ΛΟΒΣΧΕΣΕΙΣ

Το ”μαζί” θέλει κόπο όχι τρόπο

522views

Μαζί. Μια λέξη, τέσσερα γράμματα, τόσο απλή να τη προφέρεις, τόσο δύσκολο να το καταφέρεις.

Τι είναι το μαζί τελικά; Θεωρητικά το μαζί θα λέγαμε ότι είναι όταν δεν είσαι μόνος σου, όταν βρίσκεσαι με κάποιον άλλον. Πόσο εύκολο είναι όμως να το καταφέρεις αυτό; Και αρκεί απλά να μην είσαι μόνος σε ένα χώρο ή μήπως χρειάζεται κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό;

Δε χρειάζεται να έχεις κάποιον δίπλα σου σωματικά για να μην είσαι μόνος. Άλλοι έχουν χιλιάδες ανθρώπους δίπλα τους και είναι μόνοι και με άλλους μπορεί να απέχουμε χιλιόμετρα και να είναι δίπλα μας.

Γνωρίζεις έναν άνθρωπο, σου αρέσει και αντίστοιχα αρέσεις και εσύ σε αυτόν. Ξεκινάτε λοιπόν και βγαίνετε και ξανά βγαίνετε. Και έρχεται κάποια στιγμή η ώρα που λέτε το γνωστό ‘’είμαστε μαζί’’.

Για να είσαι μαζί με έναν άνθρωπο, να είσαι ουσιαστικά μαζί με κάποιον, θα πρέπει να καταβάλεις προσπάθεια, να μοχθήσεις για να το καταφέρεις αυτό.

Δεν αρκεί απλά να το πεις.

Χρειάζονται έργα για να το καταφέρεις και πράξεις για να το αποδείξεις. Θα πρέπει να κάνεις πράγματα που δεν θα έκανες υπό άλλες συνθήκες , που δεν είχες σκεφτεί μέχρι τώρα. Να κάνεις υποχωρήσεις, δε χωράνε πείσματα και εγωισμοί όταν προσπαθείς να χτίσεις μια σχέση.

Δε γίνεται να μετράς τι έδωσες εσύ και τι πήρες από τον άλλον. Δεν είσαστε μικρά παιδάκια για να παίζετε παιχνιδάκια. Δε λέω, καλά τα νάζια και όλο αυτό το παιχνίδι που γίνεται στην αρχή όταν όμως αποφασίζεις να πεις ότι είσαι μαζί με τον άλλον, θα πρέπει να τα αφήσεις κατά μέρους αυτά και να επικεντρωθείς στο πώς θα τα καταφέρετε. Και λέω καταφέρετε γιατί σ’ αυτό τον αγώνα πρέπει να είστε μαζί.
Δεν αρκεί να προσπαθεί μόνο ο ένας. Ο αγώνας θα πρέπει να γίνεται και από τις δύο πλευρές. Αν προσπαθείς μόνο εσύ ή μόνο ο άλλος το παιχνίδι είναι χαμένο.

Το ξέρω δεν είναι εύκολο, όμως αυτό είναι όλο το νόημα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, μέσα από την προσπάθεια να συνυπάρξεις με τον άλλον θα τον γνωρίσεις καλύτερα, θα μάθεις τις συνήθειές του, τις ιδιοτροπίες του, τα γούστα του. Και αντίστοιχα κι αυτός θα μάθει τα δικά σου.

Είναι δύσκολο να προσπαθήσεις να συμβαδίσεις την καθημερινότητα σου, τα θέλω σου και τα πρέπει σου με την καθημερινότητα, τα θέλω και τα πρέπει του άλλου.

Όταν όμως το καταφέρετε αυτό, τότε θα δεις πόσο διαφορετικά θα είναι όλα. Δεν είναι κάτι που πετυχαίνετε από τη μία μέρα στην άλλη. Ούτε είναι κάτι που άπαξ και το καταφέρεις τελείωσες. Όχι, θέλει διαρκή προσπάθεια.

Και κάπου εκεί είναι που φθείρονται οι ανθρώπινες σχέσεις, όταν ο ένας κάπου κουράζεται και τα παρατάει. Δε λέω ότι φταίει απαραίτητα αυτός, ποτέ δε ξέρεις τι τον οδήγησε σ’ αυτό. Όμως η ουσία είναι αυτή ότι στη σημερινή εποχή δεν έχουμε μάθει να παλεύουμε γι’ αυτό που θέλουμε, έχουμε μάθει να τα βάζουμε κάτω με τη πρώτη δυσκολία.

Θα έχεις διαβάσει αυτό που απαντάει ένας παππούς όταν τον ρωτάνε πώς κατάφερε να είναι μαζί με τη γιαγιά τόσα χρόνια : « Εμείς παιδί μου στην εποχή μας όταν κάτι χαλούσε το φτιάχναμε δεν το πετούσαμε». Αυτή τη φράση θα πρέπει να σκεφτόμαστε κάθε φορά που θέλουμε να τα παρατήσουμε χωρίς να προσπαθήσουμε.

Σίγουρα θα υπάρξουν κακές στιγμές. Όταν όμως υπάρχει θέληση όλα ξεπερνιούνται. Αν έχετε καταφέρει το μαζί όλα μοιάζουν ατρόμητα στα μάτια σου. Και όσο δύσκολο και επίπονο κι αν μπορεί να είναι πίστεψε με αξίζει τον κόπο.

Leave a Response