STORIES

Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται πίσω από ένα χαμόγελο

463views

Κάθε μέρα, έχω μάθει να χαμογελάω στην ζωή. Κάθε μέρα, έχω μάθει να εκτιμάω ακόμη και τα πράγματα που άλλοι μπορεί να μην εκτιμούν. Γιατί πάλεψα να έχω κάθε τι που έχω σήμερα και μαζί μου πάλεψε και η οικογένεια μου. Και ας περάσαμε δύσκολα. Και ας χρειάστηκε να περάσει καιρός μέχρι να φτάσω στο σημείο όπου το χαμόγελο μου είναι πραγματικό, γιατί θεωρώ ότι η ζωή είναι ωραία.

Κάθε φορά, που καινούργια άτομα με γνωρίζουν, χωρίς να το λέω αυτό με σκοπό να καυχηθώ για κάτι, ξεχωρίζουν πρώτα από όλα το χαμόγελο μου και η διάθεση μου για να κάνω πλάκα και χιούμορ. Ακόμη και αν καμιά φορά αυτό μου το προτέρημα γίνεται και ελάττωμα, αφού το χιούμορ μου μπορεί και να ξεπεράσει τα όρια. Το ελέγχω βέβαια όμως και κάθε μέρα, προσπαθώ να σοβαρεύω λίγο παραπάνω.

Πολλοί την έχουμε αυτήν την ικανότητα. Να χαμογελάμε, ανεξαρτήτως του πως μας τα φέρνει η ζωή. Αφού, πολλές φορές, χαμογελάμε τόσο που μπορεί οι φίλοι μας που μας εκμυστηρεύονται τα προβλήματά τους μας ρωτάνε το πως καταφέρνουμε να μένουμε τόσο ψύχραιμοι, όπως και να είναι οι καταστάσεις γύρω μας. Εμείς ,ωστόσο, δεν ξεχνάμε τι περάσαμε.


Όπως και εγώ που δεν ξέχασα τα άγχη, τις στενοχώριες (δίχως να χρειαστεί να επεκταθώ σε αυτές), την αλλαγή σχολικού και σπιτικού περιβάλλοντος. Όπως και να το κάνεις, ένα παιδί που είχε ζήσει και μεγαλώσει στα Άνω Πατήσια Αθηνών, με προστασία και ηρεμία, δύσκολα μπορούσε να προσαρμοστεί στην Τρίτη Δημοτικού, στον Λούρο , ένα χωριό λίγο πιο έξω από την Πρέβεζα. Έτσι και ο καθένας μας μπορεί να θυμάται κάθε φορά τις στιγμές που τον στενοχώρησαν, που τον έκαναν να κλάψει και να πληγωθεί. Μπορεί ο κάθε ένας από εμάς να θυμάται τις στενοχώριες του, τους ανθρώπους που έχασε, είτε από λάθη, είτε απλά από την μοίρα.

Πως ξεφεύγουμε λοιπόν από αυτήν την στεναχώρια που νιώθουμε ότι μας πνίγει; Προσωπικά, εγώ έκανα αυτοκριτική στον εαυτό μου. Κάτι που, λίγο πολύ, όλοι μας κάνουμε κάποια στιγμή στην ζωή μας και εξακολουθούμε να το κάνουμε, όταν νιώσουμε την ανάγκη. Όλοι μας χρειαζόμαστε εκείνη την στιγμή που απλά ξεχνάμε τους πάντες και τα πάντα και σκεφτόμαστε τα αρνητικά και τα θετικά που έχουμε στην ζωή μας, σκεπτόμενοι φυσικά και τις καταστάσεις που έχουμε περάσει. Αναλογιζόμαστε τα λάθη και τα σωστά που κάναμε και τις συνέπειες τους.  Και θα μου πείτε τώρα εσείς “Μα τι συμπέρασμα μπορούμε να βγάλουμε από αυτήν την σκέψη;“.


Και απαντάω εγώ. Η ζωή είναι μικρή. Και πρέπει, όσο μπορούμε, να χαμογελάμε σε αυτή. Και ας μας φέρεται άδικα ώρες ώρες. Και ας μην αξίζουμε αυτά που μας έρχονται. Χαμογελάμε γιατί μας αρέσει η ζωή μας. Γιατί κάθε μέρα που ξυπνάμε, έχουμε ένα σπίτι να μας ζεστάνει και ένα πιάτο φαγητό για να μας χορτάσει. Έχουμε φίλους και οικογένεια που μπορούν να μας αγκαλιάσουν και να μας στηρίξουν, όποτε νιώσουμε στενοχωρημένοι. Και μπορεί να έχουμε και το άλλο μας μισό, που βρίσκεται εκεί για εμάς, στηρίζοντας μας και γνωρίζοντας μας, καλύτερα από τον καθέναν (πλην των δικών μας). Ταυτόχρονα, έχουμε την ζωή μας και ζούμε έχοντας τα βασικά. Οπότε, έτσι ερχόμαστε και στο συμπέρασμα, ότι τελικά δεν μας λείπει και κάτι. Έτσι δεν είναι;

Έτσι πρέπει να σκεφτόμαστε. Το χαμόγελο είναι το καλύτερο όπλο που μπορείς να έχεις στην φαρέτρα σου απέναντι στην μοίρα και τα παιχνίδια της. Ωστόσο, επειδή χαμογελάω, αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνάω από που προήλθα και αυτό που με έκανε να έχω το μότο ζωής που έχω σήμερα: “Μην αγχώνεσαι, απλώς χαμογέλα“. Το να χαμογελάμε δεν βοηθάει μόνο εμάς, αλλά και τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας. Γιατί εάν μας δουν να χαμογελάμε, τότε και αυτοί ξυπνάνε, έτοιμοι να ριχθούν στον “αγώνα” της επόμενης ημέρας. Ελπίζω με το δικό μου παράδειγμα, να σας έκανα να καταλάβετε πως δεν είναι κακό να χαμογελάς. Μπορεί να μην ξεχνάς τα προβλήματα σου, ωστόσο, απόλαυσε την ζωή και να ευχαριστείς τους δικούς σου ανθρώπους για αυτά τα απλά πράγματα που σου παρέχουν καθημερινά.

Τελικά, ναι. Έβαλα τον σωστό τίτλο στο άρθρο μου. Όντως, ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται πίσω από ένα χαμόγελο.

Leave a Response