STORIESΣΧΕΣΕΙΣ

Σε λυπάμαι και αυτό είναι χειρότερο από το να σε μισώ.

227views

Καλύτερα να σε μισούσα. Μα δεν μπορώ. Το μίσος είναι συναίσθημα και εγώ δεν νιώθω τίποτα για σένα. Μόνο λύπηση και ντροπή. Νιώθω ντροπή όχι για μένα, που δεν μπορώ να νιώσω έστω κάτι για σένα, μα για σένα τον ίδιο για όσα έκανες και συνεχίζεις να κάνεις. Λυπάμαι και μόνο στην ιδέα ότι κάποιος μπορεί στο μέλλον να συνδέσει εμένα και εσένα σε οποιαδήποτε είδους σχέση.

Έπεσες τόσο χαμηλά που δεν στεναχωριέμαι, ούτε πονάω, μα λυπάμαι. Σου έδωσα τόσα πολλά και το πιο πολύτιμο ήταν ο χρόνος μου. Δεν άξιζε. Σπατάλησα πολύ καιρό για να σου εξηγήσω, γιατί πίστευα πως ακόμα και σε ένα άτομο σαν εσένα άρμοζε μια εξήγηση, μα όχι. Όχι δεν σου άξιζε τελικά. Ακόμα και να καταλάβαινες γιατί έφυγα από την ζωή σου πάλι δεν θα σου άξιζε.

Άνθρωποι σαν εσένα που το μόνο πράγμα που θέλουν απεγνωσμένα είναι η προσοχή, τους αξίζει η αδιαφορία.

Ευτυχώς δεν στεναχωριέμαι πια  γιατί έχω καταλάβει πως δεν είσαι το κέντρο της προσοχής όπως πιστεύεις. Για την ακρίβεια δεν είσαι τίποτα. Δεν είσαι τίποτα σπουδαίο για να γράψει κάποιος και λυπάμαι και μόνο που το κάνω. Οι λέξεις φαντάζουν τόσο ακριβές για κάποιον τόσο φθηνό. Γιατί μόνο φθηνός και άδειος μπορεί να είναι κάποιος που με τόσο φθόνο και ψέμα προσπαθεί να προσελκύσει ανθρώπους κοντά του.

 Πρέπει να μάθεις όμως πως τα κενά δεν καλύπτονται με ψεύτικα λόγια και ανθρώπους.

Εγώ το κατάλαβα και βγήκα έξω από το παραμύθι σου. Εσύ όμως μπορεί να μην καταλάβεις ποτέ, γιατί τόσο βαθιά είσαι χωμένος μέσα στο ψέμα. Σε λυπάμαι γιατί είσαι τόσο βυθισμένος στις ψευδαισθήσεις του μυαλού σου, που χάνεις το σήμερα. Χάνεις την ουσία, χάνεις το νόημα. Χάνεις την φιλία, την αγάπη, την στοργή, την εμπιστοσύνη. Τα ξεπουλάς όλα και τα ξεπουλάς για το τίποτα!

Κάθε φορά όμως που ξεπουλάς φθηνά κάποια ανθρώπινη αξία, τόσο περισσότερο χάνεις εσύ την δική σου.

Και πως να μην σε λυπάμαι εγώ μετά;

Λυπάμαι τα βράδια που περάσαμε παρέα μιλώντας για το αύριο. Θυμάμαι εκείνη την σπίθα στα μάτια σου και την επιμονή σου πως η εκδίκηση δεν είναι η σωστή λύση.

”Πρέπει να συγχωρούμε μου έλεγες” μα δεν ήσουν εκεί να τα ακούσει και ο εαυτός σου. Πόσο μεγάλο πρέπει να είναι αυτό το όριο συγχώρεσης ώστε να καλύψει τα δικά σου τα λάθη; 

Το αύριο που λέγαμε ήρθε και εσύ δεν είσαι εδώ να το χαρούμε. Είσαι ένας άλλος που ξεπούλησε ακόμα και το αύριο.

Όσο κακό και να μου έκανες, εγώ το αύριο μου θα το χτίσω. Με τα δικά μου μικρά και φοβισμένα βήματα, εγώ θα φτάσω στην κορυφή του ονείρου.  Εγώ αύριο δεν θα σε θυμάμαι, θα σε έχω ξεχάσει. Εσένα λυπάμαι. Εσένα.

Πως θα βγεις από τον λήθαργο, με τι μάτια θα αντικρίσεις το αύριο; Πως θα γυρίσεις την πλάτη στο ψέμα; Σε λυπάμαι γιατί ξέρω πως δεν θα το κάνεις. Είσαι τόσο ανασφαλής που ποτέ δεν θα τολμήσεις να ανοίξεις τα φτερά σου κόντρα στο άνεμο. Ειλικρινά λυπάμαι.

Αντίο.

Leave a Response