ΛΟΒΣΧΕΣΕΙΣ

Παίζοντας με τον Χρόνο

182views

Χρόνος. Λένε ο έρωτας αντέχει σε εμπόδια, όμως φθείρεται με τον χρόνο. Πώς μπορεί αυτή η χειμαρρώδης δύναμη να παρασέρνει τα πάντα στο διάβα της, αλλά να έχει ημερομηνία λήξης; Πώς να τον συντηρήσεις; Δεν μπαίνει στο ψυγείο, δεν περιμένει. Είναι ζεστός και γλυκός ακόμα και αν βγάζει νύχια και αφήνει ουλές. Η απόσταση δεν τον αγγίζει. Όταν τα δύο σώματα τρελαίνονται με ένα άγγιγμα, τότε δεν έχει σημασία πόσα χιλιόμετρα είναι το νήμα που τα ενώνει. Και είναι άδικο γιατί, όταν το νήμα που μας ενώνει τείνει να μηδενιστεί, ο χρόνος θα έχει κάνει την δουλεία του. Θα έχει ξεφτίσει η αγάπη, ο έρωτας. Το άλλοτε στήριγμά, θα είναι πλέον αδιάφορο και συνηθισμένο. Όχι ερωτεύσιμο, όχι μαγικό. Ένας σπινθήρας θα είναι αρκετός να κάψει κάθε ανάμνηση. Αυτή είναι άλλωστε και η φύση του ανθρώπου. Δεν είναι μονογαμικός. Πως μπορεί να σταθεί σε μια αγάπη, σε έναν έρωτα; Άπληστος ακόμα και σ ‘αυτό…

 

 

Ένα χρόνο μετά.

 

Ρουτίνα, πίεση και ο χρόνος δεν σταματά. Μία στιγμή αρκούσε για να ακινητοποιήσει κάθε σκέψη. Ο χρόνος τώρα είχε παγώσει. Ψάχνοντας μανιωδώς να την εντοπίσει στο χώρο συνειδητοποιεί πως το άρωμα εκείνο που τάραξε το μυαλό και ψυχή του το φορούσε μία γυναίκα δίπλα του. Πως μία μυρωδιά μπορεί να φέρει αστραπιαία και μηχανικά στο προσκήνιο αναμνήσεις που είχε αγνοήσει ή ξεχάσει. Δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, όλες εκείνες οι λεπτομέρειες εμφανίζονται. Πράγματα που δεν είχες παρατηρήσει ποτέ ή έτσι πίστευες. Το άγγιγμα, το φιλί, το χαμόγελο και τα μάτια της. Όλα έδειχναν αληθινά, όλα είχαν συναίσθημα. Και ο χρόνος πάλι στη κανονική ροή του. Παίρνει βαθιά ανάσα και συνεχίζει!

Leave a Response