STORIESΣΧΕΣΕΙΣ

Θα με θυμάσαι για πάντα ως το πιο όμορφο σου τότε!

744views

Το ξέρω πως με θυμάσαι. Με θυμάσαι λίγο πολύ, λίγο συχνά, λίγο βασανιστικά. Το ξέρω πως με θυμάσαι και ας χώρισαν άσκοπα οι δρόμοι μας , και ας κλείσαμε δυνατά τις πόρτες πίσω μας, και ας από τον έρωτα μας ξεθώριασε πια το πάθος. Γιατί οι μεγάλοι έρωτες δεν αντέχουν τα μικρά λάθη. Με θυμάσαι και αυτό από όλους πιο καλά το ξέρω εγώ. Και αν ακούγομαι κάπως κυνική απόψε, συγχώρησε με , αλλά είναι βλέπεις που ούτε εγώ σε έχω ξεχάσει.

Με θυμάσαι στα ξενύχτια σου, στα μεθύσια σου, στο ύπνο σου, στον ξύπνιο σου , σε κάθε τζούρα τσιγάρου που τραβάς, σε κάθε γουλιά ουίσκι που πίνεις. Το βλέπω στα πληγωμένα σου μάτια, το ακούω στις μισές σου κουβέντες, το νιώθω στον τρόπο που ακουμπάς την καινούργια σου αγάπη. Αγκάλιασε την έτσι δυναμικά, έτσι κτητικά όπως την κρατάς. Σαν κατοικίδιο που αγόρασες και πλέον σου ανήκει. Αγκάλιασε την έτσι, τόσο ψεύτικα, ίσως στο τέλος πιστέψεις πως είναι αληθινό άγγιγμα. Στην επόμενη σου κίνηση μην την αφήσεις απότομα, γιατί πάλι θυμήθηκες εμένα.

Η θύμηση μου είναι ο πιο στενός δεσμός σύνδεσης μας πια. Αυτό εγώ δεν μπορώ να στο στερήσω. Δεν μπορεί να στο πάρει κανείς αυτό. Ούτε εκείνη, ούτε οι φίλοι σου, ούτε καν ο ίδιος σου ο εαυτός. Δεν είναι κακό να με θυμάσαι αγάπη μου. Δεν έγινα ποτέ δική σου, δεν με είδες ποτέ κτητικά, για αυτό βασανίζεσαι με την θύμηση μου καθημερινά. Με ήθελες μόνο δική σου και αυτό πιο καλά από όλους το ξέρεις εσύ.

Αναρωτιέσαι τι δεν πήγε καλά με εμένα. Αναρωτιέσαι γιατί ζούμε χωριστά. Αναρωτιέσαι γιατί ενώ ήθελα, δεν έγινα ποτέ δική σου. Αναρωτιέσαι γιατί πάλευα τόσο σκληρά ώστε να βγάλω έξω τον καλύτερο σου εαυτό. Αναρωτιέσαι γιατί όταν τελικά τα κατάφερα, αγάπησα περισσότερο τον χειρότερο σου. Αναρωτιέσαι τι στο καλό είδα τότε και έφυγα μακριά σου. Αναρωτιέσαι άμα σε θυμάμαι τόσο έντονα και εγώ. Και τώρα θα αναρωτιέσαι λογικά γιατί δεν είμαι εκεί να σου απαντήσω.

Και αυτό από όλους καλύτερα δεν το ξέρει κανείς μας. Κανείς δεν ξέρει γιατί έφυγα μακριά σου τότε, ούτε εγώ η ίδια! Πάλεψα για σένα όσο κανείς. Ερωτεύτηκα αυτή την σπίθα στα μάτια σου. Μέσα στην ψυχή σου βρήκα την αίγλη που αναζητούσα και έγινα ένα μαζί της. Ερωτεύτηκα τα σκοτάδια σου όσο τίποτα, γιατί κάθε φορά που τα συναντούσα είχα την δυνατότητα να τα φωτίσω.


Ήσουν η πιο μεγάλη πρόκληση για μένα. Κάθε φορά που σε κοιτούσα ήσουν τόσο διαλυμένος. Σε κοιτούσα μέσα στα μάτια και το μόνο που ήθελα ήταν να σε φτιάξω. Σου έδινα κομμάτια από την ψυχή μου, για να διορθώσεις την δική σου. Ήθελα μωρό μου να σου αφήσω πράγματα για να τα θυμάσαι σε όλη σου την ζωή, για να με θυμάσαι για μια ζωή. Και το κατάφερα τελικά.

Το κατάφερα και αυτό το ξέρουμε καλά και οι δύο. Για αυτό σου λέω μωρό μου, είναι μονόδρομος. Θα με θυμάσαι για πάντα ως το πιο όμορφο σου τότε. Θα θυμάσαι για πάντα τα δυο μου μάτια να σε πεισμώνουν κάθε φορά που έλεγες πως δεν μπορείς, όταν κάτι ήταν πάνω από τις δυνάμεις σου. Θα θυμάσαι για πάντα αυτά τα ίδια μάτια να σε κοιτούν γεμάτα περηφάνια, όταν τελικά τα κατάφερνες. Κάθε φορά που η δυσκολία θα σου χτυπά την πόρτα, θα κοιτάς το άδειο κρεβάτι και θα αναρωτιέσαι που είναι άραγε αυτά τα δύο μάτια και γιατί δεν δίνουν σε εσένα κουράγιο.

Φεύγοντας από την ζωή μου, θα κατάλαβες πως σου έδινα δύναμη ή μάλλον καλύτερα πως ήμουν η δύναμη σου. Θα ήταν άδικο να σε αφήσω να το πιστεύεις αυτό. Ήμουν πάντα τόσο δυναμική και ανεξάρτητη γιατί αντλούσα και εγώ από κάπου δύναμη. Η πηγή ήσουν εσύ. Πάντα ήσουν. Σού έδειξα τον τρόπο να την ελέγχεις και έφυγα αθόρυβα για να μην κάνω κρότο. Ήμουν το λάδι στη  φωτιά σου. Ήσουν το σπίρτο και εγώ το χέρι που το άναβε. Θα καίγαμε τον κόσμο αγάπη μου… και δεν θα άντεχα το ολοκαύτωμα, για αυτό τράπηκα σε φυγή. Δεν θα μας άξιζε αυτό. Το μόνο που μας αξίζει είναι να μην ξεχνάμε τις αναμνήσεις που μας έχουν χαράξει. Για αυτό σου λέω, θα με θυμάσαι για πάντα ως το πιο όμορφο σου τότε. Το ίδιο θα κάνω και εγώ.

2 Comments

Leave a Response