ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟΛΙΓΟ ΑΠ'ΟΛΑ

“Ντελιβεράδες”: Οι ήρωες της σύγχρονης εποχής μας

189views

Καθόμουν που λέτε, πριν μερικές μέρες και σκεφτόμουν τι να κάτσω να παραγγείλω να φάω (γιατί από μαγειρική πραγματικά δεν το έχουμε το άθλημα) προκειμένου να επιβιώσω για άλλη μια μέρα. Ανοίγω τον υπολογιστή μου λοιπόν, μπαίνω σε site με delivery καταστήματα, περνάω ανάμεσα από την στοίβα ρούχα που έχω και κάθομαι στον καναπέ και παίρνω, σαν τίμιο λαϊκό παιδί την πίτα-γύρο μου με τζατζίκι. Μετά από κάνα εικοσάλεπτο, έρχεται στα χέρια μου αυτό το αγίασμα. Μου το φέρνει ένα παιδί από τα λίγα, ένας μικρός θεούλης που ζει ανάμεσα μας.

Και ναι, μιλάω για εσένα, αγαπημένε “ντελιβερά”. Για εσένα που έρχεσαι εδώ, στο φτωχικό μου και μου φέρνεις ό,τι λογής σου ζητήσω. Είτε πίτα-γύρο, είτε κρέπα μαζί με μια τίμια Coca-Cola, είτε το πρωϊνό μου καφεδάκι, για να μην φύγω από το σπίτι, χωρίς το μάτι μου να έχει ανοίξει σε βαθμό τρομαγμένης γάτας και τα πόδια μου να πηγαίνουν πιο γρήγορα και από κομπρεσέρ. Όλα εσύ μου τα φέρνεις.

Και ας περνάς δύσκολες στιγμές. Και ας χρειάζεται να δεις ολόκληρα σχόλια παραγγελιών, που να σε κατευθύνουν που να πας, λες και δεν ξέρεις τις πόλεις τις οποίες βρίσκεσαι. Τόσα χρόνια με το παπάκι τις έχεις μάθει! Τιμημένε ήρωα. Εμείς τα γατάκια, σε θεωρούμε δεδομένο, όμως εσύ δεν μας θεωρείς. Κάθε έναν από εμάς ξεχωριστά μας φροντίζεις με διαφορετικό τρόπο. Αν όλα πάνε καλά στο σπίτι σου και γενικότερα, είμαστε λακωνικοί (σε πιο κατάλληλη περίπτωση η λακωνικότητα δεν πρόκειται να χρησιμεύσει) έρχεσαι ακριβώς στην ώρα σου. Αν όμως κάτι πάει στραβά, τότε αργείς.

Και τότε είναι, που όλοι μας νιώθουμε μια στέρηση. Τότε είναι που όλοι μας νιώθουμε μια φούντωση, μια φλόγα. Διάφορα συναισθήματα περνάνε μέσα από το κεφάλι μας. Άλλοι στενοχωριούνται, άλλοι νευριάζουν με εσένα και όλοι σε “στολίζουν”. Ο καθένας βέβαια με τον τρόπο που εκείνος θέλει. Πως να στο δώσω να καταλάβεις, βρε ατιμούτσικο;

Είναι σαν να περνάς μια ερωτική απογοήτευση ή ακόμη καλύτερο, σαν να περνάς τα στάδια της επαναφοράς σου, μετά έναν χωρισμό. Ωστόσο εσύ εκεί, αγέρωχος. Σαν να μας τραγουδάς από μέσα σου “Χτύπα και άλλο, θα το αντέξω, δεν πεθαίνω έτσι απλά θα παλέψω” σαν άλλος Θάνος Πετρέλης (σαν πολλές αναφορές σε τραγούδια δεν κάνω τελευταία;) και συνεχίζεις.

Έρχεσαι σπίτι μου και κάθε φορά που σου δίνω και κάτι παραπάνω, για ένα μπουκαλάκι νερό ή για μια μπυρίτσα, με κοιτάς και με καλημερίζεις ή με καληνυχτίζεις με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Αν πάλι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο μου λες, ένα “έλα γεια” και με αφήνεις. Αυτό που μου αρέσει σε εσένα ωστόσο, είναι ότι όποτε σε καλέσω πάλι, εσύ θα έρθεις. Έχουμε αναπτύξει μια σχέση που δύσκολα θα φύγει μακριά, που δύσκολα μπορεί να φύγει στα χρόνια.

Ωστόσο, “ακόμα κι αν φύγεις για το γύρο του κόσμου”, η σπίθα θα ξανανάψει και εμείς θα ξαναβρεθούμε. Πάντα θα σε έχω ανάγκη. Τουλάχιστον όταν το στομάχι μου έχει ανάγκη τροφή και εγώ κωλύομαι να μπω στην διαδικασία να του την παρέχω. Να αγαπάτε τους ντελιβεράδες σας, αδέρφια. Είναι οι ήρωες της διπλανής πόρτας, τα τίμια λαϊκά παιδιά που χύνουν ιδρώτα για να μας φροντίσουν και δέχονται τα χτυπήματα μας πιο γρήγορα και από τους Βήτα Πεις (πω τον θεό τι θυμήθηκα πάλι)! 

Μέχρι να δώσετε respect στον ντελιβερά σας, τα λέμε σε επόμενο άρθρο, εδώ στους Passengers. 

Leave a Response