STORIESΣΧΕΣΕΙΣ

Χαμένη γενιά

1.47Kviews

 Κρύα λεμονάδα , μουσική  και καλή παρέα. Λίγη μυρωδιά από δυόσμο κι ένα ψάθινο καπέλο .

 

 

Ένα βανάκι κίτρινο, ξεθωριασμένο, με ηχεία στη διαπασών και φίλοι καρδιακοί.

Μπροστά ο Κώστας μόνος του. Πίσω όπως πάντα η Άννα , ο Μιχάλης κι η Βασιλική. “Η παρέα της λάθος εποχης ” έτσι τους χαρακτήριζαν . Είχαν διατήρησει κάτι τόσο αυθεντικό κάτι τόσο διαχρονικό που ήταν σαν να είχαν βγει από παλιά ταινία των 80s.

Ο Μιχάλης ήταν διοργανωτής των επικών πάρτι στο σπίτι.Τι μουσική, τι χορός, τι φλερτ.  Κασέτες και βινύλια παλιά.  Ελληνική ροκ για ξεφάντωμα , λάτιν για αναζωογόνηση και ηλεκτρισμένα μπλουζ για τους ερωτευμένους. Έμοιαζε με σκηνή βγαλμένη από ταινία, από εκείνες με τα 90s πάρτι που έδιναν και έπαιρναν στις ταινίες του hollywood. Και η βραδιά έκλεινε με ένα τραγούδι που  χαράχθηκε ανεξίτηλα στην μνήμη όλων  “Δεν χωράς πουθενά” , Τρύπες. Θες οι στίχοι , η μουσική που τόσο ταίριαζαν με την προσωπικότητα του Μιχάλη, θες η ένταση κι η αγανάκτηση για την λάθος εποχή που έτυχε να γεννηθούν όλοι τους μαζί , ο,τι και να ήταν όταν έμπαινε αυτό το άσμα όλοι τους χόρευαν σαν τρελοί λες και αν χόρευαν με μεγαλύτερη ένταση θα άλλαζαν την μοίρα τους. Κι έτσι έσβηνε το πάρτι με το τελευταίο “πουθενά” να ρίχνει την αυλαία.

Από την άλλη η Άννα, η αγαπημένη όλων , “το μικρό” τους όπως την έλεγαν. Μικροκαμωμένη και  αδύνατη,  με ένα χαμόγελο γλυκό σαν τη φωνή της. Ένα αηδόνι η Άννα που με την κιθάρα της σε κάθε τους ταξίδι χρωμάτιζε την ατμόσφαιρα. Μα εκδρομή στο βουνό τα Χριστούγεννα, μα ελεύθερο κάμπινγκ το καλοκαίρι στην Αμοργό η Άννα με την κιθάρα της και την polaroid φωτογραφική της , να δίνει ήχο στις στιγμές τους και συνάμα να τις απαθανατίζει. Φωτογραφίες που τρία λευκώματα  είχαν γεμίσει ως τώρα .

 

Ο Κώστας, έρχεται και φέρνει τις ισορροπίες. Ο λογικός, αυτός που επαναφέρει τα πράγματα στην τάξη ,  χωρίς ποτέ να χαλάει το κλίμα. Αστείος , όμορφος , ενίοτε μοναχικός και ταυτόχρονα η ψυχή της παρέας. Ο  “γόης” όπως τον αποκαλούσε η Άννα αφού όπου και να πήγαιναν όλο και κάποια πληγωμένη καρδιά θα άφηνε πίσω του. Ήταν τα μάτια του που ήταν τόσο εκφραστικά; Το χαμόγελο του; Το ανάστημα; Ο, τι και να ήταν έκανε τον γυναικείο πληθυσμό να παραλύει. Ωστόσο, ο Κώστας δεν ενέδιδε σχεδόν ποτέ. Όπως έλεγε και ο ίδιος χαριτολογώντας “Πολλές με θέλουν, λίγες με έχουν”. Ο Κώστας ήταν αυτό το σπάνιο είδος αρσενικού που πίστευε στον έρωτα και όχι στο πρόσκαιρο συναίσθημα κι αυτό οι σημερινές γυναίκες το απαξιώνουν, ισχυριζόταν. Για να καταλάβετε ο Κώστας ήθελε μια σαν την Πολυδούρη, μια σουφραζέτα με θεμέλια Πηνελόπης. Κι έτσι βυθίζονταν στα βιβλία του κι έγραφε τα “απομνημονεύματά του”.

Τέλος, η Βασιλική. Ο πιο αινιγματικός χαρακτήρας της παρέας. Εξαιρετικά κυκλοθυμική, αντικειμενική, ευθύς και άκρως αγαπητή. Πυλώνας της παρέας. Ήταν αυτή που ήταν πάντα εκεί για όλους , εκείνη που έδινε τις καλύτερες συμβουλές, εκείνη που διατηρούσε αυτόν τον γόρδιο δεσμό. Η Βασιλική, κοπέλα όμορφη αλλά διαφορετική από τις άλλες. Πολυπόθητη , αλλά δεν την ενδιέφερε πολύ , προτιμούσε την μοναξιά της την ηρεμία και τους φίλους της. Ήταν εκείνη που έδινε αυτή την διαχρονική νότα στην παρέα. Η μουσική που άκουγε , οι απόψεις της, που πάντα είχαν μέσα λίγη δόση επανάστασης, οι στιγμές σιωπής της που κανείς ποτέ δεν διέκοπτε. Και είχε μια αρχή να μην ξέρει ποτε τον προορισμό από τα ταξίδια , ήθελε να τις το κρατάν για έκπληξη. Και έτσι γινόταν.

Ίσως η Βασιλική να είχε κάτι λίγο από όλους τους άλλους, και κάτι μοναδικά δικό της. Την τρέλα του Μιχάλη, την μοναξιά του Κώστα και την ευαισθησία της Άννας, που καλά έκρυβε. Και ήταν και κάτι άλλο αυτή η απαισιόδοξη αισιοδοξία της. Ένα χάρισμα που λίγοι ανθρώποι έχουν και ελάχιστοι θα καταλάβουν.

Και κάπως έτσι οι τέσσερις εκείνοι φίλοι  μέσα στο παλιό κίτρινο βανάκι του Μιχάλη που πάντα οδηγεί ο Κώστας. Η Άννα με το ψάθινο καπέλο της Βασιλικής απαθανατίζει τις στιγμές τους. Και η Βασιλική, στην άκρη της πίνει την κρύα λεμονάδα που πάντα της κερνάνε τα παιδιά. Και όλοι μαζί οδεύουν προς το όνειρο του πριν. Μια χαμένη γενιά του σήμερα που βρίσκει τη δυναμική της στο χθες.

 Γιατί η τρέλα χρειάζεται στο τιμόνι τη λογική και το συναίσθημα στο πίσω κάθισμα να τραβά φωτογραφίες για το αύριο. Και η ζωή κάπου εκεί να κάθεται αμέριμνη και να απολαμβάνει την κρύα της λεμονάδα περιμένοντας να δει που θα την πας.

2 Comments

  1. Υπέροχα νοσταλγικό!!!Όσο για την Βασιλικη ειναι η αγαπημενη μου!!!

Leave a Response