STORIESΣΧΕΣΕΙΣ

Τα αθάνατα παιδικά χρόνια.

226views

 Σαν χθες θυμάμαι εκείνη την μυρωδιά από χώμα και γρασίδι. Την λάσπη, την αλάνα, τις ανοιχτές πληγές στα γόνατα. Εκείνες ήταν όμορφες εποχές. Ξέγνοιαστες, ατελείωτες και αθώες μέρες. Το παιχνίδι δεν τελείωνε μέχρι να κουτουλάω από την νύστα. Δεν υπήρχαν εχθροί. Μόνο φίλοι. Είμασταν όλοι μια παρέα. Μια γειτονία. Και άμα ερχόταν κάποιος καινούργιος του φερόμασταν σαν να ήταν ένας από εμάς. Ένας από τα παιδιά της γειτονίας.

 

 

Για το παιχνίδι ποτέ δεν έκλεινες ραντεβού. Ποτέ δεν παίρναμε τηλέφωνο, ούτε στέλναμε μηνύματα. Το παιχνίδι ποτέ δεν είχε ώρα. Δεν έπρεπε να συνεννοηθείς  με κανέναν και όμως τους έβρισκες όλους! Παίζαμε, μαλώναμε, κλαίγαμε και  τα βρίσκαμε την ίδια στιγμή. Κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Αυτή ήταν η γλυκιά ρουτίνα που όλοι αγαπούσαμε. Είχαμε λαχτάρα μόνο για παιχνίδι. Όλα τα υπόλοιπα υλικά αγαθά ήταν για εμάς απλώς ασήμαντα. Ούτε που μας απασχολούσαν.

   Είχαμε φίλους τότε. Όχι κινητά! Μαζεύαμε κάρτες από τα περίπτερα και συλλέγαμε αυτοκόλλητα. Όχι αιτήματα φιλίας και ακόλουθους.

Σαν χθες θυμάμαι την γεύση από την αγαπημένη μου χρωματιστή γρανίτα. Έκλαιγα και σπάραζα προκειμένου να μου την αγοράζουν. ” Δεν κάνει κάθε μέρα, θα πάθεις τίποτα” έλεγε πάντα η μητέρα μου. Και εγώ εκεί κάθε μέρα να την ξανά ζητάω. Ήθελα να την παίρνω γιατί είχε δώρο νεροπίστολο. Φυσικά όπως όλα τα παιδιά, έτσι και εγώ, λάτρευα το μπουγέλο. Από περιέργεια καμία φορά την ψάχνω μέχρι και σήμερα. Ευτυχώς που ακόμα υπάρχει. Έτσι ξέρω πως ακόμα ορισμένα κομμάτια από την παιδική μου ηλικία παραμένουν ζωντανά. Το μόνο που χρειάζεται για να τα αφυπνίσω είναι μια χρωματιστή γρανίτα.

 

Ώρες ώρες νοσταλγώ πολύ αυτά τα χρόνια. Τις εποχές της χαμένης αθωότητας. Άμα είχα την δυνατότητα να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να διορθώσω τα λάθη μου, εκείνη την εποχή ούτε που θα την άγγιζα. Απλά θα την ξανά ζούσα μια ακόμα φορά. Τι λάθη μπορούν να κάνουν τα παιδιά εν τέλει; Τίποτα. Μόνο χαρά και ζωντάνια μπορούν να προσφέρουν. Είναι φτιαγμένα από άλλο κόσμο. Από κόσμο καθαρό και ευχάριστο. Κόσμο που ούτε στο ελάχιστο δεν μοιάζει με τον δικό μας ζοφερό και αδυσώπητο κόσμο. Τον κόσμο των μεγάλων.

Η τηλεόραση έπαιζε μόνο star και τίποτα άλλο. Έβλεπα όλα τα παιδικά που μου άρεσαν και έπειτα την έκλεινα και έφευγα σφαίρα για παιχνίδι. Δεν με ένοιαζε η επικαιρότητα, οι ειδήσεις, ο καιρός. Μισούσα το γράψιμο(δεν ξέρω τι πάει λάθος τώρα), το διάβασμα και τα μαθήματα γενικότερα, όμως λάτρευα το σχολείο. Ακόμα και όταν γινόταν   αφόρητα βαρετό είχα πάντα αυτή την γλυκιά παρηγοριά ότι θα χτυπήσει αυτό το ταλαίπωρο το κουδούνι. Αυτό που πάντα μου θύμιζε πως υπάρχει ελπίδα για διάλειμμα και παιχνίδι.

 

Το μόνο που θέλαμε τότε ήταν να μεγαλώσουμε και το προσπαθούσαμε με κάθε τρόπο. Φορώντας τα ρούχα των μεγάλων, πειράζοντας τα πράγματα τους, αποκτώντας κινητό. Τώρα που αυτό έγινε αναπόφευκτα, θέλουμε σαν τρελοί να μικρύνουμε.

Παλιμπαιδίζουμε, για να νιώσουμε έστω και για λίγο  ξανά, πως είναι να υπάρχει στην καρδιά σου μόνο αγάπη και καλοσύνη. Νομίζουμε πως έτσι θα καταφέρουμε να ξαναπαίξουμε εκείνο το παιχνίδι που σχεδόν αγγίζαμε τον ήλιο.

 

 

Όμως ακόμα και αν παρά τις δυσκολίες καταφέρναμε να απαρνηθούμε ποιοι είμαστε και να  πιστέψουμε πως έστω και  για λίγο είμαστε αυτοί που κάποτε ήμασταν, άμα δηλαδή πιστέψουμε πως γίναμε ξανά παιδιά, ακόμα και τότε θα μας κατηγορήσουν. Θα μας κατηγορήσουν για κρίση ηλικίας, για αποποίηση ευθυνών ή ακόμα και για τρέλα.

Και μετά άντε να αποδείξεις πως εσύ δεν είσαι ελέφαντας και πως οι μεγάλοι δεν είναι τρελοί.

 

1 Comment

  1. Πολύ συγκινητικό άρθρο που προκαλεί μια ευχάριστη νοσταλγία!!

Leave a Response