σου.

Μέσα από όλα αυτά που παρατηρείς, σίγουρα η δράση είναι έντονη, ωστόσο κατά κύριο λόγο, υποκινείται από τους διαλόγους. Plot-based τηλεοπτική σειρά, όπως τόνισα και πριν. Κάποιες φορές, αυτό της βγαίνει, άλλες λες “Ε, μπορούσε και καλύτερα.”. Άλλες φορές βλέπεις μερικά σημεία τόσο χαζά, που ξεφεύγουν της λογικής (πχ το επιλεκτικό Αλτσχάϊμερ της μάνας της Raquel) που λες ότι “Δεν μπορεί να θεωρείται αυτό καλή σειρά”. Αλλά πέρα από αυτά, ωραίοι διάλογοι, ωραίες ερμηνείες, δυνατό soundtrack.

Συμπερασματικά, το La Casa De Papel είναι καλή σειρά, αλλά δεν την λες τέλεια. Παροξυσμός υπάρχει, κυρίως λόγω του χαρακτήρα, των quotes και του…Bella Ciao. Έχει τα πλεονεκτήματα, όμως έχει και τα μειονεκτήματα της. Από την μία χτίζει ένταση και χαρακτήρες, αλλά από την άλλη “πετάει” άκυρες στιγμές κωμωδίας και παρουσιάζει love stories που δεν μας ενδιαφέρουν. Όπως και να έχει, αρκετοί θα είναι αυτοί που θα συντονιστούν στο Netflix στις 20 Ιουλίου για να παρακολουθήσουν την τρίτη σεζόν του Casa De Papel. Ή της Τέλειας Ληστείας. Ή…ας μην κολλήσουμε πάλι.

Για περισσότερα άρθρα, μείνετε συντονισμένοι στους Passengers

Leave a Response