STORIESUncategorized

Ο Όλιβερ και η παρέα του

209views

Ξύπνησε γιατί τριγυρνούσε μια μέλισσα δίπλα από το αυτί του. Τεντώθηκε για να ξεπιαστεί και ήπιε λίγο νερό από το μπολάκι που είχε δίπλα του. Το πίσω αριστερό του πόδι πονάει εδώ και τρείς μέρες, δεν το πατάει καν καλά καλά. Τον κλώτσησε ένας τύπος γιατί κοιμόταν μπροστά από τη πόρτα του σπιτιού. Έτσι απλά, χωρίς  κανένα δισταγμό, χωρίς καμιά ενοχή.

Μετά από τόσο καιρό στο δρόμο έχει μάθει να περιμένει στην άκρη του πεζοδρομίου να σταματήσουν τα αμάξια για να περάσει απέναντι, έχει μάθει να φεύγει δίπλα από ανθρώπους που τον κοιτάζουν με φόβο ή αηδία, έχει μάθει να φυλάσσεται από άλλα σκυλιά γιατί φοβάται να εμπιστευθεί οποιονδήποτε και έχει μάθει να κοιτάζει γύρω από τα σκουπίδια για λίγο νερό και φαί. Δεν έχει μάθει όμως πως είναι να είσαι μέλος μιας οικογένειας ή καλύτερα έχει ξεχάσει.

Ο Όλιβερ ζει τα τελευταία δύο χρόνια στο δρόμο. Όταν ήταν δύο μηνών υιοθετήθηκε από μια οικογένεια αλλά δεν είχαν σκεφτεί πολύ καλά, μάλλον, ότι ένα σκυλί φέρει ευθύνες και υποχρεώσεις. Τους είχε ίσως διαφύγει , πως έπρεπε ανεξάρτητα από τον καιρό να τον πηγαίνουν βόλτα. Δεν σκέφτηκαν πως έπρεπε να τον πηγαίνουν στον κτηνίατρο για εξετάσεις και εμβόλια, πως έπρεπε να του παρέχουν φροντίδα και ζεστασιά. Κι ακόμη κι αν όλα αυτά δεν τα είχαν υπολογίσει και τους έπεσαν βαριά εκείνοι ξέχασαν το αυτονόητο να τον αγαπούν και να του το δείχνουν. Έτσι, λοιπόν, τον άφησαν.

Τουλάχιστον, του χάρισαν ένα ωραίο όνομα και ένα μπλε λουρί που το έγραφε.

Οι ώρες περνούσαν και άρχισε να πεινάει, οπότε αποφάσισε να φύγει από τη παλιά βιβλιοθήκη που είχε για σπίτι και να ψάξει να βρει κάτι για να ξεγελάσει την πείνα του. Πέρασε μπροστά από μια ταβέρνα, η μυρωδιά και η πείνα τον οδήγησαν να ζητιανεύει από τους πελάτες του μαγαζιού ένα κομματάκι κρέας.

Ένα κοριτσάκι του πέταξε κρυφά κάτω από το τραπέζι λίγο λουκάνικο, ο Όλιβερ το έφαγε αθόρυβα και περίμενε υπομονετικά το επόμενο μεζεδάκι. Μετά από λίγο τον πήρανε χαμπάρι αλλά για καλή του τύχη του έβαλαν σε μια χαρτοπετσέτα τα κόκαλα που απέμειναν. Αφού έφαγε, το κοριτσάκι τον πλησίασε διστακτικά και άρχισε να τον χαϊδεύει. Χρόνια είχαν να του δώσουν σημασία, πόσο μάλλον να τον χαϊδέψουν. Για να δείξει την ευγνωμοσύνη του άρχισε να γλύφει το χέρι της.

Τώρα, ο Όλιβερ έχει φαγητό και νερό, κάθε μέρα . Δεν κοιμάται σε παλιά έπιπλα που έχουν πετάξει δίπλα στα σκουπίδια αλλά σε ένα καλαθάκι μέσα σε ένα μεγάλο σπίτι. Τώρα δεν γίνεται πια μούσκεμα από την βροχή αλλά κάθεται κουκουλωμένος κάτω από την ζεστή κουβέρτα. Κι όλα αυτά, γιατί τώρα πια έχει ανθρώπους να τον χαϊδεύουν και να τον αγαπάνε, τώρα πια έχει οικογένεια.

Ηθικό δίδαγμα: τα λουκάνικα σώζουν ζωές!

Leave a Response

Ελένη Μαϊδώνη
Φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και πιο συγκεκριμένα του τμήματος φιλολογίας. Της αρέσει να αρθρογραφεί, να παίζει μπάσκετ, να κάνει ταξίδια, να διαβάζει βιβλία και να κοιμάται επί ώρες. Ελπίζει πως κάποια μέρα θα γίνει αυτό που πραγματικά ονειρεύεται.