STORIESΣΧΕΣΕΙΣ

Να μας αγαπάτε εμάς τα ντροπαλά παιδιά

450views

Όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι ήμουν αρκετά κοινωνική. Τις φορές που έβγαινα έξω με τους γονείς μου, πάντα έφευγα από το τραπέζι, προσέγγιζα άλλα παιδιά της ηλικίας μου για να παίξω μαζί τους και τους πρότεινα εγώ τι παιχνίδια να παίζουμε (το έπαιζα αρχηγός τρομάρα μου). Στο σχολείο μιλούσα με τα περισσότερα παιδιά και απ’ το δικό μου τμήμα αλλά και απ’ τα άλλα τμήματα και στα διαλείμματα έπαιζα μαζί τους. Η κοινωνικότητα μου κράτησε μέχρι το γυμνάσιο. Μετά σαν κάτι να άλλαξε μέσα μου και από κοινωνική ξεκίνησα να είμαι ντροπαλή. Με αυτήν την προσωπική μου ιστορία ήθελα να επισημάνω πως γνωρίζω αρκετά άτομα που είναι πιο συνεσταλμένα και δεν ανοίγονται τόσο εύκολα σαν εμένα.

Υπάρχει λόγος που δεν ανοιγόμαστε και δεν μιλάμε πρώτοι σε κάποιον και αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε σνομπ. Ίσως να είναι έλλειψη αυτοπεποίθησης, κάτι που μπορεί να προέκυψε από ένα περιστατικό που μας πλήγωσε και μας έκανε να νιώσουμε άσχημα. Πολλές φορές, όταν γνωρίζουμε ένα άτομο νιώθουμε πως δεν έχουμε κάτι να πούμε γιατί έχουμε την εντύπωση πως δεν ταιριάζουν τα γούστα μας ή φοβόμαστε μην πούμε κάποια βλακεία και γίνουμε ρεζίλι. Προτιμάμε να ακούμε με προσοχή τι λένε οι γύρω μας, όμως σπάνια μοιραζόμαστε κάτι δικό μας, σκεπτόμενοι πως δεν τους ενδιαφέρει. Έχουμε ένα μόνιμο άγχος για το τι μπορεί να σκεφτούν οι άλλοι για εμάς καθώς και τι γνώμη έχουν σχηματίσει για εμάς. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό που έχουμε τα ντροπαλά άτομα είναι πως, στην προσπάθεια μας να γίνουμε αρεστοί στους άλλους, «χάνουμε» τον χαρακτήρα μας και μιμούμαστε τους άλλους, θεωρώντας  πως μόνο έτσι θα μας συμπαθήσουν.

Αρκετές φορές εμείς, τα ντροπαλά παιδιά, δεν δείχνουμε καμία αμηχανία όταν γνωρίζουμε κάποιον. Το παίζουμε κουλ, όμως μέσα μας είμαστε γεμάτοι άγχος για το εάν θα γίνουμε αρεστοί στους άλλους. Βέβαια, είναι και τι συμπεριφορά σου “βγαίνει” με το νέο άτομο που γνωρίζεις. Μπορεί και ο ίδιος να έχει αμυντική στάση απέναντι μας. Μας περνάει το μήνυμα ότι δεν θέλει πολλά – πολλά μαζί μας (ίσως να μη ξέρει να διαβάζει τους ανθρώπους σωστά), οπότε και εμείς καθόμαστε σε μια γωνίτσα και δεν ενοχλούμε. Δεν μπαίνουμε εύκολα σε διαδικασία να κάνουμε κάτι καινούριο για να αποκτήσουμε νέες εμπειρίες αλλά προτιμάμε την καθημερινή μας ρουτίνα. Και τελικά, όταν καταφέρνουμε κάτι πολύ σπουδαίο (για παράδειγμα, όταν έρθει η ευλογημένη ώρα που θα έχουμε περάσει όλα τα μαθήματα και θα πάρουμε το πτυχίο), δεν το μοιραζόμαστε εύκολα με τους άλλους γιατί νιώθουμε μια αμηχανία για το πως θα διαχειριστούμε τα κολακευτικά τους λόγια.

Σε καμία περίπτωση δεν εννοώ με όλα τα παραπάνω ότι δεν μιλάμε σε άνθρωπο. Δεν είμαστε αντικοινωνικοί, ντροπαλοί είμαστε. Θέλουμε λίγο χρόνο για να ανοιχτούμε. Με τον καιρό και αφού έχουμε γνωριστεί καλύτερα με τον άλλο, ως δια μαγείας βρίσκουμε τον αληθινό μας εαυτό. Μην βιάζεστε λοιπόν να βγάλετε γρήγορα συμπεράσματα πως είμαστε ξινοί ή ό,τιδήποτε άλλο. Με τον τρόπο σας μπορείτε να μας κάνετε να νιώσουμε πιο άνετα. Μια φιλική συμβουλή – την οποία λέω και εγώ στον εαυτό μου – είναι πως πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας, να μην προσπαθούμε να είμαστε αρεστοί σε όλους (σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε) και φυσικά κανείς δεν είναι τέλειος οπότε δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για τίποτα. Μέχρι όμως να γίνει αυτό, δηλαδή να καταφέρουμε να είμαστε πιο ελεύθεροι μην ξεχνάτε: να μας αγαπάτε εμάς τα ντροπαλά παιδιά.

Leave a Response