STORIESUncategorizedΣΧΕΣΕΙΣ

Μόνο να χαμογελάμε

240views

Τα κείμενα που θα διαβάσετε από εμένα δεν πρόκειται να έχουν κάποιο εύθυμο ή ανάλαφρο ύφος. Σκοπός μου είναι να παρατηρώ, να προβληματίζομαι και με την σειρά μου να μεταδίδω τον προβληματισμό στον περίγυρο μου. Ύφος γραφής, λοιπόν, “σκοτεινό”. Όμως, στην καθημερινότητα ο προφορικός μου λόγος είναι φορτωμένος πάντα με ένα χαμόγελο. Σκοπός αυτού του κειμένου είναι να εξηγήσω όσο το δυνατόν καλύτερα το λόγο ύπαρξης αυτής της “κατάστασης”-στάσης ζωής, μιας και δεν μπορώ να την συμπτύξω σε μια πρόταση, αλλά και να χορηγήσω την δικιά μου συνταγή για την αντιμετώπιση της κοινωνίας.

Ένα ζεστό χαμόγελο είναι η διεθνής γλώσσα καλοσύνης. Είναι ένας διαχρονικός τρόπος να επιβιώνεις στην σύγχρονη γκρίζα πραγματικότητα, στο εργοστάσιο παραγωγής ανέκφραστων προσώπων που εμείς αποκαλούμε κοινωνία.

Χαμογέλα στους “όμορφους” ανθρώπους. Στους γονείς σου που ζορίζονται και δεν λένε λέξη γιατί δεν θέλουν να σε “ρίξουν”, να μην σου αφαιρέσουν το αίσθημα ασφάλειας. Στα αδέρφια σου που αγχώνονται για το μέλλον τους, στα φιλαράκια σου που τραβάνε τον δικό τους και τον δικό σου δρόμο συνάμα. Χαμογέλα σε εκείνο τον άνθρωπο που ερωτευτήκατε, αγαπηθήκατε, τσακωθήκατε, μισηθήκατε και πάλι τούμπαλιν. Τόσες φορές που χάσατε το μέτρημα. Χαμογέλα στον περαστικό που σου ζήτησε την βοηθειά σου τυχαία στον δρόμο αλλά και σε αυτόν που κάθεται κάπου στο περιθώριο, κατσουφιασμένος και “κακοντυμένος” έχοντας σκυμμένο το κεφάλι του και ένα άδειο ποτηράκι μπροστά του.  Χαμογέλα στην γιαγιάκα που ζει μόνη της δίπλα στο σπίτι σου και σε καλημερίζει κάθε μέρα την ώρα που φεύγεις για το χάος.

Μα ακούει κανείς; Δεν ξέρω αν μ’ ακούει! 

Και αφού χαμογελάσεις στους “όμορφους” ανθρώπους που το αξίζουν, πήγαινε το λίγο πιο πέρα. Χαμογέλα σε αυτούς που το έχουν ανάγκη αλλά ασυναίσθητα το έδιωξαν από την ζωή τους. Χαμογέλα σε όλους όσους δεν σ’ αφήνουν να είσαι ελεύθερος -ελεύθερος σημαίνει να μην φοβάσαι- , όπως εκείνοι οι ζητάδες που σε “ψάχνουν” παρασκευή βράδυ έξω από τα πανεπιστήμια γιατί… γιατί δεν τους “γεμίζεις το μάτι”. Χαμογέλα σε όσους δεν σε πίστεψαν και σε απέρριψαν από την αρχή. Δεν άκουσαν καν τι είχες να πεις, τι σκεφτόσουν και τι ένιωθες. Σε εκείνους που σε εγκατέλειψαν γιατί ζορίστηκαν στα δύσκολα, σε πρόδωσαν και αθέτησαν τον λόγο τους, όπως εκείνα τα φιλαράκια που ήσασταν μαζί από “σκατά”. Χαμογέλα στους προκατειλημμένους σαν το σπιτονοικοκύρη σου που δεν χάνει ευκαιρία να σε γεμίσει με άγχος επειδή καθυστέρησες το νοίκι μια μέρα. “Και ο προηγούμενος τα ίδια μου έκανε!”.

Παραδείγματα τις καθημερινότητας όλων μας  που έχουμε ζήσει και μας έχουν αφηγηθεί. Σε αυτό το σημείο όμως είναι σημαντικό να σημειωθεί πως το χαμόγελο σαν πράξη δεν αποτελεί πανάκεια, αλλά η αφορμή, το έναυσμα, η σπίθα για την πιο φωτεινή φλόγα. Λόγου χάρη πέρα από το χαμόγελο που θα τέρψει την ψυχή του άστεγου ή φτωχού κάνε κάτι να βελτιωθεί η καθημερινότητα του (επικοινωνία με ιδρύματα, τον εκάστοτε δήμο) και η ζωή του να απαρτιστεί από ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Από την άλλη στους κακοπροαίρετους και προσβλητικούς τύπους, θέτε τα όριά σου, διασφαλίζοντας και υπερασπίζοντας την αξιοπρέπεια και την ανθρώπινη υπόσταση σου.

Επιτακτική η ανάγκη για χαμόγελο. Ας είμαστε μεταξύ άλλων και ρεαλιστές. Όλοι μας έχουμε τις μέρες μας και πολλές φορές ξυπνάμε άκεφοι. Η καθημερινότητα μας ρουτινιάζει, προβληματίζει, μας αγχώνει. Δες την λίγο διαφορετικά, από άλλη οπτική γωνία με πρίσμα το χαμόγελο. “Εδώ για πάντα θα είμαι, μόνο να χαμογελάμε” μου είχε πει κάποτε μια κοπέλα.

“Το να χαμογελάω έχω ευθύνη, γιατί αν είμαι καλά είσαι και εσύ” – Ταυτισμένος Λάθος

 

 

Leave a Response