STORIESΣΧΕΣΕΙΣ

Χρόνος

269views
Carpe Diem

Άδραξε τη μέρα… Γνωστή φράση που κάποτε είχε σημασία και τώρα έχει γίνει κλισέ κι ας σημαίνει πολλά. Ακόμα περισσότερα σημαίνει αυτή που προηγείται: Dum loquimur fugerit invida aetas και αυτή που έπεται quam minimum credula postero. Έτσι προκύπτει η φράση “Καθώς μιλάμε φεύγει ο φθονερός χρόνος: άδραξε τη μέρα έχοντας όσο το δυνατόν λιγότερη πίστη στην επόμενη. ”

Σε πήραμε, λοιπόν, από το σπίτι σου όπου τον χρόνο σου τον καθόριζε η οικογένεια σου, το σχολείο σου, τα φροντιστήρια σου και σε βάλαμε μόνο σου σε μια άλλη πόλη που μεσημεριανό μπορείς να φας όποτε θες εσύ και η παρουσία σου στα μαθήματα, αν και προτιμητέα, δεν είναι απαραίτητη. Έχεις ακόμα πρόγραμμα; Τι κάνει τη Δευτέρα να διαφέρει από την Πέμπτη και το πρωί από το απόγευμα.

Ίσως σε κάποιους να ακούγονται περίεργες οι ερωτήσεις μου και η μετάβαση να ήρθε φυσικά. Ή ίσως να τους πίεζε εξαρχής το πρόγραμμα γιατί είναι χαλαροί τύποι και δεν θέλουν οργάνωση, λειτουργούν καλύτερα σε ελεγχόμενα επίπεδα χάους. Εγώ το έχω ανάγκη όμως και νομίζω πως υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα που τους λείπει αυτό το «πρόγραμμα». Χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει ότι θέλω να βάλω στενά όρια στις δραστηριότητες μου. Απλά μου αρέσει η διαδοχή των ωρών και των ημερών να φέρνει αλλαγές, όπως όταν τις Δευτέρες τρώγαμε πάντα κρέας γιατί είχα κολύμβηση ή πάντα τρώγαμε στις 3 γιατί τότε μαζευόμασταν όλοι σπίτι με την οικογένεια μου.

Νομίζω πως όταν δεν έχει κανείς time-sensitive υποχρεώσεις μπορεί να χαθεί στο χωροχρόνο σε μια ατελείωτη λούπα ολόιδιων ημερών που διαδέχονται η μία την άλλη δίχως εναλλαγή. Και νομίζω πως αυτό είναι απόλυτα φυσικό… Γιατί μέχρι τώρα το πρόγραμμα δεν το φτιάχναμε εμείς αλλά προέκυπτε από τον συνδυασμό των προγραμμάτων των άλλων και των αντιλήψεων της οικογένειας σχετικά με π.χ. το αν πρέπει να τρώμε όλοι μαζί ή όχι. Και στην αρχή οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν αρκετά απελευθερωτικό να μπορώ να τρώω ό,τι ώρα θέλω και να μην ανησυχώ ότι ενοχλώ όταν αποφασίζω να λουστώ στις 3 το πρωί. Είναι γλυκιά η ελευθερία και εμένα προσωπικά με απάλλαξε από διάφορα στεγανά περί του τι κάνουμε πότε. ΟΜΩΣ μέσα στην πολλή ελευθερία αρχίζει να γεννιέται ένα χάος όπου η ώρα και η μέρα δεν έχουν σημασία γιατί όλα είναι όμοια μεταξύ τους και πλησιάζουν τα όρια του ανούσιου. Τουλάχιστον για μένα.

Τότε είναι που έρχεται η ώρα να φτιάξουμε δικές μας «παραδόσεις».

Να θέσουμε στον εαυτό μας δικά μας όρια, γιατί το να κοιμάσαι στις τρεις και να ξυπνάς στη μία σε μια πόλη που το χειμώνα νυχτώνει στις καταραμένες τέσσερις σου αφήνει 3 ώρες ήλιου… Τότε είναι που δίνεις ραντεβού με τον εαυτό σου (γλυκανάλατο αλλα υποστείτε το) να τρως συγκεκριμένες ώρες και να κάνεις το τάδε πράγμα την τάδε μέρα ώστε να χαίρεσαι… Ώστε να ανυπομονείς (ένα από τα αγαπημένα μου αγνώστου προελεύσεως quotes είναι το «Κάνε με να ανυπομονώ πιο συχνά… Το’χω ανάγκη»).

Και όσο για τα κενά που άφησε το σχολικό μας πρόγραμμα… Εννοώ το μπάσκετ που έπαιζες γιατί το σχολείο είχε γήπεδο (τον χορό που έκανα εγώ), την ποίηση που διάβαζες μισο-αναγκαστικά, μισο-χαρούμενα για το μάθημα… Όλα αυτά που ήταν μπλεγμένα δυστυχώς ή ευτυχώς στο πρόγραμμα μας πριν τώρα είναι στο χέρι μας να τα ξαναβάλουμε στη ζωή μας, αν τα θέλουμε ή να αναζητήσουμε άλλα στη θέση τους. Γιατί ναι μεν όταν φεύγουν όλες οι περιττές ενασχολήσεις αδειάζει χώρος στο πρόγραμμα μας

αλλά τι νόημα έχει ο ελεύθερος χρόνος αν δεν τον κάνεις κάτι;

Και κατά τη γνώμη μου είμαστε πολύ πιο χαρούμενοι όταν έχουμε διαφορετικά ερεθίσματα, νέες εικόνες, νέες ασχολίες… Γι’αυτό μας γεμίζουν τα ταξίδια… Και πολλές φορές η μελαγχολία και το τέλμα και αυτό το αίσθημα ότι είμαστε κολλημένοι είναι έλλειψη ερεθισμάτων. Νέες σειρές, νέα μουσική, νέα βιβλία και απομάκρυνση από τη βολική μεν αλλά λιμνάζουσα ρουτίνα των ίδιων πραγμάτων, της ίδιας μουσικής (για μένα τελευταία τα τραγούδια του Sanremo), της ίδιας σειράς (FRIENDS) και του ατελείωτου σκορλαρίσματος (δεν το σχολιάζω καν αυτό, απλά guilty). Και θα κλείσω με άλλο ένα quote που μου άρεσε πολύ:

«Θα πρέπει κανείς, κάθε μέρα τουλάχιστον, να ακούει κανένα τραγουδάκι, να διαβάζει ένα καλό ποίημα, να δει μια όμορφη φωτογραφία και, αν είναι δυνατόν, να λέει μια δύο λογικές κουβέντες»

― Johann Wolfgang von Goethe, Wilhelm Meister’s Apprenticeship

Leave a Response