ΗΞΕΡΕΣ ΟΤΙ...ΛΙΓΟ ΑΠ'ΟΛΑ

“Οπαδιλίκια” και φανατισμοί: Που σας βοηθάνε;

147views

Λίβερπουλ-Μπαρτσελόνα. Δεύτερος ημιτελικός Champions League. Ένα ματς το οποίο περίμενε πολύς κόσμος να δει. Η Λίβερπουλ βρισκόταν στριμωγμένη στα σκοινιά, αφού η Barcelona είχε νικήσει μέσα στο Camp Nou, 3-0. Οι φίλαθλοι στην Αγγλία είχαν ωστόσο το πιο μεγάλο χαμόγελο και στήριζαν την ομάδα τους, είτε έχανε, είτε κέρδιζε. Τα τραγούδια, τα πανό, οι κραυγές σε κάθε φάση. Όλα δημιουργούσαν την αίσθηση ενός μεγάλου αγώνα. Και τελικά η ανατροπή έγινε. Η Λίβερπουλ κέρδισε 4-0 και έγραψε με “χρυσά γράμματα” το όνομα της στο πάνθεον των μεγάλων ομάδων.

Οι φίλαθλοι πανηγύρισαν για την ομάδα τους, μαζί με τους παίκτες. Οι φίλαθλοι των ηττημένων έφυγαν με ένα λυπημένο βλέμμα από το γήπεδο, ωστόσο δεν σταμάτησαν να χειροκροτούν την ομάδα τους, παρά την μεγάλη ήττα. Όλα φαίνονται ωραία και ρόδινα εδώ. Σίγουρα, υπάρχει η λεγόμενη “αρρώστια” με μια ομάδα, ωστόσο υπάρχει στο λογικό πλαίσιο της υποστήριξης. Σίγουρα, σε χώρες όπως την Αγγλία, παλιότερα υπήρξαν θέματα τραγικών περιπτώσεων, όμως με την επιβολή νόμων, οι οπαδοί κατάλαβαν το αυτονόητο και κάτι το οποίο, εμείς στην Ελλάδα δεν πρόκειται να καταλάβουμε ποτέ.

Το “οπαδιλίκι” και ο φανατισμός με μία ομάδα, δεν πρόκειται να σου κερδίσει απολύτως τίποτα στην ζωή σου. Κάθομαι και βλέπω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διάφορες δημοσιεύσεις με έντονους χαρακτηρισμούς για την μία ομάδα και έντονους για την άλλη. Βλέπεις Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό να κονταροχτυπιούνται για το “ποιος την έχει μεγαλύτερη…την συλλογή πρωταθλημάτων”, βλέπεις ΠΑΟΚτζή και ΑΕΚτζή να συγκρούονται λόγω του τελικού κυπέλλου, λέγοντας τον έναν “Βούλγαρο”, λόγω της Μακεδονίας και τον άλλον “Χανούμι“. Αναρωτιέμαι πραγματικά. Έχετε κάτσει ποτέ να σκεφτείτε αν κερδίζετε κάτι από όλο αυτό;

Και δεν μιλάω για πρωταθλήματα και τίτλους και περηφάνια. Μπορείς να αισθανθείς χαρά και να πανηγυρίσεις που η ομάδα σου, κατάφερε κάτι σπουδαίο, ωστόσο δεν μπορείς να αισθανθείς περήφανος. Δεν μπορείς να κατανοήσεις την χαρά που μπορεί να περνάει ο ποδοσφαιριστής ή ο μπασκετμπολίστας που κατάφερε κάτι σπουδαίο. Παραδείγματος χάρη, ας πάρουμε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Ένας φανταστικός μπασκετμπολίστας, που παίζει στην θέση 4 και οδηγεί τους Milwaukee Bucks λαμπρά στους Τελικούς Ανατολικής Περιφέρειας του NBA. Θέλετε να βάλουμε ένα στοίχημα μαζί; Πάω στοίχημα πως αν αυτό το παιδί, δυστυχώς, δεν κατάφερνε να πήγαινε στο NBA και συνέχιζε στον Φιλαθλητικό, δεν θα γινόταν τόσος ντόρος και δεν θα πετάγονταν τόσα “περήφανα κοκόρια” να φωνάζουν ο “Γιάννης μας” και “¨Περήφανοι που είμαστε Έλληνες”.

Ξέρετε τι; Πολλές φορές σε κουβέντες μου, έχω θίξει το θέμα της περηφάνιας. Δεν μπορώ να διανοηθώ το πως μπορείς να αισθανθείς περηφάνια για τους κόπους κάποιου άλλου, αν αυτός δεν συνδέεται μαζί σου μέσω δεσμών οικογένειας και δεσμών φιλίας. Όταν βλέπω άτομα να λένε ότι είναι περήφανοι που είναι Παναθηναϊκοί (που στηρίζω και εγώ Παναθηναϊκό), επειδή καταφέρνει η ομάδα να κερδίσει αγώνες,  δεν μπορώ να το καταλάβω. Είναι σαν να λέω εγώ ότι είμαι περήφανος για τον “τρίτοτεταρτο” ξάδερφο μου από την Ρωσία, τον οποίο δεν γνωρίζω, αλλά παρ’όλα αυτά έχω ακουστά, που πήρε 20 στον γενικό του στο σχολείο. Αλλα φυσικά, όταν χάνει η ομάδα “Εμ, προβλήματα με την διοίκηση, ο Καλάθης ή ο Μπουζούκης δεν έκαναν καλό ματς” κ.ο.κ. Πως ξεχνάμε στις χαρές τα προβλήματα και στις δυσκολίες τα θυμόμαστε, αυτό απορία πάντα το είχα. Επιλεκτική μνήμη μάλλον.

Αλλά εντάξει, επειδή μπορεί να με αποκαλέσετε “υπερβολικό” εδώ και ας μην είμαι, ας αφήσω αυτό το θέμα της περηφάνιας για άλλο άρθρο. Ας πιάσουμε την “φανατίλα”. Έχοντας δει αυτά τα χρόνια, σε ειδήσεις και από μόνος μου, τον χαμό που γίνεται με τα περιστατικά βίας. Ξυλοδαρμούς στο δρόμο, συγκρούσεις έξω από τα γήπεδα και όλα αυτά γιατί; Για την ομάδα; Αν ήταν να τα κάνατε όλα για την ομάδα, την οποία φωνάζετε σαν “ΟΡΚ” ότι την αγαπάτε, τότε θα σταματάγατε και τις φασαρίες και τα επεισόδια. Θες να σου πω, αγαπημένε αναρχοκαναπεδάτε οπαδέ, γιατί πας και κάνεις όλον αυτόν τον χαμό; 

Για τα 15 λεπτά δημοσιότητας που θα λάβεις από τα ΜΜΕ. Για το γεγονός ότι ίσως, δεν έχεις άλλον τρόπο να εκφραστείς, πέρα από την βία, γιατί στα λόγια είσαι πολύ λίγος. Σε κάλυψα νομίζω. Βλέπετε, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του “υγιούς” και του “ανθυγιεινού” οπαδού. Υπάρχει διαφορά μεταξύ του να υποστηρίζω την ομάδα μου και να φωνάζω σωστά συνθήματα να την στηρίξω από το να χτυπάω και να μαχαιρώνω μια γυναίκα στον δρόμο επειδή η ομάδα μου έχασε από την δική της (πράγμα που έχει συμβεί στα αλήθεια). 

Πολλοί συνέχεια, έχουμε αυτήν την “καραμέλα” ότι το “ελληνικό ποδόσφαιρο” και γενικότερα, ο ελληνικός αθλητισμός,  δεν πρόκειται ποτέ να ανέβει στα μάτια των ξένων και της UEFA, κατηγορώντας πάντα την διαφθορά και τα “στημένα παιχνίδια” ότι έχουν κάνει την ζημιά. Δεν έχουμε σκεφτεί ποτέ όμως παρ’όλα αυτά, ότι και εμείς αποτελούμε μέρος του προβλήματος. Και βάζω και τον εαυτό μου, μέσα στην εξίσωση, γιατί έχω πιάσει και τον εαυτό μου άπειρες φορές, μολονότι έχω αυτές τις σκέψεις, να ξεφεύγω και να λέω υβριστικά συνθήματα κατά αθλητών που δεν μου φταίνε και σε κάτι.


Γενικότερα, εμείς σαν οπαδοί στην Ελλάδα, νιώθουμε ανώτεροι από όλους και από όλα. Άμα πιάσεις έναν οπαδό και του πεις ότι φταίει, για την κατάντια του αθλητισμού εδώ στην Ελλάδα, θα σου πει ότι “απλώς παθιάζεται”. Η άρνηση είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ενοχής στα μάτια μου. Το γεγονός ότι ακούμε κάθε φορά ότι γίνονται “τέρατα” εκεί έξω και πλέον έχουμε φτάσει σε σημείο να το αποδεχόμαστε λέγοντας “Ελλάδα. Τι καλύτερο περιμένεις;” λέει επίσης πολλά. 

Δεν μας φταίει ούτε η εξουσία, ούτε οι πρόεδροι, ούτε οι παίκτες που μπορεί να βρεθούν σε μια κακή μέρα και να μην κερδίσουν τον αγώνα, για να προκαλέσουμε επεισόδια. Φταίμε εμείς οι ίδιοι και η ακόρεστη όρεξη μας για βία. Τρανά παραδείγματα η Ριζούπολη το 2003 και ο ξυλοδαρμός Ολυμπιακών από οπαδούς του ΠΑΟΚ κ.ο.κ. Γιατί να κάτσω να βριστώ με τους συνανθρώπους μου; Γιατί να κάτσω να περιμένω το ψεύτικο πέναλντι και να πανηγυρίζω για αυτό και να γυρνάω στους δρόμους, πανηγυρίζοντας “κάλπικα” πρωταθλήματα, αντί να κάτσω να σκεφτώ και να ταχθώ έναντι του ανθυγιεινού αθλητισμού; Γιατί δεν έχουν παρθεί μέτρα να αντιμετωπιστούν τα βίαια περιστατικά και απλά τα αφήνουν να συνεχίζονται;

Αυτό είναι “αλλουνού παπά Ευαγγέλιο”. Το θέμα είναι μια φορά, αν είμαστε τόσο άνδρες, εμείς οι οπαδοί όπως “τσαμπουνάμε” στους υπόλοιπους και στους ξένους στην Ευρώπη, να κοιτάξουμε το πρόβλημα με τον ελληνικό αθλητισμό στα μάτια και να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν μια φορά για αυτό. Αν είμαστε σωστοί φίλαθλοι, οφείλουμε να μην παίζουμε άλλο “κρυφτό” και να πανηγυρίζουμε για την ομάδα μας και να νιώθουμε υπερήφανοι για την πατρίδα μας και για την ομάδα μας, ακόμη και όταν χάνει και να μην κοιτάμε να “ξεσπάσουμε την οργή μας” (ή όπως το λέω εγώ, απλά να μας δείξει η τηλεόραση) σε ανθρώπους ή σε πράγματα που εν τέλει, δεν μας φταίνε.

Τέλος τα ψέματα. ΣΤΟΠ! Αν θέλουμε υγιή αθλητισμό και τα παιδιά μας και οι μελλοντικές γενιές να μεγαλώσουν με αγάπη και με σεβασμό προς την κάθε ομάδα, τότε πρέπει να γίνουμε πρώτα εμείς σωστοί. Στο χέρι μας είναι. 

Leave a Response