ΗΞΕΡΕΣ ΟΤΙ...ΛΙΓΟ ΑΠ'ΟΛΑ

Τρόποι Ανάπτυξης Παθητικότητας

416views

  Όρισε μου την ζωή σου. Άσε! Μην μου πεις. Συνεχής αιτιολόγηση για την κάθε σου πράξη, την κάθε σου απόφαση. Ωστόσο, κινείσαι αναλογικά με την κοινωνία και ομογενοποιείσαι μέρα με την μέρα. Ύστερα την διαιρείς στα δύο. Από την μία τα θέλω και από την άλλη τα πρέπει. Μα τι πρέπει για αυτά που θέλεις; Συγκρίνεις ανθρώπους, καταστάσεις και καταλήγεις στα αντιφατικά παραδείγματα της “καθωσπρέπει” πικρόχολης ζωής. Τέλος μην ξεχάσεις να πεις το αίτιο αφού το αποτέλεσμα όλοι το βλέπουν, ένας άτακτος συνδυασμός μεθόδων και μία άνευ όρων υποταγή, όπως όλων των άλλων!

Χωρίς καμία αμφιβολία το έλλογο ον υπόκειται σε μία αναγνώριση-αποδοχή μίας κοινωνικής περπατημένης από μικρή κιόλας ηλικία για να σχηματίσει συλλογικά αυτό που ονομάζουμε κοινωνία. Βέβαια αυτή εντός πολλών εισαγωγικών υποταγή γίνεται συχνά δίχως όρους αλλά και υποσυνείδητα με αναπόφευκτα αποτελέσματα την αδρανή στάση ζωής και την παθητικότητα.

Φόβος! Είναι το όπλο του κοινωνικού κατεστημένου το οποίο εδραιώνεται γενεές ολόκληρες γαληνεύοντας τα νερά της οικουμένης από άκρη σε άκρη. Φόβος! Είτε μεταμορφώνεται ως ευθυνοφοβία για τους νέους ανθρώπους είτε ως τρόμος, αποτέλεσμα πολλών αναμνήσεων περασμένων στο DNA της ανθρωπότητας, είτε άλλοτε ως απόγνωση. Η παθητικότητα δεν είναι χαρακτηριστικό μίας συγκεκριμένης κατηγορίας ανθρώπων είτε αυτό λέγεται πλούσιοι ή φτωχοί, είτε λευκοί, κίτρινοι ή μαύροι. Αντ’ αυτού μας αγγίζει όλους και αποτελεί μια μακροχρόνια μάστιγα.

Σε μία κοινωνία αυστηρή και επικριτική ο νέος καλείται να πάρει την ζωή στα χέρια του έχοντας ένα πλήθος από όνειρα, σχέδια, αξίες και ιδέες. Δυστυχώς ένα τέτοιο εγχείρημα αποδεικνύεται Οδύσσεια καθώς ο κοινωνικός περίγυρος φωνάζει βισαλέα κατά κάθε καινούριας -(προοδευτικής αν θες)- εξελικτικής ιδέας. Τόσο η οικογένεια όσο και το σχολείο, οι βασικοί παράγοντες κοινωνικοποίησης, τον αποκαρδιώνουν με έναν καταιγισμό προκαταλήψεων. Ένα τέλειο κλίμα, άψογα δομημένο ώστε η ευθύνη της εξέλιξης να του γίνει ο χειρότερος εφιάλτης. Για την τρομοκρατία δεν χρειάζεται κανείς να πει πολλά. Είναι η καθημερινότητά μας. Δεν λες την αποψή σου, δεν μοιράζεσαι τις ιδέες σου, δεν διεκδικείς τα δικαιώματα σου γιατί στην καλύτερη θα γευτείς την κοινωνική απομόνωση τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο, ενώ στην χειρότερη θα βιώσεις την καθόλα (ψυχικά και σωματικά) επίπονη απάντηση της κοινωνίας.

Δεν είμαστε χαρούμενοι σε αυτόν τον σύγχρονο κόσμο και δεν θα είμαστε όσο δεν νοιαζόμαστε και δεν ενδιαφερόμαστε για αυτόν. Πέρα αυτού είναι ευθύνη όλων απέναντι στους προηγούμενους αλλά και στους επόμενους. Ευθύνη να κάνουμε ένα βήμα μπροστά.
Εδώ πεθαίνεις ξανά και ξανά, εδώ κανένας δρόμος δεν οδηγεί πουθενά πλέον.
Εδώ εγώ, εδώ εσύ θα τα λέμε συχνά!

Leave a Response