ΣΧΕΣΕΙΣΦΙΛΙΕΣ

Πώς κάνουν φίλους;

334views

Για άλλη μια φορά ξεκινάω το άρθρο μου με μια ερώτηση.

  Πώς κάνουν φίλους;

Σε παίρνω από το φυσικό σου περιβάλλον και σε φυτεύω σε ένα εντελώς νέο, νέα μέρη, νέα άτομα, νέες συνήθειες (όπως η πόλη που σπουδάζεις λόγου χάρη… didn’t see that coming did ya? You probably did…). Τι κάνεις, λοιπόν, για να βρεις τα άτομα που θα φωτίσουν με τα χαμογέλα τους τις φοιτητικές σου μέρες;

Για πολλούς η διαδικασία κοινωνικοποίησης δεν είναι μόνο εύκολη αλλά και ευχάριστη και διασκεδαστική, με αποτέλεσμα να είναι συμπαθείς σχεδόν σε όποια παρέα και αν βρεθούν και να βρίσκουν εύκολα τα άτομα που τους ταιριάζουν. Άλλοι είναι απλά τυχεροί και την πρώτη μέρα στο πρώτο αμφιθέατρο κάθονται δίπλα στα soon to be αγαπημένα τους άτομα. Κάποιοι ξέρουν ακριβώς τι ψάχνουν και με μια ματιά πλησιάζουν τα άτομα που τους ενδιαφέρουν και άλλοι είναι τα αντικείμενα ενδιαφέροντος που γρήγορα πλησιάζονται.

Και οι υπόλοιποι; Τι συμβαίνει με μας τους υπόλοιπους που είμαστε λίγο άτυχοι, λίγο κλειστοί και λίγο ψιλοχαμένοι… ; Αρχικά ας παραδεχτούμε ότι είμαστε η πλειοψηφία και ότι οι τέλειες φιλίες που βλέπουμε γύρω μας είναι είτε ψεύτικες είτε χρειάστηκε προσπάθεια, μη ορατή στους έξω, για να χτιστούν και να διατηρηθούν. Και ακόμα και αν όλες αυτές οι φιλίες ξεκίνησαν εύκολα σίγουρα χρειάστηκε προσπάθεια και συζήτηση και αυτοτσαλάκωμα για να κρατήσουν παραπάνω από μερικούς μήνες.

Τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα για τους άλλους και τόσο δύσκολα για μας.

Όσο υπέροχα και ξεχωριστά misfits κι αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε, πάντα υπάρχει κάποιος που μας καταλαβαίνει ή έστω έχει την διάθεση να προσπαθήσει (και αυτό αρκεί) και πάντα εκείνος που μας κάνει να νιώθουμε όμορφα. Το θέμα είναι πόσο θέλουμε να τον βρούμε και πόση προσπάθεια είμαστε διατεθειμένοι να καταβάλουμε για να τον κρατήσουμε κοντά μας. Σε ποιο σημείο όμως είναι υπερβολική η προσπάθεια; Πότε καταλαβαίνουμε ότι προσπαθούμε για κάτι που απλά δεν λειτουργεί; Γιατί πιστεύω ότι τουλάχιστον κάποιες φορές η φιλία πρέπει να είναι εύκολη σαν την αναπνοή και να σε απαλλάσσει από τα βάρη που σου προσθέτει η υπόλοιπη σου ύπαρξη. Και ίσως, όταν το μόνο που σου μένει όταν φεύγει για το σπίτι του είναι η κούραση της προσπάθειας, ίσως τότε ξέρεις ότι προσπαθείς άδικα.

Και κάπου εδώ πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάποιες φιλίες είναι λάθος.

Κάποιες φορές οι άνθρωποι γύρω μας δε φέρονται σωστά.

Ίσως να μην το κάνουν επίτηδες, ίσως να μην ξέρουν πώς να φερθούν, ίσως απλά να μην ταιριάζουν σε μας συγκεκριμένα. Μας κάνουν όμως να αισθανόμαστε άσχημα και η συναναστροφή μαζί τους μας αφήνει κάπως κενούς. Μου ‘χει συμβεί τόσες φορές να συναναστρέφομαι κάποιον ή κάποια που στο τέλος με κάνει να νιώθω ότι δεν είμαι αρκετή, ότι δεν είμαι η σωστή, ότι δεν ανήκω στην παρέα… Με έκαναν να νιώθω ότι πρέπει να αλλάξω (όχι να βελτιώσω αυτό που είμαι, όχι να γίνω καλύτερη για μένα… να αλλάξω εμένα). Μου πήρε υπερβολικά πολύ καιρό να καταλάβω ότι το λάθος δεν ήμουν εγώ, αλλά εκείνοι. Και είχα φτάσει σε σημείο να δέχομαι όλες τις άσχημες κριτικές προς το πρόσωπο μου ως αυταπόδεικτες αλήθειες τόσο που τις έκανα κομμάτι μου, τόσο που έγιναν εγώ. Και χρειάστηκε πολλή δύναμη για να φύγω. Όμως μου έκανε καλό.

Σε μια πιο εύθυμη νότα οφείλουμε να παραδεχτούμε επίσης ότι με κάποια άτομα είμαστε απλά αδερφές ψυχές. Δεν χρειάζονται ούτε πολλά πολλά λόγια, ούτε ιδιαίτερη προσπάθεια. Απλά λάμπουμε ο ένας στον άλλο σαν χαρακτήρας που δίνει sidequest σε videogame και με το που συναντιόμαστε απολαμβάνουμε την παρέα ο ένας του άλλου. Άδικο για τους άλλους που προσπαθούν περισσότερο; Μπορεί… Είναι τόσο υπέροχο όμως. Και για τον όποιο λόγο (επιλογή της τύχης ή κάποιου μεγαλειώδους δημιουργού) τα μυαλά μας προτιμούν κάποιους ανθρώπους όπως προτιμούν κάποιες γεύσεις ή κάποια μουσική.

Και όταν βρεις το cheesecake Nutella σου δεν το εγκαταλείπεις απλά γιατί είναι άδικο για τα καημένα τα μπακλαβαδάκια…

Ξέφυγα λίγο… Αυτό που ήθελα να πω είναι απλά ότι σε αυτό τον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που μας ταιριάζουν που μας απολαμβάνουν και τους απολαμβάνουμε και στ’αλήθεια δεν χρειάζεται να κάνουμε πολλά παραπάνω από το να έχουμε ανοιχτά τα μάτια και ανοιχτό το μυαλό. Να αφηνόμαστε στη ροή των πραγμάτων (γιατί όπως πολλοί φιλόσοφοι και ζωγράφοι και λογοτέχνες έτσι και γω η πλέμπα πιστεύω ότι ο κόσμος είναι μια ατελείωτη ροή, ένας παλμός, μια συνεχής ταλάντωση που αν της αντιστεκόμαστε απλά καταρρέουμε όπως τα κτήρια σε σεισμό) να αισθανόμαστε και να παρατηρούμε και τα σωστά άτομα θα φωτιστούν κι αν δεν τα βλέπουμε θα μας φέρει με το ζόρι η ζωή μες τη μάπα μέχρι να τα προσέξουμε.

Και κάπου εδώ θα παρεκτραπώ λίγο ακόμα και θα σας πω με ποιον ακριβώς τρόπο μου έφερε η ζωή στη μάπα κάποια από τα αγαπημένα μου άτομα, που κυκλοφορούσαμε τουλάχιστον ένα χρόνο στους ίδιους διαδρόμους και γω δεν έβλεπα τις ακτίνες φωτός που τα ακολουθούσαν.

Στην αρχαιολογία, λοιπόν, (αυτό σπουδάζω) έχουμε έναν εκπληκτικό θεσμό που λέγεται ανασκαφή. Κάπου μέσα στο καλοκαίρι εγκαταλείπουμε οικειοθελώς τα πανέμορφα πατρικά μας και δουλεύουμε απλήρωτοι μέσα στον καύσωνα για κανένα μήνα «για την εμπειρία». Παράνοια; Απόλυτη, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα.

 

Σε μια τέτοια ανασκαφή στα τιμημένα εδάφη της Βεργίνας (βλέπε τη φώτο από πάνω) εξαναγκάστηκα να ανεχτώ 24/7 στο ίδιο δωμάτιο (μέναμε και μαζί ανά τετράδες με ένα μπάνιο ανά τέσσερις αυτό το ανέφερα;) δύο υπέροχες υπάρξεις που με κάνουν να χαμογελάω όποτε τις βλέπω και για ελαφρώς λιγότερες ώρες αρκετές ακόμα πανέμορφες υπάρξεις με τις οποίες δουλέψαμε μαζί, μαγειρέψαμε, φάγαμε, σκάψαμε, παίξαμε… Η συνάντηση μας ήταν απρόσμενη, οι συνθήκες καθόλου ιδανικές και αν δεν είχε τύχει η ανασκαφή δεν θα γνωριζόμασταν μάλλον ποτέ. Όμως γνωριστήκαμε, μάθαμε τις παραξενιές ο ένας του άλλου και δεθήκαμε τόσο που δεν μπορώ να περιγράψω…

Η ζωή μας επιφυλάσσει όμορφες στιγμές και φίλους και εξαρτάται από μας αν θα είμαστε ανοιχτοί να τους δεχτούμε…

Κι ας τραγουδάνε Μάκη Δημάκη 7 η ώρα το πρωί!

1 Comment

  1. Φίλοι – η οικογένεια που επιλέγουμε. Είσαι ειλικρινής και αυθεντική. Συγχαρητήρια!

Leave a Response