ΤΣΙΛ

Πράγματα που πιστεύαμε ως παιδιά #2

205views

Για να είσαι εδώ σημαίνει ότι έχεις διαβάσει το πρώτο μέρος από το άρθρο με τις αντιλήψεις και τις θεωρίες που πιστεύαμε σαν παιδιά, οπότε πάμε να δούμε και κάποιες ακόμα, καθώς η παιδική φαντασία δεν σταματάει εκεί.

  • Θα ξεκινήσω λοιπόν και αυτό το άρθρο με κάτι που πίστευα εγώ όντας παιδί. Και αυτό ήταν οι νεράιδες. Και θα μου πεις ναι, οκ, πολλά παιδιά πίστευαν στα τέρατα, στις νεράιδες , στις γοργόνες και σε άλλα μυθικά πλάσματα. Ωστόσο εγώ, όχι απλά πίστευα σε αυτές αλλά τις έβλεπα, και μιλάω πολύ σοβαρά! Και αυτό γιατί μέχρι τα 11 μου δεν ήξερα ότι υπάρχουν κάτι μικρά έντομα που λάμπουν στο σκοτάδι και λέγονται πυγολαμπίδες. Όχι, όχι, εγώ νόμιζα ότι αυτές ήταν νεράιδες και πολύ απλά ζούσαν ανάμεσα μας!

 

  • Και θα σε μεταφέρω στις βροχερές μέρες, με τις καταιγίδες, τα μπουμπουνητά και τις αστραπές. Βεβαίως, τις αστραπές που σαν παιδί και εσύ που είχες διαβάσει και είχες μάθει στο σχολείο για τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου, πίστευες ότι δεν είναι απλό καιρικό φαινόμενο αλλά ότι προέρχονται από αυτούς. Τι εννοώ; Ότι κάθε φορά που άστραφτε πίστευες πως εκεί ψηλά, οι δώδεκα θεοί μάλωναν και ο Δίας εξοργισμένος έριχνε αστραπές στην γη.

 

  • Και αφού μιλήσαμε για μυθικά πλάσματα και τέρατα, ας θυμηθούμε τα σκοτεινά βράδια. Λογικό σαν παιδί να φοβάσαι το σκοτάδι και να ψάχνεις τρόπους να προστατευτείς από αυτό. Και ποιος ήταν ο πιο σίγουρος; Το πάπλωμα φυσικά! Κουκουλωνόσουν λοιπόν μέχρι πάνω, ώστε να μην παίρνεις ούτε ανάσα, λες και το πάπλωμα θα σε προστάτευε από οτιδήποτε κακό γινόταν έξω από αυτό. Θα απέτρεπε ακόμα και τους κλέφτες. Γιατί βέβαια εάν έμπαινε ένας κλέφτης στο δωμάτιο σου θα έλεγε: «α αυτός είναι σκεπασμένος, δεν μπορώ να τον πειράξω».
  • Τελοσπάντων, αφού πιάσαμε την κουβέντα για το σκοτάδι, θα σου θυμίσω μια μπούρδα που είχε βγει τότε στο δημοτικό περίπου και δεν ήμασταν λίγοι αυτοί που την πιστεύαμε. Υπήρχε λοιπόν μια περίοδος που λέγανε ότι άμα κλείσεις όλα τα φώτα και πας μπροστά από τον καθρέφτη και πεις τρεις φορές το 666, θα εμφανιστεί ο διάβολος. Ε ρε μια τρομάρα που είχαμε φάει με τους καθρέφτες τη νύχτα εκείνη την περίοδο.

 

  • Και θα κλείσω αυτή την αναδρομή στις παιδικές μας θεωρίες με πράγματα που «άλλα λέει η γιαγιά μου, άλλα ακούν τα αυτιά μου». Και πιο συγκεκριμένα, θα ξεκινήσω με δυο τραγούδια. Η συνονόματη Δέσποινα Βανδή λέει «στα ‘δωσα όλα και έμεινα στον Νάσο» πολύ νορμάλ πήγε να μείνει σε κάποιον φίλο της Νάσο, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να έμεινε στον άσσο όπως λένε κανονικά οι στίχοι. Ή «τα βραχιόλια της Βροντούν», που είναι το περίεργο δηλαδή να υπάρχει μια κοπέλα που την λένε Βροντούν και έχει κάποια βραχιόλια; Ενώ όλοι ξέρουμε πως τα ζώα όταν ήμασταν μικροί έπεφταν σε χειμερή ανάρκη και όχι σε χειμερία νάρκη. Και τέλος ας το παραδεχτούμε όλοι πως μέχρι και πολύ πρόσφατα εκείνα τα τριγωνικά τυράκια-κρέμα λεγόντουσαν «La Vas Τυρί» και σε καμία περίπτωση  «La Vache Qui Rit».

Leave a Response