STORIES

To Πάσχα των παιδικών μου χρόνων

217views

Το Πάσχα πλησιάζει και δεν γίνεται να μην αναφερθώ σε αυτή την γιορτή και στις αναμνήσεις που έχω από τα παιδικά μου χρόνια. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό  μου περίμενα πως και πως να έρθει αυτή η γιορτή γιατί ερχόταν η νονά μου και με πήγαινε στα μαγαζιά να αγοράσω ό,τι ήθελα (χαζό κίνητρο, αλλά σαν παιδάκι ήταν δελεαστικό). Δεν ήξερα ποια λαμπάδα να πρωτοδιαλλέξω, καθώς μου άρεσαν όλες και αν γινόταν θα τις έπαιρνα όλες (να ‘ναι καλά οι διαφημίσεις γνωστής εταιρείας παιχνιδιών – ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε – για την πλύση εγκεφάλου που κάνουν κάθε χρόνο στα παιδιά).

Σειρά είχαν τα ρούχα και τα παπούτσια όπου πάντοτε τα επέλεγα με βάση το χρώμα, το οποίο ήθελα να είναι ροζ και με στρασάκια και δεν με ενδιέφερε που όλα τα ρούχα της ντουλάπας μου είχαν το ίδιο χρώμα (σε αυτό το σημείο να αναφερθώ πως η μαμά μου αντιδρούσε που διάλεγα μονίμως ροζ, αστραφτερά ρούχα και παπούτσια, αλλά η νονά μου δεν μου χαλούσε ποτέ χατήρι).

Ήρθε η ώρα να αναφερθώ στις σχολικές διακοπές. Για δύο εβδομάδες δεν πηγαίναμε σχολείο και φυσικά δεν έπιανα σχολικό βιβλίο, αλλά αντιθέτως είχα άπλετο χρόνο για να διαβάζω βιβλία της αρεσκείας μου. Φυσικά μου έλειπαν οι φίλοι μου και οι ζουζουνιές που κάναμε εκεί, όμως με αρκετές φίλες μου συναντιώμασταν ή σε κάποιο σπίτι ή στην πλατεία της πόλης μου καθημερινά.

Η Μεγάλη Εβδομάδα περνούσε τόσο γρήγορα και ευχάριστα που ούτε που καταλάβαινα πόσο γρήγορα περνούσε ο καιρός. Έπλαθα κουλουράκια με τα δυο χεράκια που λέει και το γνωστό παιδικό τραγούδι, έβαζα τα δυνατά μου να φτιάξω ωραία σχεδιάκια όπως λαγουδάκια και παπάκια, αλλά εννοείται πως δεν τα κατάφερνα. Παρόλα αυτά, ποτέ κανείς δεν μου το είπε και συνέχισα να φτιάχνω παραμορφωμένα – όπως τα λέω πλέον – κουλουράκια. Τα κόκκινα αυγά δε ήταν το φόρτε μου γιατί προσπαθούσα απεγνωσμένα να κολλήσω τα αυτοκολλητάκια πάνω στα βαμμένα αυγά, όμως ποτέ δεν κολλούσαν τα σκασμένα.

Αν και δεν ήμουν παιδί που πήγαινα με χαρά στην εκκλησία, αφού βαριόμουν να κάθομαι αμίλητη και σοβαρή, τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας πήγαινα με μεγάλη προθυμία γιατί τα δρώμενα ήταν εντελώς διαφορετικά απ’ ότι τον υπόλοιπο καιρό. Τα λόγια του παππά ποτέ δεν τα καταλάβαινα, όσο και αν προσπαθούσα, όταν πήγαινα Τρίτη λυκείου όμως, το είχα εξελίξει το θέμα και προσπαθούσα να κάνω μετάφραση και σύνταξη στα αρχαία κείμενα για να περνάει η ώρα. Μεγάλη Πέμπτη και Μεγάλη Παρασκευή ήταν πολύ ξεχωριστές μέρες για εμένα, ειδικά την Μεγάλη Πέμπτη με την περιφορά του Εσταυρωμένου που έσβηναν τα φώτα μέσα στην εκκλησία και επικρατούσε η απόλυτη σιγή.

Η βραδιά της Ανάστασης ήταν η αγαπημένη μου. Όπως συνηθίζεται, όλος ο κόσμος φοράει τα καλά του και με μια λαμπάδα στο χέρι περιμένει έξω από την εκκλησία να ανάψει την λαμπάδα και να ακούσει το «Χριστός Ανέστη». Έτσι λοιπόν και εγώ, φορούσα το καλό μου φορεματάκι και απαιτούσα να μου φτιάξει η μαμά μου ωραία τα μαλλιά μου. Κρατούσα την λαμπάδα μου περήφανα νομίζοντας πως η δική μου είναι η καλύτερη απ’ όλες τις λαμπάδες και περίμενα να δω τα πολύχρωμα πυροτεχνήματα στον ουρανό που τα χάζευα μέχρι να σταματήσουν και να ξαναακουστεί κάπου στο βάθος το «Χριστός Ανέστη» που μέχρι στιγμής το κάλυπταν όλα αυτά τα πυροτεχνήματα.

Για την Κυριακή του Πάσχα δεν έχω να πω πολλά. Χωριό δεν έχω, αλλά χάρη στους οικογενειακούς μας φίλους μαζευόμασταν σε κάποιο από τα χωριά τους και ψήναμε για ώρες με πολύ κέφι και χορό. Παρόλο που δεν ήμουν ποτέ πολύ του φαγητού, τέτοια μέρα πάντα με θυμάμαι να τρώω και να ανακατεύω διάφορες γεύσεις και στο τέλος οπωσδήποτε ένα παγωτό. Αγαπημένη μου ασχολία ήταν να ρίχνω μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά δυναμιτάκια και να τρομάζουμε τους ανυποψίαστους μεγάλους (πολύ κακό, αλλά πολύ αστείο ταυτοχρόνως).

Με όλα τα παραπάνω θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους καλό Πάσχα και υπομονή για την Κυριακή για το μεγάλο φαγοπότι.

Leave a Response