#SALTYKINDOFLIFE

Μια σύντομη ιστορία για την κρίση των 25 part 1

154views

Γεια σας, καλώς ήρθαμε πίσω σε αυτήν την λίγο ξεχασμένη στήλη.

Η αλήθεια είναι πως εγώ δεν την είχα ξεχάσει. Ένιωθα όμως πάλι πως δεν έχω κάτι σημαντικό να σας πω. Ιδιαίτερα αυτό το διάστημα που δεν ρέει και ποταμός θετικής ενέργειας μέσα μου, απέφευγα να ανοιχτώ πολύ εδώ στον κόσμο του Ίντερνετ  (καλά, εντάξει ούτε στην προσωπική μου ζωή ανοιγόμουν και πολύ αλλά άλλο ζητηματάκι αυτό).

 

Μέσα όμως στο ενοχικό μου σύνδρομο έκανα ένα Q&A στο Instagram ρωτώντας σας τι θα θέλατε να γράψω σε άρθρο, προσπαθώντας να βρω λίγη έμπνευση ή καμία ιδέα να με παρακινήσει. Ανάμεσα στις προτάσεις σας, είδα να ξεχωρίζει έντονα το ζήτημα «findingyourcareer» από άτομα κοντά στην δική μου ηλικία (ας πούμε από 20 έως 25/26). Και τώρα ντραμς για το σασπένς, τουρουρουρου, μαντέψτε γιατί εγώ δεν είχα τόση θετική ενέργεια όση θα ήθελα τον τελευταίο χρόνο : ΝΑΙ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΥΡΑΝΝΑΕΙ ΒΡΑΔΥ ΠΡΩΙ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ 365 ΜΕΡΕΣ.

Το ταξίδι μου στην κρίση των 25 οφείλω να ομολογήσω πως θυμίζει πολύ την εμπειρία μου  στο shockanddrop από το AllouFunPark: με πάει ψηλά-ψηλά-πολύ ψηλά και εκεί που χαίρομαι που «βλέπω το σπίτι μου από ‘κει πάνω», χαμογελάω δίνοντας ένα έξτρα τίμιο highfive στον εαυτό μου, «ΜΠΑΜ» με τραβάει σε μια πτώση με 100Km/h, κάπου στα μισά της διαδρομής αποφασίζω να κλάψω και μέχρι να φτάσω στο έδαφος έχω λιποθυμήσει και αν όχι δεν έχω όρεξη να ζήσω.

Ας σπάσουμε αυτόν τον παραλληλισμό σε μια σύντομη πραγματική ιστορία όμως, για να δώσουμε στη σχέση μας την ευκαιρία να κάνει relate. Θα ξεκινήσουμε από το περσινό άνοιξη/ καλοκαίρι που σαν κολεξιόν για τη ζωή μου ήταν κάτι μαγικό: με αργούς ρυθμούς και μέσα από πειραματισμό και προπάντων δημιουργικότητα άρχισα να παίρνω μια μικρή μυρωδιά για το που ακριβώς θέλω να κινηθώ επαγγελματικά. Χωρίς καμία πίεση ή στεναχώρια, με λίγες απορίες αλλά κυριολεκτικά άπειρη ενέργεια να συνεχίσω να μαθαίνω και να δημιουργώ. Υποσημείωση: εκείνη την περίοδο είχα συμφιλιωθεί πλήρως με την ιδέα ότι το τμήμα του πανεπιστημίου που είχα επιλέξει χρόνια πριν, δεν με ενδιαφέρει καθόλου και πως την στιγμή που θα πάρω το πτυχίο θα το χώσω σε ένα συρτάρι για να μην πιάνει τον χώρο που αξίζει το πτυχίο που όντως με ενδιαφέρει.

Πνιγμένη λοιπόν σε αυτή τη θάλασσα θετικής ενέργεια και οπτιμισμού αποφασίζω να αλλάξω όχι μία αλλά δύο πόλεις σε διάστημα 6-7 μηνών για να βρω αυτό που πραγματικά ψάχνω

Πνιγμένη λοιπόν σε αυτή τη θάλασσα θετικής ενέργεια και οπτιμισμού αποφασίζω να αλλάξω όχι μία αλλά δύο πόλεις σε διάστημα 6-7 μηνών για να βρω αυτό που πραγματικά ψάχνω. Σταμάτησα να δουλεύω (εργάζομαι από 18 χρονών και αν έκανες το ίδιο και εσύ καταλαβαίνεις τι συναισθηματική κατραπακιά ήταν αυτή), άρχισα να κάνω όλη μέρα Googlesearch και βλαμμένα τεστάκια επαγγελματικού προσανατολισμού και να ένιωθα καταστροφικές ενοχές όταν σταματούσα να τα κάνω όλα αυτά. Παράλληλα, πιεζόμουν από παντού για το πόσο έχω μεγαλώσει και πόσα ταλέντα έχω που πάνε ανεκμετάλλευτα και σιγά σιγά όλες αυτές οι φωνές γίνονται ψίθυροι στο κεφάλι μου που με κυνηγούν μέρα-νύχτα για να μου θυμίζουν πόσο ανάξια είμαι σαν ύπαρξη και σταματάω να κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη μόνο και μόνο επειδή δεν έχω καταφέρει να βρω αυτό το ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ και ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΟ επάγγελμα που μου ταιριάζει ” ΤΕΛΕΙΑ “.

Ένας χρόνος ακριβώς πέρασε με αυτήν την κατάθλιψη και την μηδενική αυτοεκτίμηση και τις απόψεις ολόκληρου του κόσμου να λένε πως οτιδήποτε θέλω να καταπιαστώ «δεν είναι πραγματική δουλειά». Κάπου στα μισά αυτού του χρόνου σταμάτησα να παλεύω, σταμάτησα να δημιουργώ, σταμάτησα να μαθαίνω, σταμάτησα να απαντώ σε προσβλητικά σχόλια, σταμάτησα να ακούω τον εαυτό μου. Μέχρι που ξημέρωσε μια Άγια μέρα. Η ημέρα του MUTE. Είναι η ημέρα που όποιο σχόλιο σε επηρέαζε τώρα απλά το βάζεις στη σίγαση και αρχίζεις να ακούς τα ένστικτα και τις σκέψεις σου, είναι η μέρα που κοιτάς πάλι στον καθρέφτη και λες «ρε πας καλά; Κοίτα πόσα έχουμε κάνει μέχρι τώρα!», είναι η μέρα που τα Googlesearch σου δεν σε πιέζουν ή σε στεναχωρούν, μόνο σε ενθουσιάζουν και σε εμπνέουν.

Και φτάνουμε στο σήμερα: είμαι τώρα 10 μέρες μέσα στο mutemode και όσο βάζω τον κόσμο να σωπαίνει αντιλαμβάνομαι ότι εγώ ήξερα τι θέλω να κάνω από 8 χρονών. Απλά έβαζα πάντα σε μεγαλύτερη ένταση τις φωνές των άλλων από δική μου θέληση.

 

Σας ευχαριστώ όοοοοοσο δεν φαντάζεστε για τα μηνύματα και τις φωτογραφίες και τα hashtag σας στο #saltykindoflife αλλά και για όλες τις προτάσεις σας για νέα άρθρα. Τα λέμε πίσω στο Instagram για να μου στείλετε αν θέλετε να υπάρξει part 2 σε αυτό το άρθρο γιατί έχω ακόμα πολλά να μοιραστώ μαζί σας πάνω σε αυτό το θέμα.

Οι φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν ανήκουν στις: @androniki_fikiriκαι    @irene_arp!

χχχ Λ.

Leave a Response