TIPSΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΦΟΙΤΗΤΙΚΑ

Το ημερολόγιο μιας αργόσχολης (part 1)

214views

Για όσους πέσαμε στη λούμπα που ονομάζεται “αναβλητικότητα” σε ο,τι αφορά εξεταστική και κατ’ επέκταση ζωή και πασχίζουμε να βγούμε .

Η Κυριακή ήταν ανέκαθεν η αγαπημένη μου μέρα της εβδομάδας. <<Ά(δ)ραξε τη μέρα>> , έλεγα στον εαυτό μου και έτσι επιδιδόμουν εξολοκλήρου σε δραστηριότητες που με χαλάρωναν ή χειρότερα κατέληγα να μη σηκώνομαι όλη μέρα από τον καναπέ.

Κάποιες φορές Κυριακή
βάφτιζα και άλλες μέρες της εβδομάδας, σε σημείο που αν τις έβαζα όλες μαζί θα μπορούσα
να ονομάσω έναν ολόκληρο μηνά Κυριακή.

Οι υποχρεώσεις μου έτρεχαν σαν τρέλες. Εγώ, όμως, πιστά υποταγμένη στην
αναβλητικότητα μου, έκλεινα τα αυτιά μου και τις χάζευα αμέριμνα, ενώ αυτές περνούσαν απειλητικά από μπροστά μου. Οι μέρες μου κυλούσαν ευχάριστα και ξέγνοιαστα, κι ας
γκρίνιαζε η μαμά μου κάθε μέρα στο τηλέφωνο.

 

Βλέπεις, περίμενα υπομονετικά να
εμφανιστεί ο φύλακας άγγελος μου που θα με ταρακουνούσε και θα με έβγαζε από τη κενή
ζώνη όπου είχα κατασκηνώσει.

Και δεν είναι άλλος από την προθεσμία.

Η προθεσμία ξυπνάει μέσα μου το συναίσθημα του πανικού, το οποίο με βγάζει από το βούρκο της αναβλητικότητας όπου βουλιάζω σιγά σιγά, και με αναγκάζει να τελώ τις υποχρεώσεις μου στην ώρα τους. Και όταν λέω στην ώρα τους, εννοώ λίγα λεπτά πριν την λήξη της προθεσμίας. Παρ’ όλα αυτά, πάντοτε τις έφερνα εις πέρας (και ενίοτε με μεγάλη επιτυχία).

Έτσι και εγώ κατέληγα κάθε φορά να επαναπαύομαι σε αυτή την κατάσταση,καθιστώντας την έναν φαύλο κύκλο.

Ωστόσο, αφού το σύστημα μου αυτό λειτουργούσε και με κάποιο περίεργο τρόπο ήμουν <<συνεπής>> στις υποχρεώσεις μου, αναρωτιόμουν γιατί έβλεπα τον εαυτό μου σε πολλούς τομείς της
ζωής μου να μένει πίσω;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό αν και τόσο απλή, μου διέφευγε,
με αποτέλεσμα να ταλανίζει συχνά το μικρό και αναβλητικό μυαλό μου.

Και η απάντηση αυτή είναι η εξής:

Γιατί, πολύ απλά, στη ζωή υπάρχουν και καταστάσεις οι οποίες δεν
κρύβουν μια προθεσμία μέσα τους. Δεν υπάρχει καμία προθεσμία στο να χτίσεις την
επαγγελματική σου καριέρα, να μορφωθείς μέσα από ένα ωραίο βιβλίο ή μια ταινία, να
βελτιώσεις την υγειά σου και τη φυσική σου κατάσταση, να δουλέψεις μια σχέση φιλική,
ερωτική η ακόμα και να βγεις από μια σχέση που είναι τοξική.

Κι έτσι αυτά τα μικρά αλλά τόσο σημαντικά πράγματα τα άφηνα για αύριο και το αύριο γινόταν μεθαύριο.

Και φτάνω στο τώρα, όντας στα 20 κάτι μου και καθισμένη στον ίδιο καναπέ, να σκέφτομαι πόσα
πράγματα δεν έχω κάνει από αυτά που είχα υποσχεθεί στον 18χρονο εαυτό μου, φεύγοντας
από το πατρικό μου σπίτι για φοιτήτρια.

Και τότε ήταν που κατάλαβα ότι η απραγία στη ζωή μου δεν είναι τελικά θέμα καθαρά της αναβλητικότητας , αλλά είναι θέμα συνειδήσεως.

Η δική μου όμως συνείδηση ήταν καθαρή, κοιμόταν ήρεμη αγκαλιά με το λούτρινο αρκουδάκι της και το μόνο που την έμελε ήταν οι βραδινές επιδρομές στο ψυγείο (κι ας είχε λερωμένη τη φωλιά της!) 🤷🏻‍♀️

 

Leave a Response